Subir o salario mínimo non é motivo de risa, é xustiza.
Un salario mínimo para sermos iguais na Europa occidental.
Hai xente que se ri. E non se ri só a dereita de sempre: tamén se rin moitos traballadores e traballadoras ante a última proposta de subir o salario mínimo a 1.800 euros ao mes. Esta vez fíxoa Podemos, pero podería tela feito calquera outro. A pregunta é inevitable: de que nos rimos exactamente?.
O que cobran en Francia.
Desde o 1 de xuño de 2026, o salario mínimo francés (o SMIC) é de 1.867,02 euros brutos ao mes, é dicir, 12,31 euros por hora, para unha xornada legal de 35 horas semanais. Isto supón uns 1.478 euros netos, unha vez descontadas as cotizacións, e 22.404 euros brutos ao ano, repartidos en 12 pagas. Francia non é ningunha utopía socialista: é un país capitalista, coas súas desigualdades e os seus problemas, onde o custo da vida se parece moito ao noso.
Non é un club exclusivo.
E Francia nin sequera está arriba. Segundo as cifras comparadas, Irlanda ronda os 2.390 euros ao mes, Alemaña os 2.340, os Países Baixos os 2.300 e Bélxica os 2.100. Todos eles están por riba da cifra que aquí provoca gargalladas. Son países da Unión Europea, igual que o noso.
O custo da vida básica.
Non falo de ir tomar unha cervexa nun bar nin de ir ao cinema. Falo do custo da vida cotiá: encher a cesta da compra no supermercado, adquirir alimentos e produtos de primeira necesidade. Aí a diferenza con España é moito menor do que nos queren facer crer. Quen paga o pan, o leite e os ovos en Lyon, Dublín ou Bruxelas non paga prezos doutro planeta.
Traballamos máis e medramos máis.
Somos dos traballadores que máis horas botan ao ano entre os países do noso contorno, máis que en Alemaña, Francia ou os Países Baixos. Somos, ademais, a economía que máis medra das grandes de Europa, con moita diferenza, mentres Alemaña leva anos estancada. Non somos peores traballadores ca un francés, un alemán ou un neerlandés. E non vexo por que teriamos que sentirnos inferiores nin conformarnos con peores condicións laborais.
Un complexo, non unha razón económica.
Por iso non entendo a risa. Non sei se vén da ignorancia, de non saber como se vive e canto se cobra noutros países, ou de algo peor: de crer que somos menos e que, por sermos menos, nos corresponde cobrar menos. Eu resístome a considerarme inferior a ninguén. E supérame que haxa quen se sinta máis preto da Arxentina dos 220 euros de salario mínimo, ou que case aspire a parecerse a Romanía antes que a Francia ou Alemaña. O mundo ideal da dereita parece ser o de Milei, e o triste é que haxa traballadores que compartan esa visión.
A herdanza de «África comeza nos Pireneos».
Ese complexo vén de lonxe. Vén do franquismo, daqueles anos en que o resto de Europa dicía que África comezaba nos Pireneos e o réxime, en vez de combater ese desprezo, ensinounos a baixar a cabeza e a agradecer o que nos dese. Case cincuenta anos despois do fin da ditadura, aínda hai quen leva posta esa mirada.
Subir o salario mínimo ata os niveis da Europa occidental non é ningún disparate. O disparatado é pensar que somos menos ca eles.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
