A vivenda non é un negocio: non todo vale.
Un ben de primeira necesidade, non unha mercadoría.
Din que investiron o que gañaron en mercar vivenda. Pois hai moitas máis cousas nas que investir que non implican acomodarse a vivir de alugar un ben escaso e de primeira necesidade, que precisa todo o mundo e non só unha minoría con cartos, aínda que eses cartos os gañase traballando. Non todo debe ser un negocio. Non permitimos os ventres de aluguer por razóns éticas e morais, e hoxe a vivenda é algo demasiado importante para toda a sociedade como para que sexa un simple negocio ou un seguro de vida.
Non se trata de roubar, trátase de abusar.
Non dubido de que algún se deixa os cornos traballando para investir en pisos; coñezo casos. E cadaquén pode mercar o que lle dea a gana. Pero especular cun ben de primeira necesidade e abusar da necesidade allea non debería estar permitido. Despois, se queren, que se merquen un castelo ou un avión: cada un fai o que quere co seu diñeiro. O que non se pode é mercar legalmente un ril ou un corazón, e a vivenda significa hoxe algo de vida ou morte para toda unha sociedade: para a xente nova e a maior, para as traballadoras e os traballadores e para as persoas xubiladas, para unha maioría social esmagadora.
«Gañeino eu co meu traballo»
Supoño que un narcotraficante diría exactamente o mesmo: «Todo o gañei eu co meu traballo e co meu esforzo». Pero non todo vale. Para iso se lexisla: para evitar os abusos de quen se aproveita de que o resto non ten alternativa. Ninguén discute o dereito a aforrar ou a ter un patrimonio. O que se discute é que se converta nun negocio redondo aquilo sen o que ninguén pode vivir.
Regular o aluguer, como se regula todo o esencial.
A vivenda non debe ser un ben co que se poida especular, e o aluguer, como tantas outras cousas esenciais, debe estar regulado como o que é: un ben de primeira necesidade. E, se a alguén non lle gusta, que invista en bolsa ou no que lle veña en gana. Porque non todo vale.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
