Quen vota o seu verdugo non pode esixir respecto.
Camaradas:
Hai unha contradición que xa non podemos seguir maquillando: a de quen reclama respecto mentres entrega o seu voto, a súa voz e o seu aplauso a quen o despreza.
A dignidade comeza por un mesmo.
Un traballador que apoia un partido antiobreiro, unha muller que apoia un partido machista, unha persoa negra que apoia un partido racista, un migrante que apoia un partido xenófobo: esa xente non pode pedir respecto. Quen non se respecta a si mesmo e non coñece a dignidade non pode andar esixindo o que non ten e o que non coñece.
O respecto non se mendiga; constrúese con conciencia, con organización e con coherencia. E pérdese o día en que un decide axeonllarse diante de quen lle ten o pé no pescozo.
Os nomes propios do desprezo.
Non falamos de abstraccións. No Estado español falamos do PP e Vox, esa alianza de feito que reparte cargos e reparte odio a partes iguais. En Catalunya falamos de Junts per Catalunya e de Aliança Catalana. Falamos de Alvise, de Abascal, de Feijóo, de Ayuso, de Cayetana.
Son os mesmos que recortan dereitos laborais, os mesmos que lle chaman «efecto chamada» á miseria allea, os mesmos que converten a igualdade en «ideoloxía» e o racismo en «sentido común». Non o agochan: dinno nos mitins, vótano nos parlamentos e aplícano cando gobernan.
Non é un problema de información, é de conciencia de clase.
Ninguén pode alegar engano. O inimigo de clase non disimula a quen despreza: declárao sen complexos.
Por iso, o problema non é que non o saiban, senón que a ideoloxía dominante consegue que o explotado se identifique co explotador, que o de abaixo aplauda o de arriba e que o migrante se crea «dos bos» mentres lle reservan a porta de atrás.
Esa é a vitoria máis barata do capital: non necesita reprimirte se consegue que votes contra ti mesmo.
Desprezo, non condescendencia.
A quen loita, a quen se organiza, a quen se planta diante do poder, toda a nosa solidariedade. Mais quen apoia a quen o despreza profundamente non merece nada máis ca un profundo e sincero desprezo.
Nin bágoas de crocodilo nin pedagoxía infinita: a dignidade é un deber, non un agasallo. A clase traballadora non precisa traidores que se autoperciban vítimas; precisa camaradas que saiban de que lado están.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
