Tempos escuros: o capital axusta contas cos pobos
Por André Abeledo Fernández
Camaradas, non nos enganemos con eufemismos nin coa linguaxe morna de quen prefire chamarlle «populismo» ao que é, sinxelamente, fascismo do século XXI. Estamos a vivir tempos escuros. Moi escuros. E quen non o vexa así, ou é cómplice, ou non quere mirar.
O que ocorreu nas urnas de Colombia, Arxentina, Venezuela, Ecuador, Perú e Chile non é unha anécdota electoral máis, un simple vaivén do péndulo democrático que algúns analistas de salón nos venden para tranquilizar conciencias. É a entrega, país tras país, da soberanía latinoamericana á ultradereita vendepatrias, a eses xestores locais do capital transnacional que aceptan con entusiasmo servil o papel histórico que Washington lles ten reservado dende hai máis dun século: o de patio traseiro do imperialismo yanqui.
¿Fai falta lembrar o que significa Javier Milei na Arxentina? Un presidente que chega ao poder da man de Israel e dos Estados Unidos, que desmantela o pouco que quedaba do Estado social arxentino, que entrega os recursos estratéxicos do seu país ao mellor postor estranxeiro mentres a clase traballadora arxentina se empobrece a un ritmo que non se vía dende o corralito. Iso non é liberdade, camaradas. Iso é a vella receita da pillaxe con nome novo.
E logo está Venezuela. O secuestro do presidente lexítimo Nicolás Maduro por parte do aparato militar estadounidense non é, como pretenden facernos crer os grandes medios, unha operación contra o «narcotráfico». É un secuestro de Estado, un golpe descarado contra un país que se atreveu, con todos os erros e contradicións que se lle queiran achacar, a sostér durante máis de dúas décadas un proxecto de soberanía fronte ao imperio. Cando Washington decide quen goberna en Caracas a bombazos, o que está en xogo non é a democracia: é o petróleo, son os recursos, é o castigo exemplar a calquera pobo que ouse pensar distinto.
Colombia non se libra. O triunfo da ultradereita colombiana ameaza con reabrir as feridas dunha guerra civil que custou centos de miles de vidas, e ameaza con entregar o país exactamente igual que o fixo Milei na Arxentina: privatizando, desregulando, axeonllándose. É o mesmo guión, camaradas, aplicado coas variantes locais de cada país, pero coa idéntica firma ao pé: a dos fondos de investimento e os despachos de Washington.
Europa non é unha excepción, é a mesma enfermidade
Non nos enganemos ao solitario pensando que isto é un problema exclusivamente latinoamericano. En Europa a ultradereita avanza a paso firme, e España non é unha excepción a esa regra, por moito que algúns nos queiran presentar como unha anomalía virtuosa dentro do continente. Quizais a única diferenza é que aquí un apoio demasiado explícito de Donald Trump acaba restando votos aos candidatos ultras, por ese certo chovinismo europeo que aínda desconfía do veciño americano. Pero non nos confundamos: é unha diferenza de matiz, non de fondo.
Occidente enteiro está en franca involución e decadencia. E nese naufraxio, a esquerda que debería estar a plantar cara aparece edulcorada, desnortada, incapaz de ofrecer un horizonte que non sexa a simple xestión máis ou menos amable do capitalismo. A socialdemocracia, camaradas, non ten nin tivo nunca a capacidade real de facer fronte ao monstro fascista. A historia démoo unha e mil veces: cando o capital se sente ameazado, non negocia con socialdemócratas, esmágaos ou cómpraos. E mentres tanto, a esquerda de raíz, a esquerda que defende de verdade os intereses da clase traballadora, foi traizoada unha vez máis por quen preferiu o pacto ao combate.
Non hai atallos
Non hai fórmulas máxicas nin maquillaxe electoral que nos saque deste pozo. O que fai falta é memoria histórica, conciencia de clase e organización. Fronte ao avance fascista non valen as medias tintas nin os pactos de xestión con quen só aspira a administrar a derrota con mellores modais.
A clase traballadora consciente de Latinoamérica e de Europa ten diante de si a mesma tarefa de sempre: recoñecer o inimigo, nomealo sen eufemismos e organizarse para lle plantar cara. Non hai democracia posible baixo o imperio. Non hai convivencia posible co fascismo. Só queda, como sempre quedou, a loita.
Até a vitoria sempre.
André Abeledo Fernández
