A ultradereita non gaña: régalanlla
As últimas enquisas falan de maioría absoluta para a ultradereita nas próximas xerais. Desde a conciencia de clase é un desastre, pero é un desastre anunciado, e hai que dicilo con toda claridade: o avance da ultradereita non se explica pola forza do seu discurso de odio, as súas mentiras ou os seus bulos. Explícase polos deméritos acumulados da socialdemocracia e da falsa esquerda. Levo unha década avisando de que cada acción e cada omisión de quen di representarnos lle abría a porta de par en par ao fascismo. Non é o PPVOX quen conquista terreo: é a falsa esquerda a que llo cede, palmo a palmo, goberno tras goberno.
Os anuncios baleiros que son pura propaganda, as medidas presentadas a bombo e platillo que logo se demostran inútiles, a perda sostida de poder adquisitivo da clase traballadora fan infinitamente máis dano ao proxecto emancipador que calquera mitin de Vox. A frustración e a decepción dunha clase traballadora que ve como un goberno non cumpre as súas promesas, non defende os seus dereitos e non ten empatía suficiente para coñecer a realidade do seu propio pobo: iso, e non outra cousa, é o que lle entrega as chaves do poder á peor ultradereita.
Os síntomas da traizón.
Cando un sindicato da patronal disfrazado de sindicato de clase —a UGT— apoia o plan da Xunta de Galicia contra os traballadores enfermos, non está a ser pragmático: está a facer o traballo sucio que logo capitaliza a ultradereita en forma de indignación popular mal dirixida. Cando a Ministra de Traballo do suposto goberno máis progresista da historia camiña da man de CCOO e UGT —dous aparellos que levan décadas xestionando a derrota obreira e que agora aspiran a coroala coa presidencia da OIT—, non está a construír unha alternativa ao fascismo: está a fabricar o baleiro que o fascismo vén encher. Cada capitulación da falsa esquerda non é un dano colateral. É combustible directo para a ultradereita, que non precisa convencer a ninguén de nada: bástalle con sinalar o fracaso alleo e presentarse como a única opción que «di as cousas claras».
Aí está o caso da Xunta de Galicia baixo Alfonso Rueda, que converteu o Sergas nun negocio de balances, pagando complementos de produtividade aos profesionais sanitarios por recortar baixas e reducir gasto farmacéutico. É terrorismo institucional contra a clase traballadora, si. Pero tamén é, obxectivamente, un regalo político á ultradereita: cada traballador que ve como o Estado o trata como sospeitoso de fraude por estar enfermo non atopa resposta na esquerda institucional que goberna con esas mesmas lóxicas xerenciais. E nese baleiro de representación, a ultradereita non precisa ter razón. Bástalle con estar aí.
A dobre vara de medir da dereita, a irresponsabilidade da falsa esquerda.
Feijóo cuestiona coas súas palabras aos traballadores enfermos e, de paso, aos médicos que asinan as súas baixas. Ayuso sae correndo a defendelo. Entre Feijóo, Ayuso e Abascal as diferenzas en materia de dereitos laborais, sanidade pública ou protección social son cada vez máis difíciles de atopar: comparten un mesmo proxecto de clase, o que converte ás persoas en man de obra substituíble. Iso é previsible na dereita e a ultradereita española. O que non debería ser previsible, e con todo éo, é que a esquerda que xestiona as institucións non ofreza unha alternativa real a ese modelo: que en Galicia a propia xestión das baixas laborais, a burocracia asfixiante do INSS, a norma que condena aos menores de 55 anos con incapacidade permanente total a cobrar só o 55% da súa base reguladora, a carreira de obstáculos do Ingreso Mínimo Vital ou un sistema xudicial laboral colapsado —case ano e medio para xulgar un despedimento— sexan, na práctica, a mesma política de abandono que denuncian retoricamente cando a asina o PP.
O baleiro que enchen outros.
A ultradereita antiobreira, racista e xenófoba non avanza porque convencese á clase traballadora de nada. Avanza porque a clase traballadora xa non cre que a esquerda institucional a vaia defender, e cando a esperanza se esgota, a rabia busca calquera saída, aínda que esa saída sexa profundamente contraria aos propios intereses de quen a escolle. Esa é a responsabilidade histórica que hai que sinalar sen ambigüidade: non branquear a ultradereita atribuíndolle unha forza discursiva que non ten, pero tampouco exculpar a quen, gobernando en nome da esquerda, preparou minuciosamente o terreo para que esa ultradereita medre.
Non hai atallo posible. A única forma de frear a ultradereita non é imitar o seu discurso nin xestionar mellor o seu marco, senón construír unha alternativa de clase real: defender a sanidade pública sen complementos que merquen vontades médicas, garantir prestacións dignas sen labirintos burocráticos deseñados para desgastar a quen máis o precisa, e devolverlle á clase traballadora a certeza de que hai un proxecto político disposto a pelexar pola súa vida e non só a administrar a súa derrota. Todo o demais é entregarlle o terreo ao fascismo coas mans baleiras, e logo lamentarse da enquisa.
Até a vitoria sempre!.
André Abeledo Fernández
