O embigo que xa non é centro: sobre o egocentrismo europeo dunha esquerda decadente
Camaradas:
Hai que dicilo sen medo, aínda que doia: existe un egocentrismo occidental que tamén aniña na esquerda, un complexo segundo o cal seguimos crendo que somos o embigo do mundo, o centro desde o que se mide toda revolución posible. E é un erro de fondo.
O que fomos.
Ninguén pode negar que Europa foi berce e xermolo de procesos históricos decisivos: a loita pola emancipación obreira, o socialismo, o comunismo e o anarquismo. De aquí saíron Karl Marx e Friedrich Engels, Vladimir Ilich Lenin e Rosa Luxemburgo; de aquí xurdiu a Revolución Rusa e o movemento obreiro organizado que, durante décadas, fixo tremer a burguesía. É unha herdanza real, non unha lenda que inventásemos.
O que somos hoxe.
Pero a herdanza non é un cheque en branco eterno. Hoxe non somos o centro. Somos unha sociedade envellecida, en retroceso, en franca involución social. Perdemos dereitos sen apenas resistencia organizada e, mentres tanto, abrimos de par en par as portas á ultradereita e ao fascismo, que avanzan xusto polo oco que deixa a nosa pasividade. Non somos hoxe a gran esperanza da humanidade e, porén, actuamos coma se o fósemos.
O complexo que nos cega.
Este espellismo ten un nome: un absurdo complexo de superioridade, completamente antirrevolucionario na súa esencia, porque se sostén máis no desexo e na saudade do que fomos que na análise honesta da decadente realidade que vivimos.
Un revolucionario non se mira no espello do pasado para consolarse; mira a realidade presente para transformala. Mentres sigamos crendo que a vangarda do mundo se decide en Bruxelas, en París ou en Berlín, seguiremos cegos ante procesos de dignidade, soberanía e loita popular que hoxe latexan con máis forza noutros continentes.
Conclusión.
A tarefa non é lamentar o que fomos, senón asumir con humildade o que somos: unha esquerda que precisa reconstruírse desde a autocrítica, non desde a nostalxia imperial disfrazada de orgullo revolucionario. Só así poderemos volver merecer ser parte de algo grande.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
