Feijóo, Ayuso, Abascal, falando das baixas laborais e revelando o que pensan da clase traballadora
Hai ocasións nas que un dirixente político necesita centos de páxinas para explicar cal é o seu modelo de sociedade. E hai outras nas que abonda con poucas frases para retratarse por completo. Alberto Núñez Feijóo pertence a este segundo grupo.
Cada vez que fala das baixas laborais acaba ensinando moito máis do que probablemente pretendía. Non só ataca ás persoas traballadoras enfermas. Ataca tamén aos médicos e médicas que diagnostican esas enfermidades, cuestionando implicitamente a súa profesionalidade e insinuando que existe un abuso xeneralizado do sistema.
Porque se un traballador está de baixa é porque un médico lla concedeu. E cando se pon baixo sospeita a millóns de persoas que están enfermas, tamén se está poñendo baixo sospeita aos profesionais sanitarios que consideraron que esas persoas non están en condicións de traballar.
Nunha soa intervención consegue sinalar a quen coida da nosa saúde e a quen ten a desgraza de perdela.
O máis grave é que parece incapaz de comprender algo tan sinxelo como que ninguén escolle enfermar. Ninguén pide unha depresión. Ninguén desexa unha hernia discal. Ninguén quere sufrir unha enfermidade incapacitante, un accidente laboral ou un cancro.
A baixa laboral non é un privilexio. Non é un premio. Non son unhas vacacións pagadas. É un dereito conquistado para protexer ás persoas cando o seu estado de saúde lles impide traballar.
Por iso resulta especialmente chamativo que quen xustificou a súa ausencia a un debate electoral alegando problemas físicos pretenda agora transmitir a idea de que un albanel coa espalda destrozada, un traballador do campo, unha caixeira ou un repartidor deben seguir traballando aínda que o seu corpo xa non dea máis.
Para algúns políticos parece que unha dor é motivo suficiente para ausentarse das súas obrigas. Para outros, nin tres hernias, nin unha depresión, nin unha enfermidade grave xustifican deixar de traballar.
Ese dobre criterio define moito mellor unha ideoloxía ca calquera programa electoral.
O máis ofensivo foi escoitar como se utilizaba a palabra «cancro» para referirse ao problema das baixas laborais.
Os traballadores non son ningún cancro.
Hai traballadores que padecen cancro.
Hai traballadores que loitan cada día contra enfermidades graves.
Hai traballadores que sofren dor crónica, ansiedade, depresión ou secuelas de accidentes laborais.
Eles non son o problema.
O problema é unha forma de pensar que contempla ás persoas unicamente en función da súa rendibilidade.
Unha ideoloxía que entende o Estado coma se fose unha empresa cuxa única misión fose reducir custos e aumentar beneficios.
Todos acabaremos enfermando algún día.
Os nosos pais enfermarán.
Os nosos fillos enfermarán.
Nós mesmos necesitaremos atención médica máis cedo ou máis tarde.
E cando chegue ese momento, ninguén quererá atoparse cun político disposto a sinalalo co dedo e acusalo de estar finxindo.
A empatía consiste precisamente en comprender a dor allea antes de sufrila en carne propia.
Porque cando un dirixente político converte aos enfermos en sospeitosos e aos dereitos sociais nun problema, deixa perfectamente claro cales son as súas prioridades.
A cuestión xa non é que pensa Feijóo sobre as baixas laborais.
A cuestión é que pensa sobre a dignidade de quen levanta cada día este país co seu traballo.
André Abeledo Fernández
