O azoute das paguiñas pedindo a súa paguiña: a vergoña de Abascal e o bono térmico
Unha vergoña digna dun senvergoña.
Chámase bono social térmico, é unha axuda para pagar a calefacción e figura a nome da familia de Santiago Abascal. Unha familia numerosa que ingresa máis de 120.000 euros ao ano, con Abascal e a súa muller gañando máis de 10.000 euros ao mes entre os dous e que, ao parecer, necesita 210 euros para chegar a fin de mes. Que cadaquén saque as súas conclusións, pero que ninguén nos pida que nolo tomemos con calma.
A mentira do «é automático».
Agora, desde as contas e os bots ao servizo de VOX, esfórzanse en defender que, polo feito de ser familia numerosa, a axuda se concede automaticamente. É mentira ou, no mellor dos casos, unha media verdade moi interesada. O bono social térmico só se concede de forma automática a quen xa ten recoñecido o bono social eléctrico, e ese bono hai que solicitalo: cubrir o impreso, achegar o título de familia numerosa en vigor, o DNI, o libro de familia, o certificado de empadroamento e o resto da documentación. Ninguén llo regalou a Abascal mentres durmía.
Calquera que loitase coa Administración sábeo: as axudas non caen do ceo, hai que pedilas e, moitas veces, só chegan a quen sabe buscalas. Pedírono a conciencia e conscientemente, do xeito máis mesquiño.
Ninguén nega a legalidade. Denúnciase a inmoralidade.
Que non nos veñan co conto de que «é legal». Ninguén o discute. O que se denuncia é a inmoralidade e a hipocrisía. Unha cousa é o que a lei permite e outra ben distinta o que a decencia aconsella. Un patrimonio, un soldo e uns ingresos coma os seus non precisan dunha axuda social e, se a piden, demostran que para eles o público é unha barra libre, sempre que a barra sexa súa.
O señor das paguiñas.
Porque estamos a falar do mesmo que leva anos sinalando os pobres, os migrantes e os beneficiarios de axudas coma se fosen parasitos. O azoute das paguiñas é un home que viviu do diñeiro público toda a vida e que agora solicita unha axuda social pensada para quen non chega a fin de mes. Os que predican que o esforzo é todo e que as axudas son para vagos son os primeiros en facer cola cando hai un cheque que repartir.
Votan en contra das axudas e despois cóbranas.
E aquí está o máis mesquiño. Este mesmo VOX, xunto co PP e Junts, votou en contra do decreto do escudo social, que prorrogaba os descontos do bono social eléctrico e térmico para máis de tres millóns de persoas, ademais da moratoria antidesafiuzamentos e da prohibición de cortar a luz e a auga ás familias vulnerables. Tumbárono en xaneiro e volvérono tumbar en febreiro. É dicir: cando se trata de blindar as axudas para quen non chega a fin de mes, votan que non; cando se trata de cobralas na casa, pídenas. Para o pobo, o recorte. Para eles, o cheque.
As axudas son para quen as necesita.
Esas axudas deben ir destinadas ás familias vulnerables, ás que de verdade teñen que elixir entre acender a calefacción ou encher a neveira. Non a Amancio Ortega, non ao dono de Mercadona, non a políticos privilexiados como Abascal, que, xunto coa súa muller, gaña máis de 10.000 euros ao mes. Cada euro que cobra quen non o precisa é un euro que non lle chega a quen si o necesita.
E iso é a dereita: dureza co débil e agarimo co poderoso, sermóns para o pobo e paguiñas para eles.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández

