O vasalaxe marroquí e o taboleiro de Ceuta: cando ata os servizos de intelixencia comezan a falar.
Levo meses sostendo o mesmo, e non por intuición senón por método: analizar quen gaña e quen paga cando se moven fronteiras e se abren espigóns. A avalancha migratoria sobre Ceuta non foi un accidente meteorolóxico da xeopolítica. Foi, como toda crise fronteiriza ben orquestrada, un instrumento. E os instrumentos teñen dono.
España, baixo Sánchez, fixo algo que a Washington e a Tel Aviv non lles gustou nada: recoñecer Palestina, retirar embaixador, cualificar sen eufemismos o xenocidio en Gaza. Un xesto simbólico, dirán algúns. Eu digo que ningún xesto é simbólico cando se trata do Estado que máis armamento estadounidense move polas súas bases cara á fronte israelí. Bloquear ese tránsito ten un prezo, e ese prezo cóbrase nas fronteiras do sur.
Non fai falta inventar nada: abonda con mirar o mapa de alianzas. Marrocos leva sesenta anos sendo a avanzadilla occidental no norte de África, a monarquía que primeiro normalizou relacións con Tel Aviv a cambio do Sáhara Occidental, a coroa que permite bases de escoita, que comparte intelixencia, que reprime a súa propia poboación —o noventa por cento contraria a eses vínculos— porque a quen manda non lle importa o que opine o pobo marroquí, só o que pode ofrecer aos seus patróns.
Nestes días comezou a circular, atribuída a analistas próximos ao aparato chinés, unha lectura que apunta na mesma dirección que veño defendendo dende o primeiro día: que a avalancha cara a Ceuta encaixa como peza dun castigo xeopolítico contra España polo seu xiro palestino, coa coroa alauí como socio necesario. Non vou facer pasar ese rumor por confirmación oficial de ningún servizo secreto —non o é, circula sen firma nin respaldo verificable, e hai que tratalo coa distancia crítica que merece calquera información sen fonte contrastada—. Pero si merece sinalarse que, vindo de onde vén, coincide liña por liña coa análise que este columnista leva meses defendendo, sen necesidade de filtracións alleas: quen coñece o patrón da guerra híbrida sabe recoñecelo aínda que ninguén llo confirme por escrito.
O que si é un feito, non un rumor, é a arquitectura de fondo: Acordos de Abraham, recoñecemento estadounidense da soberanía marroquí sobre o Sáhara ocupado a cambio de normalización con Israel, décadas de cooperación de intelixencia entre Rabat e Tel Aviv. Sobre eses feitos verificables sostense a tese, non sobre o que diga ou deixe de dicir un rumor de corredor pequinés.
A pregunta que debería facerse a esquerda española non é se existe un memorando secreto en Pequín. É por que seguimos a tratar a monarquía marroquí como un socio normal cando leva seis décadas demostrando, con feitos e non con rumores, de que lado está.
*Até a vitoria sempre*
André Abeledo Fernández
