O muro que tamén precisa Meloni
Camaradas, hai que dicilo sen paninos quentes: Giorgia Meloni, a presidenta neofascista de Italia, e toda a caterva da ultradereita española que xalea cada unha das súas ocorrencias, atoparon en Ceuta o seu novo xoguete propagandístico. Sermónannos sobre o «caos migratorio» español, sobre a suposta incapacidade do Goberno de Sánchez para «controlar as súas fronteiras», mentres calan, convenientemente, o que ocorre na súa propia casa. É o vello truco de sempre: sinalar a viga no ollo alleo para que ninguén repare na propia.
Imos aos datos, porque a esta xente só se lle desarma con feitos. En 2025 España rexistrou 36.775 entradas irregulares, un descenso do 42,6% respecto ás 64.019 de 2024, a maioría por vía marítima cara ás Canarias. Italia, nese mesmo período, sumou segundo Frontex arredor de 66.000 chegadas por mar, case o dobre ca España. Onde está entón o descontrol que denuncia Meloni? Italia segue sendo, ano tras ano, unha das principais portas de entrada da migración irregular cara á Unión Europea a través do Mediterráneo central. Lampedusa vive exactamente os mesmos mecanismos que Meloni critica en Ceuta: rescates no mar, forzas policiais despregadas, centros de acollida desbordados, devolucións cando o marco legal o permite. A diferenza non está nos feitos, está en quen os conta e con que micrófono.
Se Meloni sostén que España xestiona mal a inmigración irregular en Ceuta, que teña a decencia de explicar por que Italia continúa sendo unha das principais portas de entrada desde África e por que en Lampedusa se aplican os mesmos mecanismos de recepción e asistencia que ela sinala co dedo cando os executa outro goberno. A diferenza entre Roma e Madrid non está na existencia ou non de chegadas irregulares, senón no discurso político e na crueldade de determinadas medidas: os acordos con Tunisia para subcontratar a represión, o acoso ás ONG de rescate marítimo, o intento de externalizar o asilo a Albania. Aí si hai unha diferenza, camaradas, pero non é a que ela presume: é a diferenza entre xestionar unha traxedia humana con certa decencia institucional e convertela nun negocio de cárceres flotantes.
E aquí toca ser rigorosos, porque o rigor é o que nos distingue do panfletismo da dereita: se o obxectivo declarado do endurecemento migratorio de Meloni era frear de forma decisiva a inmigración irregular, os propios datos desmenten esa pretensión. Italia segue recibindo decenas de miles de chegadas cada ano malia os pactos con Tunisia e o resto do arsenal represivo. Iso non demostra, por si só, que esas políticas sexan «un fracaso absoluto» —habería que illar outros factores, coma os conflitos no Sahel ou as variacións das rutas—, pero si permite afirmar, cos pés na terra, que presentar a man dura como solución definitiva é, cando menos, unha simplificación interesada. E esa simplificación vólvese aínda máis inxusta cando se usa para atacar a España, que ademais afronta unha realidade xeográfica ben distinta: unha fronteira terrestre compartida con Marrocos en Ceuta e Melilla e a proximidade das Canarias á costa occidental africana, factores que Italia, sen fronteira terrestre co continente, non ten que xestionar do mesmo xeito.
Pero non nos quedemos na superficie. A memoria histórica é unha arma de clase, e toca lembrar algo que a ultradereita europea prefire que esquezamos: en 2011 unha coalición liderada pola OTAN bombardeou Libia ao abeiro da Resolución 1973 da ONU, e Muamar Gadafi rematou asasinado polas forzas rebeldes en outubro dese mesmo ano, coa intervención occidental como factor decisivo no colapso do seu réxime. Gadafi, antes de caer, advertiuno cunha claridade que hoxe resulta incómoda: dixo que a OTAN estaba a derrubar o muro que freaba a migración africana cara a Europa, e que se Libia caía, miles de persoas cruzarían o Mediterráneo sen que ninguén puidese detelas. O que veu despois deulle, no esencial, a razón: o baleiro de poder e a fragmentación institucional converteron a Libia na principal plataforma de saída cara a Italia, fortalecendo as redes de trata e tráfico de persoas que hoxe Meloni di combater. Occidente derrubou o muro e agora os seus herdeiros políticos choran pola corrente que deixaron pasar. Iso si, sen esaxerar: non foi a única causa, tamén pesan a pobreza, os conflitos do Sahel e as mafias, pero a responsabilidade política de quen bombardeou Trípoli en nome da «protección de civís» non se pode borrar con memoria selectiva.
