O circo de Manhattan: cando o imperio disfraza o secuestro de xustiza
Nova audiencia, mesma montaxe: Washington prolonga o secuestro xudicial do presidente venezolano mentres se esborralla a acusación que o sostén
Volvo escribir sobre Nicolás Maduro porque o silencio, ante este atropelo, sería complicidade. O que está a suceder no Tribunal Federal de Manhattan non é un xuízo: é a posta en escena dun secuestro de Estado, unha montaxe deseñada para desgastar, humillar e aniquilar politicamente ao presidente lexítimo dunha nación soberana que se atreveu a plantar cara ao imperio.
Nicolás Maduro e Cilia Flores volveron comparecer ante o xuíz Alvin Hellerstein, un maxistrado case centenario que segue a sosteren, audiencia tras audiencia, a ficción xurídica que Washington precisa manter en pé. A defensa pediu, con toda a razón, anular a causa. Foi desestimada. Coma sempre. Porque neste circo o veredicto xa estaba escrito antes de que comezase a función: só faltaba dilatar o tempo suficiente para que o desgaste fixese o seu traballo.
Chaman a esta fase «descubrimento de probas». Eu chámoo polo seu nome correcto: invención de probas. Aí está, se non, o propio derrubamento da acusación estrela, a do suposto liderado de Maduro no «Cártel dos Sois», un invento que hoxe sabemos que naceu nos despachos da CIA e non en ningunha organización criminal venezolana. Cando a mentira fundacional dun proceso se esboroa e o proceso, aínda así, continúa, xa non estamos a falar de xustiza. Estamos a falar doutra cousa: de guerra política con toga e mazo.
Maduro dixo con a dignidade que corresponde a un xefe de Estado secuestrado: é un prisioneiro de guerra. Non un narcotraficante procesado por delitos comúns, como pretende a fábula ianqui, senón a vítima dun acto terrorista de captura ilegal executado contra un país soberano. Converter un conflito político-militar nun expediente de narcoterrorismo é, precisamente, o truco de manual do imperialismo: criminalizar o adversario para non ter que recoñecer que o que se cometeu é unha agresión.
E mentres tanto, a propia maquinaria xudicial estadounidense encárgase de deixar en evidencia a súa hipocrisía. A OFAC bloquea os fondos venezolanos que pagarían aos avogados da defensa, vulnerando abertamente o dereito a unha defensa xusta que os Estados Unidos din defender en cada discurso sobre «valores democráticos». Se Maduro non pode pagar aos seus letrados, terá que aceptar un defensor de oficio pagado polo propio Estado que o secuestra. Nin Kafka se tería atrevido a tanto.
Non esquezamos, camaradas, as condicións de reclusión: o Centro de Detención Metropolitano de Brooklyn, a mesma prisión onde encerran capos narcos e terroristas condenados. Un xefe de Estado, illado a maior parte do día nunha cela, recibindo a comida por unha ranura, sen acceso a internet nin a medios de comunicación, con dereito unicamente a chamadas supervisadas de quince minutos coa súa familia. Isto non é «proceso xudicial». Isto é tortura psicolóxica institucionalizada, aplicada coa fría burocracia que caracteriza ao imperio cando decide destruír a quen non se axeonlla.
O que ocorre en Manhattan é o mesmo guión de sempre: cando un pobo escolle un camiño soberano, cando un goberno se nega a entregar os seus recursos, cando un país se atreve a desafiar o mandato de Washington, o imperio non discute ideas, secuestra persoas. Fíxoo con Cuba durante décadas, téntao con toda Nosa América, e agora escenifícao coa crueldade dun tribunal que xa nin sequera precisa disimular a súa parcialidade.
Desde aquí, desde a clase traballadora que sabe recoñecer unha montaxe cando a ve, esiximos a liberdade inmediata de Nicolás Maduro e Cilia Flores, e denunciamos este simulacro de xustiza polo que realmente é: terrorismo de Estado con forma de proceso penal.
*André Abeledo Fernández
