PÓDESE DERROTAR A UNIÓN DA DEREITA E DA ULTRADEREITA, PERO NON CON ESTA ESQUERDA
Camaradas:
Si, pódese derrotar a unión da dereita e da ultradereita. No Estado español, en Europa, en América, no mundo. Pódese porque a maioría desta sociedade é de esquerdas, é progresista, é clase traballadora. Non fai falta buscar escusas nin consolos: a correlación de forzas sociais está do noso lado. O problema non é a forza do inimigo. O problema é o que fixemos coa nosa.
Cando a socialdemocracia decidiu non compartir o campo da esquerda, senón ocupalo enteiro, comezou o desastre. A socialdemocracia é sistémica por definición: non pode representar unha esquerda que vaia á raíz dos problemas —que é, precisamente, o que significa ser radical— porque a súa función histórica é xestionar o sistema, non transformalo.
No Estado español decidiron que ese espazo o ocupase Sumar. E Sumar non é só un proxecto socialdemócrata ao servizo do PSOE —un bastón do PSOE, nin máis nin menos—. É, ademais, unha casa comezada polo tellado: un proxecto sen bases, construído con xente posta ao servizo do PSOE, de UGT e de Comisións Obreiras; é dicir, ao servizo do sistema. Unha esquerda progre, sistémica, que non representa unha boa parte da sociedade e que, polo tanto, non é capaz de mobilizala, de ilusionála, de darlle motivos para saír votar, para pelexar, para cambiar as cousas. E é normal que non o consiga: ninguén se mobiliza por quen non cre neles.
Os sindicatos sistémicos —Comisións Obreiras e UGT— hai tempo que deixaron de ser sindicatos de clase, vangarda e punta de lanza da loita, para converterse en parte do sistema: a válvula de escape que se abre de cando en vez para que a ola a presión non rebente. En moitas empresas son, de feito, os sindicatos da patronal. Asinaron convenios á baixa unha e outra vez, traizoando os traballadores e as traballadoras. E todo isto —a precariedade, o medo, a desafección— é fillo desa deriva.
Yolanda Díaz é unha ferramenta: como ministra de Traballo, obedece a UGT, a Comisións Obreiras e ao PSOE. Hai tempo que renunciou, se algunha vez o tivo, a un discurso de esquerdas. Quen a rodean son, uns, rebotados do PSOE; outros, oportunistas. Ningún deles representa un proxecto de esquerdas real e, se algunha vez o representaron, renunciaron a el porque lles gustou o sillón, a moqueta e o soldo.
Ese é o problema de fondo: decidiron que se podía suplantar a esquerda cun proxecto baleiro e socialdemócrata. E non se pode.
Se hoxe existise unha esquerda de verdade —unha esquerda que defendese os intereses da clase traballadora, que compartise trincheira con ela, que falase de cambios sistémicos, que entendese que ser radical é ir á raíz dos problemas—, si habería unha oportunidade real de vencer a dereita e a ultradereita. Por suposto, habería que sumar forzas tamén coa socialdemocracia. Pero existiría un bloque de esquerdas de verdade disposto a frear o racismo e o fascismo, non só a xestionalos.
Con esa posibilidade acabaron os medios de desinformación de masas, os partidos da dereita e desa outra dereita que se chama a si mesma progresista, e os grandes empresarios que financiaron campaña tras campaña para que estes proxectos xurdidos da nada —socialdemócratas, progres— ocupasen ese espazo, sabendo perfectamente a súa debilidade. E tamén toda esa xente que se prestou a iso por interese persoal, por facer carreira.
É posible cambiar as cousas. Pero para iso fan falta organizacións cuxo proxecto sexa cambialas de verdade; non colocar os seus, non facer carreira política, non simplemente obedecer ao sistema e facelo un pouco máis soportable para a clase traballadora. A esmola non é de esquerdas. A solidariedade, si. A xustiza social, si. O escudo social que non existe neste país —e que non o vai traer nin a socialdemocracia, nin a dereita, nin moito menos a ultradereita— si é un concepto de esquerdas. Pero dunha esquerda real, que sabe que hai que enfrontarse aos poderes económicos para cambiar as cousas; que cre na banca pública, na recuperación dos servizos públicos básicos, na vivenda pública e que, ademais, cre en lexislar e en vixiar que as leis se cumpran.
Que cre nunha reforma laboral de verdade e en protexer realmente os traballadores. Ata a Unión Europea —unha Unión Europea de dereitas— lle chamou a atención ao Estado español porque o despedimento é baratísimo e o traballador está totalmente desprotexido. Que unha Unión Europea de dereitas teña que chamarlle a atención a un Goberno que se di o máis progresista da historia dío todo. Ríome eu dese progresismo.
É verdade que a alternativa que temos agora mesmo é moito peor. Feijóo é un desastre. Abascal é un desastre. A unión de Feijóo e Abascal é veleno puro. Pero o que temos agora mesmo non é unha solución: é frustración, e esa frustración está abrindo as portas ao fascismo.
Necesitamos recuperar a esquerda. E, desgraciadamente, tamén necesitamos reconstruíla, porque houbo xentalla que, desde dentro, se dedicou a desmontala e a destruíla.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