E en Ceuta o paralelismo é aínda máis descarado, porque aí o «muro» tamén o puxo Occidente, e tamén o quitou cando lle conveu. Marrocos, socio predilecto de Washington e de Tel Aviv no norte de África, usou sempre a fronteira de Ceuta como arma de presión política, abrindo ou pechando a billa migratoria segundo os seus intereses diplomáticos do momento. E aí Pedro Sánchez cargará coa súa propia vergonza histórica: a traizón ao pobo saharauí ao recoñecer a soberanía marroquí sobre o Sáhara Occidental foi o prezo que pagou para mercar tranquilidade fronteiriza con Rabat, exactamente o mesmo cálculo cínico que levou a Washington a recoñecer esa soberanía en 2020 a cambio da normalización marroquí con Israel. O triángulo Washington-Tel Aviv-Rabat non é unha hipótese miña: é un feito documentado desde a propia Marcha Verde de 1975, cando os Estados Unidos avalaron a ocupación marroquí do Sáhara como peza do seu taboleiro xeopolítico rexional. O que hoxe se libra na fronteira de Ceuta non se pode entender sen ese trasfondo: un territorio saharauí roubado que segue a pagar a factura, e unha monarquía marroquí que converte os migrantes en moeda de cambio diplomático.
E aquí convén engadir unha capa máis de hipocrisía, porque a Meloni non lle abonda con mentir sobre Ceuta: ademais déixase humillar en público polo seu propio patrón sen que lle tremble o pulso. Este verán vimos a Donald Trump acusala, sen ningunha base, de ter «suplicado» unha foto con el na cume do G7, e semanas despois burlarse dela cun meme editado e a lenda de que faría falta unha «orde de afastamento», insinuando que a presidenta italiana estaba obsesionada coa súa persoa. Meloni, esta vez si, revolveuse e respondeu que nin ela nin Italia «suplican xamais». Pero que ninguén se chame a engano: esa indignación puntual, ese numeriño de dignidade ferida, non altera un ápice a subordinación de fondo. Italia segue aliñada con Washington na OTAN, segue calando ante os crimes de Netanyahu en Gaza, segue funcionando como peza dócil do taboleiro atlantista. Faise a ofendida cando Trump a ridiculiza por vaidade persoal, pero xamais rompe filas cando toca sosteren a política real dos Estados Unidos e de Israel en Oriente Medio ou no norte de África. É o papel do servo, do lacaio: pode protestar por como o tratan na antesala do amo, pero nunca deixa de baixar a cabeza cando toca obedecer.
E non é un mal exclusivamente italiano. Aquí, no Estado español, temos a nosa propia cuadrilla de servos, lacaios e vendepatrias: Alberto Núñez Feijóo, Santiago Abascal, Isabel Díaz Ayuso, toda a ultradereita española e europea que decidiu que ese papel de sumisión ante Washington e Tel Aviv é o que lles corresponde por vocación de clase. Énchense a boca coa «soberanía nacional» e o «orgullo patrio» cando falan de migrantes pobres en Ceuta ou Canarias, pero abaixan a cabeza sen rechistar ante calquera orde que chegue de Washington ou de Xerusalén. É a mesma hipocrisía de Meloni, só que sen sequera o numeriño da indignación: aquí nin se molestan en finxir que os humilla.
Así que non, camaradas, isto non vai de «quen xestiona mellor» unha fronteira. Vai de que intereses de clase e de Estado se agochan detrás do discurso xenófobo de Meloni, de Abascal e de toda esa cuadrilla que precisa un inimigo pobre e racializado para tapar a súa propia incapacidade de resolver os problemas reais da clase traballadora europea. O muro que eles denuncian derrubouno Occidente en Libia con bombas, e négocíao todos os días en Marrocos con silencio cómplice. A hipocrisía non é un exceso retórico: é a esencia mesma do seu proxecto político.
Até a vitoria sempre ✊
André Abeledo Fernández
