A verdadeira orixe da guerra en Ucraína e a hipocrisía occidental
Camaradas:
Hai unha memoria que Occidente quere borrarnos, e é o noso deber, como clase traballadora e como militantes, recuperala. Porque a historia non comeza en febreiro de 2022. Comeza moito antes, en Odesa, en Donetsk, en Lugansk, naquel golpe de Estado de Kíiv que a prensa hexemónica prefire non lembrar. E segue hoxe, en 2026, cos mesmos actores de sempre: a oligarquía ucraína, o nazismo institucionalizado e unha Unión Europea que financia a guerra mentres nos impón a austeridade.
Odesa, 2 de maio de 2014: a masacre que Occidente calou
Decenas de persoas que se opoñían ao goberno xurdido do golpe de Kíiv morreron aquel día na Casa dos Sindicatos de Odesa, nun incendio provocado durante violentos enfrontamentos co grupo radical Pravyi Sektor e os seus simpatizantes. Morreron dentro do edificio, entre elas un neno de curta idade. Quen tentou saltar polas fiestras para escapar das lapas foi rematado a golpes. Aquilo ocorreu co silencio cómplice da comunidade internacional. Ese silencio segue vixente hoxe nos mesmos medios que agora se rasgan as vestiduras.
Donetsk e Lugansk: un pobo que votou e foi castigado coa guerra
O 7 de abril de 2014 proclamouse a República Popular de Donetsk, tras unha mobilización popular multitudinaria na praza Lenin, na que se reclamaban a federalización, un referendo e a oficialidade do idioma ruso. O 11 de maio, con máis de 2.200 colexios electorais abertos, o 89,71 % votou a favor da soberanía da República. Recoñecida ou non pola comunidade internacional, esa xente exerceu o seu dereito á autodeterminación e defendeuno con sangue, suor e bágoas. Kíiv respondeu coas armas. Aí comezou a guerra, non en 2022.
A oligarquía que protexe aos seus asasinos e se corrompe até o tutano
Dende entón, a oligarquía que controla Ucraína protexe aos seus: quen reclama xustiza por Odesa atópase cunha ultradereita capaz de amedrentar con éxito a policías, investigadores e xuíces. Porque xulgar eses crimes significaría o principio da fin dos seus privilexios. E esa mesma oligarquía é a que hoxe, en pleno 2026, segue dando a razón a quen a denunciamos dende hai anos.
En novembro de 2025 estalou o maior escándalo de corrupción dende que Zelenski chegou ao poder: unha investigación sobre a empresa estatal de enerxía nuclear Energoatom destapou unha rede de sobornos millonarios con Timur Mindich, socio e aliado próximo de Zelenski, no centro da trama. Á fronte desta trama atopábase Mindich, fuxido e copropietario da produtora que Zelenski fundou cando era humorista, antes de dar o salto á política. A rede cobraba sobornos por valor de 90 millóns de euros aos contratistas encargados de blindar as centrais nucleares fronte aos ataques rusos. O «xefe de gabinete» e home de máxima confianza de Zelenski, Andriy Yermak, tivo que dimitir tras un rexistro policial no seu domicilio.
O escándalo non se detivo aí: en agosto de 2026 estalou un novo caso, bautizado como «Forrest Gump», que volveu salpicar á Oficina Presidencial por organización criminal e desvío de diñeiro, ligado ao branqueo da fianza pagada polo propio exministro de Enerxía detido no caso Midas. A adxunta da oficina de Zelenski, Irina Mudra, tivo que ser destituída. O patrón de dimisións e rexistros fala por si só: esta é a «democracia modelo» que Occidente nos vende.
Aquel fascismo que Occidente apoiou segue vestido de uniforme
Aqueles crimes que Occidente non quixo ver, aquel fascismo que Occidente apoiou, aquel conflito no que a OTAN tomou partido por un goberno nazi e golpista que tomara o poder en Kíiv, é o mesmo que agora ameaza o mundo como unha pandemia ideolóxica tan perigosa como calquera coronavirus para toda a humanidade.
