A INTERNACIONAL DA HIPOCRISÍA: A ULTRADEREITA A UN E OUTRO LADO DO ATLÁNTICO
Camaradas:
A ultradereita que hoxe avanza en Europa occidental e en América non comparte só un discurso: comparte un mesmo método —a mentira convertida en programa político— e unha mesma biografía repetida en cada un dos seus líderes: a do privilexiado que esixe sacrificios aos demais mentres se exime a si mesmo de cumprilos. Alice Weidel, en Alemaña; Santiago Abascal, en España; e Donald Trump, nos Estados Unidos, son tres caras dun mesmo fenómeno: a internacional reaccionaria que precisa mentir sobre si mesma para poder seguir mentindo sobre o mundo.
Alemaña: a lesbiana migrante que dirixe o partido antiinmigración
Alice Weidel, deputada do Bundestag e líder de Alternative für Deutschland, é lesbiana e vive desde hai máis dunha década coa súa parella, Sarah Bossard, produtora audiovisual nada en Sri Lanka, coa que cría dous fillos. Dirixe, con todo, un partido que combate o matrimonio igualitario e axita o pánico migratorio como eixo central da súa propaganda.
Reside en Suíza mentres se presenta ás eleccións alemás reclamando unha «Alemaña para os alemáns» da que ela mesma é, na súa vida cotiá, a primeira excepción. E mentres a AfD non remata de saldar contas co revisionismo sobre o nazismo, a súa líder aliñase sen fisuras co Estado de Israel na ofensiva sobre Gaza, denunciada como xenocidio por organismos internacionais.
España: o patriota que se librou tres veces de servir á patria.
Santiago Abascal preséntase con camisetas da Lexión e reclama recuperar o servizo militar obrigatorio, pero encadeou tres prórrogas entre 1994 e 1999 —por bacharelato, polos seus estudos en Deusto e por ser concelleiro do PP en Llodio— que lle permitiron non pisar nunca un cuartel.
Ese mesmo home, que nunca traballou fóra do aparello do Estado e vive da política desde os 23 anos, acusa os demais de vivir de chiringuitos públicos. Defende a «familia tradicional» estando el mesmo divorciado, esixe man dura contra os menores migrantes non acompañados e reserva o seu silencio para a banca e os grandes patrimonios.
E aplaude sen condicións a Donald Trump e a Benjamín Netanyahu, entregando a soberanía nacional que di defender a cambio dunha foto en Washington ou en Tel Aviv.
Estados Unidos: o xeneral de cartón que esquivou Vietnam.
Donald Trump, que hoxe se fotografa revestido de medallas e honras militares que nunca gañou, evitou o alistamento para a guerra de Vietnam cinco veces: catro prórrogas por estudos e unha quinta por un suposto espolón óseo no talón que, segundo testemuños documentados, foi unha argucia pagada para libralo do servizo.
O mesmo home que ridiculizou o cativerio do senador John McCain e que hoxe esixe á clase traballadora estadounidense sacrificio, disciplina e patriotismo pasou a súa mocidade mercando exencións que millóns de mozos de orixe humilde non puideron permitirse.
A guerra foi, para os pobres, obrigatoria; para o fillo do construtor Fred Trump, un trámite administrativo resolto con diñeiro.
O mesmo guión, repetido en cada país.
Non é casualidade que estas tres biografías se parezan tanto. A ultradereita precisa líderes que prediquen sacrificio, disciplina, tradición e patria precisamente porque a súa función non é encarnar eses valores, senón utilizalos para desviar a rabia lexítima dos pobos ante o saqueo do capital.
Sinálase o migrante, o menor non acompañado, o colectivo LGTBI ou a muller que aborta, mentres os propios dirixentes viven, sen excepción, á marxe das normas que impoñen aos demais.
É o mecanismo que sostén a AfD en Alemaña, Vox en España, o trumpismo nos Estados Unidos e proxectos semellantes en toda América Latina: unha socialdemocracia que renunciou a defender a clase traballadora deixou o terreo abonado para que a extrema dereita ocupase o descontento con mentiras.
Fronte a esta internacional da hipocrisía organizada, a resposta dos pobos só pode ser unha: desenmascarala con feitos, con memoria histórica e con conciencia de clase, e construír alternativas que non precisen mentir sobre a súa propia vida para mobilizar a xente.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
