SIONISMO, FRANQUISMO E O MONSTRO DE TRES CABEZAS: O PPVOX AO SERVIZO DO AMO
Camaradas,
Hai que dicilo sen anestesia e sen medias tintas: detrás de VOX e de Abascal, detrás de Mohamed VI e da monarquía sátrapa de Marrocos, detrás da reivindicación colonial sobre Ceuta e Melilla, está o sionismo xenocida dun criminal condenado, Benjamín Netanyahu. Non é metáfora, é xenealoxía política. Rabat abre e pecha a fronteira de Ceuta como quen abre e pecha unha billa, segundo conveña aos seus amos de Washington e Tel Aviv, utilizando a miles de seres humanos desesperados coma munición xeopolítica. E mentres España sofre esa chantaxe migratoria orquestada desde fóra, aquí temos a nosa propia colección de lacaios dispostos a facer coro contra o seu propio país con tal de danar o Goberno: Abascal e Feijóo, xenuflexos ante o sionismo internacional e o trumpismo que hoxe ameaza a humanidade desde o monstro yanqui, ese Estados Unidos que quere deixar a todos os pobos sen soberanía e convertelos en servos.
FEIJÓO: A PRIVATIZACIÓN DISFRAZADA DE MODERACIÓN
Alberto Núñez Feijóo non inventa nada novo. É a continuidade do mesmo modelo de xestión privatizadora que xa ensaiou en Galiza durante anos, agora camuflado baixo unha falsa aparencia de centralidade xestora. A súa suposta moderación esboroa en canto se analiza a súa sumisión permanente aos sectores máis duros do seu partido e a súa total dependencia da extrema dereita para sosteren gobernos autonómicos e locais. Non hai centralidade posible cando se precisa de VOX para gobernar.
AYUSO: O ARIETE DO NEOLIBERALISMO SALVAXE
Isabel Díaz Ayuso é o motor ideolóxico da ala máis desacomplexada da dereita. A súa xestión en Madrid é o exemplo vivo do populismo identitario como cortina de fume: mentres axita a confrontación permanente, executa a deterioración sistemática da sanidade, a educación e os servizos sociais públicos, entregando os recursos comúns da cidadanía aos fondos voitre e ás grandes corporacións.
ABASCAL: O ACELERADOR REACCIONARIO
Santiago Abascal e VOX operan como a punta de lanza do bloque da reacción. A súa función é radicalizar o debate público, normalizar o discurso de odio e cuestionar os dereitos das minorías e das mulleres. Ese extremismo non é anecdótico: serve para desviar a atención dos problemas materiais da xente e romper a conciencia de clase dos traballadores mediante o chovinismo. Abascal amosou ser un auténtico ignorante, un vago e un mediocre; a súa ascensión non se explica só polo apoio dos multimillonarios, senón pola mediocridade xeral que lle permitiu facerse un oco e medrar coma un cancro sen tratamento. A ultradereita atopa o seu espazo vital na desafección política, na frustración sen esperanza, no medo: é a consecuencia dunha sociedade profundamente enferma, unha sociedade onde o franquismo nunca morreu de todo, sostido por unha falsa transición que deixou as mesmas familias que controlaban o poder na ditadura controlando o poder na monarquía parlamentaria.
O MITO DO «PPVOX» QUE NON É MITO
A retórica mediática que pretende diferenciar a xestión de Feijóo, o descaro de Ayuso e o extremismo de Abascal esbórase en canto se analizan as súas políticas reais. O PPVOX non é un slogan: é unha realidade material feita de agasallos fiscais ás rendas máis altas, privatización encuberta da sanidade e a dependencia, e precarización social fronte a calquera avance en dereitos laborais, salario mínimo ou vivenda. O obxectivo do triunvirato Feijóo-Abascal-Ayuso non é gobernar para a cidadanía, senón blindar os privilexios das élites financeiras a costa de empobrecer á maioría social.
A TRAIZÓN DESDE DENTRO
Pero a dereita xamais podería impoñerse á clase traballadora sen a axuda dos traidores dentro das propias organizacións obreiras. Cando as cúpulas dos sindicatos maioritarios e o Ministerio de Traballo se abrazan, toman café e cean coa patronal, nada bo pode esperarse dese compadreo. Delegamos a defensa dos nosos dereitos de clase en xente interesada, e por iso somos responsables: por delegar noutros a nosa obriga de loitar. A ultradereita non avanza porque digamos a verdade sobre a socialdemocracia; avanza polas mentiras e a inacción duns socialdemócratas que non dan solucións e non se atreven a combater o poder porque tamén son os seus amos. Calar por medo á ultradereita non a frea: só acelera a súa chegada cun silencio tan inútil coma cómplice.
AS ÉLITES MONSTRUOSAS DA LISTA EPSTEIN
As élites mundiais son sociópatas endiosados que ven a humanidade como cousas descartables. Donald Trump, Netanyahu, Elon Musk e tantos outros non poden considerarse humanos porque carecen de humanidade, de empatía, de ética. A lista Epstein é un listado de monstros feito por un monstro, un listado de pedófilos feito por un pedófilo, apenas a punta do iceberg dunha barbarie que non coñecemos nin coñeceremos enteira. Até que a clase traballadora recupere a conciencia de clase, esa clase dominante non ten nada que temer.
O MONSTRO DE TRES CABEZAS
Sionismo, nazismo e fascismo son fillos putativos do capitalismo, xa o deixou dito Lenin: «o fascismo é o capitalismo en descomposición». O sionismo, a teoría do pobo elixido por Deus, nado para ser amo, non se diferenza gran cousa do fascismo e o nazismo: o dereito divino é sinónimo de superioridade racial, o espazo vital é sinónimo do Gran Israel, a limpeza étnica é sinónimo de solución final, o xenocidio en Palestina é sinónimo do Holocausto en Europa. Israel é un Estado terrorista e o sionismo unha ideoloxía que non ten diferenzas substanciais co racismo. E convén preguntarse: por que o Estado Islámico, financiado e armado na súa orixe por Washington para desestabilizar a rexión, nunca atacou a Israel e si a Iraq, Libia, Siria e Irán? Que lle debe o EI a Israel?
Bertolt Brecht avisounos ao rematar a Segunda Guerra Mundial: que ninguén se alegre demasiado pola derrota de Hitler, porque a cadela que o pariu segue no cio. E tamén deixou claro que estar contra o fascismo sen estar contra o capitalismo é coma reclamar unha parte do becerro opoñéndose a sacrificalo. Donald Trump autoproclámase presidente de Venezuela, ameaza con invadir Groenlandia, rompe a legalidade internacional exactamente coma o fixo Hitler. Non pretendo compáralo con Hitler; se hai que compáralo con alguén hoxe é con Silvio Berlusconi: un empresario multimillonario, machista e abusador, que chega ao poder con apoio popular sobre un discurso de mentiras, racismo e odio. O que de verdade me preocupa non é Trump, senón quen o sostén: a Asociación Nacional do Rifle, o Ku Klux Klan, as milicias armadas de extrema dereita, esa América profunda.
SÓ O COMUNISMO PODE COMBATER O FASCISMO
Estou convencido de que ao fascismo só o pode combater o comunismo, porque son dúas ideoloxías antagónicas e irreconciliables que expresan a virulencia da loita de clases. Como dicía José Díaz Ramos, a forza do fascismo reside sobre todo na división de quen debería enfrontalo. Fará falta un gran Frente Popular da esquerda, pero sen renunciar ao noso discurso, porque renunciar é entregar ao fascismo o terreo da clase obreira. Non debemos moderar nada para resultar politicamente correctos: hai que dicir verdades coma puños e ser vangarda da clase traballadora, porque a loita de clases segue plenamente vixente e o noso modelo de sociedade non se constrúe sen destruír o modelo capitalista.
Aquel pobo que non coñece a súa historia está condenado a repetila, xa o dixo Cicerón. Fronte ao monstro de tres cabezas —sionismo, nazismo e fascismo—, fronte ao PPVOX e os seus lacaios, a resposta só pode ser organización, memoria histórica de clase e solidariedade internacionalista.
Até a vitoria sempre ✊.
André Abeledo Fernández
