A esmola disfrazada de solidariedade: por que a socialdemocracia xestiona a miseria en vez de combatela.
Camaradas:
Vivimos atrapados entre dous inimigos da clase traballadora, e convén non confundilos, pero tampouco separalos de máis: por unha banda, a ultradereita fascista, abertamente antiobreira, que medra alimentándose do medo e da desesperación que outros xeran; por outra, un progresismo domesticado que administra esa mesma miseria sen intención nin capacidade de acabar con ela. Ningún dos dous nos representa. Ningún dos dous nos libera.
A caridade non é xustiza.
Cando a socialdemocracia goberna, ofrécenos programas, subsidios, «axudas»: esmola institucionalizada presentada como conquista social. Pero disfrazar a esmola de solidariedade non a fai menos humillante. A xustiza social non se recibe de xeonllos nin se agradece coa cabeza baixa: exércese como un dereito. O que xestiona a socialdemocracia non é un cambio de sistema, senón a administración ordenada do mesmo abuso de sempre, cun sorriso máis amable e un discurso máis coidado.
Xestionar a miseria é normalizala.
Aí está a trampa: preséntasenos a xestión da desigualdade, da miseria e da desesperación coma se fose o mesmo que combatelas. Non o é. É exactamente o contrario. Xestionar a pobreza con eficiencia técnica e linguaxe inclusiva non é resolvela: é institucionalizala, facela sostible, facela tolerable para quen non a sofre. É transformar a inxustiza estrutural nun problema de xestión de recursos e converternos a nós, os traballadores, en expedientes.
Exixir, non mendigar.
Por iso non debemos pedir. Non debemos mendigar xustiza social agardando pola benevolencia de quen nos goberna. Os dereitos non se piden por favor: conquístanse con loita organizada e deféndense coa mesma determinación, porque, se non, róubannolos e perdémolos. A historia obreira é precisamente esa: a historia de arrincar cada dereito ao capital e aos seus administradores, nunca de recibilo como agasallo.
A función real da socialdemocracia e dos sindicatos sistémicos.
Aquí hai que ser claros, camaradas: a socialdemocracia e os sindicatos sistémicos que a acompañan non están aí para facer a revolución. A súa función histórica, a súa razón de ser, é precisamente evitala. Son a válvula de escape do sistema, o amortecedor que impide que a indignación acumulada se converta nunha ruptura real. Xestionan o descontento para que nada cambie de fondo, mentres o capital segue extraendo e a ultradereita segue medrando, alimentada polo baleiro que deixa esta esquerda institucional sen proxecto emancipador.
Non hai saída en escoller entre o fascismo que nos odia abertamente e o progresismo que nos xestiona con condescendencia. A saída está en organizarnos como clase, exixir o que é noso e non conformarnos xamais coa esmola.
¡Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
