Cando Feijóo fala das baixas laborais, retrata o verdadeiro proxecto da dereita
Hai ocasións nas que un dirixente político necesita centos de páxinas para explicar cal é o seu modelo de sociedade. E hai outras nas que abonda con poucas frases para retratarse por completo. Alberto Núñez Feijóo pertence a este segundo grupo.
Cada vez que fala das baixas laborais acaba ensinando moito máis do que probablemente pretendía. Non só ataca ás persoas traballadoras enfermas. Ataca tamén aos médicos e médicas que diagnostican esas enfermidades, cuestionando implicitamente a súa profesionalidade e suxerindo que existe un abuso xeneralizado do sistema.
Porque se un traballador está de baixa é porque un médico lla concedeu. E cando se pon baixo sospeita a millóns de persoas que están enfermas, tamén se está poñendo baixo sospeita aos profesionais sanitarios que consideraron que esas persoas non están en condicións de traballar.
O máis grave é que parece incapaz de comprender algo tan elemental como que ninguén escolle enfermar. Ninguén pide unha depresión. Ninguén desexa unha hernia discal. Ninguén quere sufrir unha enfermidade incapacitante, un accidente laboral ou un cancro.
A baixa laboral non é un privilexio. É un dereito conquistado para protexer ás persoas cando a súa saúde lles impide traballar.
Pero se as palabras de Feijóo foron graves, a reacción posterior deixou aínda máis claro que non se trataba dun erro illado. A primeira dirixente en saír na súa defensa foi Isabel Díaz Ayuso.
Non sorprendeu a ninguén.
Cando se trata de cuestionar dereitos laborais, servizos públicos ou mecanismos de protección social, as diferenzas entre Feijóo, Ayuso e Abascal son cada vez máis difíciles de atopar. Poderán discrepar en cuestións secundarias, pero coinciden no esencial: cando hai que escoller entre protexer á clase traballadora ou determinados intereses económicos, adoitan escoller sempre os segundos.
E Galicia é un exemplo perfecto desa maneira de gobernar.
O sucesor de Feijóo á fronte da Xunta, Alfonso Rueda, impulsou políticas destinadas a reducir a duración das baixas laborais mediante incentivos económicos. Os seus defensores falan de eficiencia. Os seus críticos consideran que poden introducir presión sobre os profesionais sanitarios para priorizar a redución das baixas antes que as necesidades clínicas de cada paciente.
Mentres tanto, miles de galegos continúan sufrindo listas de espera interminables.
Meses para unha consulta.
Meses para unha proba diagnóstica.
Meses ou incluso anos para unha intervención cirúrxica.
Enfermidades que poderían tratarse a tempo e que acaban cronificándose porque a atención chega tarde.
Unha baixa laboral non se prolonga porque o paciente queira. Prolóngase moitas veces porque segue esperando unha operación, unha resonancia, un especialista ou un tratamento.
E resulta profundamente hipócrita culpabilizar despois ao propio enfermo.
O máis ofensivo foi escoitar como se utilizaba a palabra «cancro» para referirse ás baixas laborais.
Os traballadores non son ningún cancro.
Hai traballadores con cancro.
Hai traballadores con enfermidades graves.
Hai traballadores con dor crónica, ansiedade, depresión ou lesións provocadas por anos de traballo.
Eles non son o problema.
O problema é unha forma de pensar que só contempla ás persoas mentres producen beneficios.
Unha ideoloxía que entende o Estado coma se fose unha empresa e non unha ferramenta para garantir dereitos.
Para esa maneira de gobernar, a sanidade pública, a educación pública, as pensións, a igualdade ou a protección social son gastos que hai que reducir, non conquistas que hai que defender.
Por iso convén escoitalos con atención.
Porque detrás de cada ataque ás baixas laborais aparece unha determinada visión da sociedade.
Unha visión na que o traballador enfermo é sospeitoso.
Na que o médico parece un problema.
Na que os dereitos sociais son tratados como privilexios.
E na que o Estado do benestar deixa de ser unha conquista colectiva para converterse nun custo.
Todos acabaremos enfermando algún día.
Nós.
Os nosos pais.
As nosas nais.
As nosas parellas.
Os nosos fillos.
E cando chegue ese momento, ninguén quererá atoparse cun político disposto a sinalalo co dedo e dicirlle que está finxindo.
A empatía consiste en comprender a dor allea antes de sufrila un mesmo.
Porque cando un dirixente político converte aos enfermos en sospeitosos e aos dereitos sociais nun problema, deixa claro cales son as súas prioridades.
A cuestión xa non é que pensa Feijóo das baixas laborais.
A cuestión é que pensa da dignidade da clase traballadora, das persoas que levantan este país co seu esforzo todos os días.
André Abeledo Fernández
