Infantino non debe dimitir. A Infantino hai que botalo.
Gianni Infantino deixou de ser un presidente capaz de representar con dignidade o fútbol mundial. Non abonda con pedir a súa dimisión. Chegou o momento de esixir o seu relevo á fronte da FIFA.
Non porque antes a FIFA fose un exemplo de transparencia. Nunca o foi. Durante décadas conviviu con escándalos de corrupción, intereses económicos e loitas de poder. Pero con Infantino a institución deu un paso máis: deixou de dar a sensación de protexer o fútbol para converterse na principal defensora dun modelo no que o negocio está por riba do deporte.
O fútbol xa non parece ser o obxectivo. É simplemente o produto.
Este Mundial deixou unha profunda crise de credibilidade. Non porque exista unha proba definitiva de que se manipulasen os resultados, senón porque millóns de afeccionados deixaron de confiar plenamente na igualdade de condicións da competición.
As sospeitas sobre un posible trato de favor cara a Arxentina non son unha teoría marxinal nacida nas redes sociais. Foron expresadas publicamente por xogadores, adestradores, xornalistas e analistas deportivos, así como por varias das seleccións que se enfrontaron a Arxentina durante o torneo. As polémicas arbitrais, determinadas decisións disciplinarias e o propio desenvolvemento do cadro competitivo alimentaron unha percepción de favoritismo que a FIFA non foi quen de disipar coa transparencia que esixe unha competición deste nivel.
E esa é precisamente a cuestión.
Cando a máxima organización do fútbol mundial permite que se instale unha dúbida tan profunda sobre a limpeza do torneo, xa fracasou nunha das súas obrigas fundamentais.
A credibilidade tamén se rachou cun episodio absolutamente insólito.
Por primeira vez na historia dun Mundial, a FIFA suspendeu a sanción derivada dun cartón vermello para permitir que un xogador estadounidense puidese disputar o seguinte encontro. Donald Trump recoñeceu publicamente que chamou persoalmente a Gianni Infantino para solicitar a revisión desa expulsión. Aínda que a FIFA sostén que a decisión correspondeu aos seus órganos disciplinarios independentes, o episodio abriu unha enorme polémica internacional e alimentou a percepción de que o poder político podía influír en decisións que deberían ser exclusivamente deportivas.
A independencia dunha institución non só debe existir.
Tamén debe parecelo.
A iso sumáronse outras decisións difíciles de xustificar, como as controversias relacionadas coa participación da selección de Irán baixo as restricións impostas polos Estados Unidos ou a imposibilidade de que un árbitro somalí que lograra clasificarse puidese exercer as súas funcións debido aos problemas de acceso ao país organizador.
Todo iso proxectou a imaxe dunha FIFA incapaz de garantir que todos os participantes fosen tratados en condicións de auténtica igualdade.
Pero o problema de Infantino vai moito máis alá das polémicas arbitrais ou disciplinarias.
O seu maior legado pode acabar sendo culminar a transformación definitiva do fútbol nun xigantesco negocio.
As pausas de hidratación, concibidas orixinalmente para protexer a saúde dos futbolistas en condicións extremas de calor, aparecen hoxe mesmo cando esas circunstancias apenas existen. Resulta difícil non preguntarse ata que punto responden tamén a necesidades comerciais e televisivas.
Cada minuto do partido debe producir ingresos.
Cada pausa debe vender publicidade.
Cada competición debe xerar máis beneficios.
E mentres tanto, o afeccionado desaparece do centro do fútbol.
Asistir a un Mundial converteuse nun privilexio reservado para uns poucos. Miles de dólares por unha entrada expulsan a inmensa maioría dos afeccionados dos estadios.
O fútbol naceu nos barrios obreiros.
Hoxe moitas finais só poden vivilas desde a bancada quen posúe un poder adquisitivo extraordinario.
Os demais deben conformarse con mirar desde a casa.
E nin sequera iso resulta xa sinxelo.
Quen medramos vendo os Mundiais na televisión pública lembramos unha época na que practicamente todos os partidos podían seguirse de balde. Hoxe boa parte deses encontros están repartidos entre plataformas de pago. O fútbol deixou de concibirse como un patrimonio popular para converterse nun produto de subscrición.
Todo ten prezo.
Todo se vende.
Todo se monetiza.
Roubáronnos o fútbol.
Non só aos arxentinos, aos españois ou a calquera outra afección.
Roubáronllo ao pobo.
Porque o fútbol naceu como o deporte da clase traballadora e hoxe, cada vez máis, parece deseñado para fondos de investimento, grandes patrocinadores multinacionais e clientes VIP.
Ese modelo non comezou con Gianni Infantino.
Pero dificilmente pode atoparse hoxe un dirixente que o represente mellor.
Por iso o debate xa non consiste unicamente en xulgar unha persoa.
Trátase de decidir que fútbol queremos.
Un fútbol gobernado polos intereses económicos, onde a credibilidade se erosiona torneo tras torneo e onde o afeccionado é tratado como un simple consumidor.
Ou un fútbol que volva situar a igualdade competitiva, a transparencia e o acceso popular no centro do deporte máis importante do planeta.
Porque cando millóns de persoas empezan a dubidar da imparcialidade dunha competición, cando a política parece chamar á porta dos despachos da FIFA e cando o diñeiro remata condicionándoo absolutamente todo, xa non abonda con pedir explicacións.
Chegou o momento de cambiar a quen dirixe este modelo.
Infantino non debe dimitir.
A Infantino hai que botalo.
André Abeledo Fernández