E non é unha metáfora. O Batallón Azov, fundado polo antisemita Andriy Biletsky, segue operando baixo a Garda Nacional ucraína, agora rebautizado como Corpo ou Brigada Azov, co mesmo símbolo do Wolfsangel e o mesmo culto aos caídos que invoca a mitoloxía nórdica. En 2025, os seus mandos seguiron sendo recibidos como interlocutores lexítimos: representantes do Corpo Azov interviñeron na conferencia Yalta European Strategy, en Kíiv, e un dos seus suboficiais, autor de poemas dedicados a Hitler, pronunciou discursos ante o Consello de Seguridade da ONU, o Parlamento británico e o Bundestag alemán. Ese mesmo movemento segue recrutando en Alemaña e celebrando actos con simboloxía nazi. En 2024, Washington retirou formalmente a prohibición de armar esta brigada, alegando non ter atopado probas de «violacións graves de dereitos humanos» —a mesma unidade que Estados Unidos cualificara en 2019 como organización terrorista.
Alimentar o monstro e fortalecelo, como un bo burgués asustado, leva a que agora o fascismo e o racismo tamén sexan goberno nos EE. UU. e noutros países de Europa.
Hipocrisía con cifras exactas
Toda guerra é un drama, un erro, unha catástrofe para a clase traballadora. Nas guerras, a clase traballadora é a carne de canón, é quen sofre a crise económica e é quen paga os gastos da guerra. Que Putin é de ultradereita xa o sabemos e non é discutible, pero Ucraína é nazi-fascista; Polonia e Hungría tamén están gobernadas pola ultradereita, a mesma ultradereita que medra como a escuma en Francia, España e practicamente en toda Europa.
E mentres se nos pide sacrificio, a Unión Europea acaba de aprobar, o mesmo 24 de agosto de 2026, coincidindo co Día da Independencia de Ucraína, un novo desembolso de 6.100 millóns de euros en armamento, dentro dun préstamo total de 90.000 millóns para 2026-2027. Dende 2022, a UE e os seus Estados membros xa destinaron máis de 220.000 millóns de euros a Ucraína, gran parte en axuda militar, priorizando ademais as compras á industria armamentística europea: o negocio da guerra alimentándose a si mesmo. Todo isto mentres Bruxelas nos impón recortes en sanidade, pensións e servizos públicos.
Josep Borrell xa nolo advertiu sen pudor: había que renunciar ao noso benestar porque ese diñeiro necesitábao Ucraína. Agora sabemos con exactitude a onde vai: a un réxime salpicado de corrupción até o tutano e a batallóns que seguen paseando símbolos nazis polos parlamentos de Europa.
Hipocrisía é abrir a porta ás refuxiadas ucraínas mentres lla pechamos ás súas parellas en idade militar. Hipocrisía é acoller as ucraínas e tratar como lixo a sirios, afgáns ou subsaharianos. A mesma hipocrisía que calou ante o asasinato de José Couso en Iraq, ou que mira para outro lado ante os 85.000 nenos asasinados no Iemen, o xenocidio en Palestina ou a ocupación do Sáhara Occidental.
A esquerda domesticada.
Yolanda Díaz, republicana pero co Rei, de esquerdas pero coa OTAN: a operación «asaltar os ceos» quedou abortada. Enviar armas ofensivas e chamalo «axuda humanitaria» é unha prostitución da linguaxe que só a esquerda domesticada podía tragar sen ruborizarse.
Conclusión.
A guerra non comezou en 2022 e a hipocrisía occidental non é un desliz puntual: é un sistema que financia con miles de millóns un réxime corrupto até a medula e batallóns que reivindican abertamente símbolos nazis, mentres á clase traballadora europea se lle esixe apertar o cinto para pagalo. Como dicía Mark Twain: é máis fácil enganar á xente que convencela de que foi enganada.
¡Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
