Votar a quen te pisa non é radical: é o máis sistémico que hai.
Hai unha pregunta que me fago cada semana no turno, na cola do paro e na barra do bar: como é posible que quen está afogado de débedas, quen non chega a pagar o aluguer, quen cobra unha miseria ou nin iso, e a quen nin sequera lle respectan o Estatuto dos Traballadores nin o convenio, estea a pensar en votar a Vox, ao PP, a Junts ou a Aliança Catalana?
Saír de Guatemala para meterse en Guatepeor. Estar ao bordo do precipicio e decidir que o mellor é tirarse, como fixeron na Arxentina con Milei.
Os feitos, non os bulos.
Deixemos as opinións e vaiamos ás votacións, que é o único que conta.
Decretos de vivenda, 2 de outubro de 2026: PP en contra, Vox en contra, Junts en contra. O primeiro caeu por 172 votos a favor e 178 en contra; o segundo, por 166 a favor e 184 en contra.
Decreto ómnibus do escudo social, 27 de xaneiro de 2026: PP e Vox en contra, e tamén Junts; caeu con 179 votos en contra.
Xornada de 37,5 horas: PP e Vox en contra, e vetada por 178 votos fronte a 170.
Reforma da dependencia: en comisión, PP e Vox en contra; no Pleno do 14 de xullo de 2026, 179 votos a favor, 137 abstencións do PP e 33 votos en contra de Vox.
Axudas ao transporte: o PP abstívose e Vox votou en contra.
Subida salarial aos funcionarios: Vox foi o único voto en contra.
Esa é a dereita que di defender os españois. Votan contra a vivenda, contra a redución de xornada, contra a dependencia e contra o transporte. Cando poden, votan tamén contra o salario mínimo.
Contra a túa propia saúde.
E hai algo aínda máis sangrante.
En Galiza, Rueda ofrece incentivos aos médicos de cabeceira para que dean menos baixas e máis altas. Outros queren que sexan as mutuas as que decidan cando está curado un traballador enfermo.
De verdade alguén cre que quen propón isto se preocupa pola túa saúde, pola dos teus pais ou pola dos teus fillos?.
Non somos máquinas. Cando traballas lesionado, a lesión agrávase, cronifícase e acabas lisiado, lisiado traballando. E cando o corpo xa non dá máis, daranche a patada, esta vez sen nada, porque haberá un Goberno que decida que quen non pode máis é lixo social que sobra.
Pensar que a ti non che vai tocar é, sinceramente, unha estupidez. Vas enfermar. Vai enfermar alguén da túa familia. Poden despedirte.
Sinto dicilo, pero é así: a todos nos van caer labazadas da vida, e o único que se pode escoller é non votar a quen as reparte por encargo.
A falsa esquerda tamén ten a súa parte.
Non vou enganar a ninguén: este non é un Goberno de esquerdas, e moito menos «socialcomunista», como repiten os medios de desinformación e as redes. É un Goberno socialdemócrata que pon tiritas.
O «Goberno máis progresista da historia» é unha gran mentira. Xamais votaría ao PSOE nin a Sumar, porque son de esquerdas, de esquerda radical, entendendo radical como o que é: ir á raíz dos problemas e non quedar en medidas cosméticas.
Xa me gustaría a min que este Goberno fose socialcomunista. Votaríao. Pero non constrúe vivenda pública, non crea unha banca pública nin levanta un escudo social que nos protexa a todos.
Anuncios, parches, promesas que quedan en nada, e iso xera frustración e indignación. Esa frustración cóllena os que lles fixeron crer que o radical é votar á ultradereita.
Non hai nada máis sistémico que a ultradereita.
Vox saíu do PP, o PP saíu de Alianza Popular e Alianza Popular saíu do franquismo. Son o mesmo.
E Junts e Aliança Catalana, defendendo os intereses dos mesmos amos en catalán en vez de en castelán, tamén.
Junts votou contra o decreto de vivenda e pagarao, pero Aliança Catalana comeraa e será igual ou peor.
Son os cans de presa de quen de verdade manda, que non se presentan ás eleccións: fondos voitre, especuladores, multimillonarios.
Aos traballadores pisánnos, quítannos dereitos e din que é mellor traballar por unha miseria que non traballar. Queren escravos, e as enquisas din que nos estamos a ofrecer voluntarios.
Décadas de loita.
Se Feijóo, o das fotos con Marcial Dorado, e Abascal, que non traballou na súa vida e sempre viviu dos chiringuitos do PP, chegan a presidente e vicepresidente, terán todos os poderes do Estado protexéndoos.
Botalos será difícil. Recuperar o perdido custaranos décadas de loita e sufrimento.
E espero, de verdade, que quen hoxe non estea á altura poida mirar algún día os seus fillos, netos e bisnetos aos ollos e dicirlles:
«Sinto, tiven a culpa. Preferín a comodidade da ignorancia e tragueime un discurso de odio feito para xente moi limitada».
Mellor que non teñan que dicilo.
Aínda estamos a tempo: organizarse, sindicarse, informarse e ler os programas. A ultradereita non agocha o que pensa facernos.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
