Venezuela necesita solidariedade, non hipocrisía
Cando un pobo sofre unha traxedia de dimensións devastadoras, as diferenzas ideolóxicas deberían quedar nun segundo plano. O primeiro son as persoas. O primeiro son as vidas humanas. O primeiro son quen perderon os seus seres queridos, quen viron como o seu fogar quedaba reducido a cascallos e quen hoxe afrontan o futuro coa dor, a incerteza e o medo como únicos compañeiros.
Venezuela atravesa un dos momentos máis difíciles da súa historia recente. Milleiros de familias foron golpeadas por unha catástrofe que ninguén merece sufrir. Nestes momentos non toca facer cálculos políticos nin aproveitar o sufrimento alleo para defender posicións ideolóxicas. Toca algo moito máis sinxelo e, ao mesmo tempo, moito máis importante: axudar.
A solidariedade internacional non pode ser unha fotografía nin un titular de prensa. Debe traducirse en equipos de rescate, hospitais de campaña, medicamentos, alimentos, maquinaria para retirar os cascallos e todos os recursos necesarios para salvar vidas. Cada hora conta. Cada persoa rescatada é unha vitoria da humanidade fronte á traxedia.
Pero a solidariedade tamén esixe memoria.
Durante anos Venezuela soportou sancións económicas, bloqueos e múltiples medidas que dificultaron enormemente o seu desenvolvemento. Independentemente das posicións políticas que cada quen poida manter sobre o Goberno venezolano, quen consideran que esas medidas prexudicaron ao conxunto da poboación sosteñen que agora existe unha obriga moral de contribuír á recuperación do país e de eliminar aqueles obstáculos que dificulten a súa reconstrución.
Os anuncios de axuda humanitaria, aínda que sempre son benvidos cando serven para salvar vidas, resultan insuficientes fronte a unha traxedia desta magnitude. Venezuela necesita moito máis ca xestos simbólicos. Necesita un auténtico compromiso internacional para reconstruír vivendas, hospitais, escolas, estradas e infraestruturas esenciais.
Europa tampouco pode permanecer impasible. Todo aquilo que dificulte a recuperación do pobo venezolano debería ser revisado con urxencia. Cando un país foi golpeado por unha catástrofe de semellante magnitude, a prioridade debe ser facilitar a súa reconstrución e non engadir novas dificultades.
A reconstrución debería apoiarse en tres piares fundamentais: axuda humanitaria inmediata para salvar vidas; un gran plan internacional que permita reconstruír as zonas devastadas; e a eliminación de todos aqueles obstáculos que impidan ao pobo venezolano recuperarse con rapidez.
No medio de tanta dor, quero expresar tamén unha alegría persoal. A miña familia política en Venezuela sufriu danos materiais, pero, por fortuna, non perdas humanas irreparables. E iso, nun momento coma este, cámbiao todo. As casas poden volver levantarse. Os bens materiais poden recuperarse. A vida, non.
Coñezo a enorme capacidade de resistencia do pobo venezolano. Vin como afrontan as dificultades cotiás cunha mestura admirable de dignidade, enxeño e solidariedade. Estou convencido de que volverán erguerse. Pero ningún pobo debería facelo só cando o mundo ten capacidade para tenderlle a man.
Hoxe non fan falta discursos grandilocuentes. Fai falta humanidade.
Fai falta menos hipocrisía e máis solidariedade.
Fai falta menos castigo e máis cooperación.
Fai falta menos propaganda e máis rescates.
Desde aquí envío unha enorme aperta a todo o pobo venezolano. O meu pensamento está con quen busca desesperadamente os seus familiares entre os cascallos, con quen chora aos seus seres queridos e con quen, malia a dor, non perde a esperanza de atopar vida onde aínda quedan ruínas.
Oxalá as próximas horas traian moitos rescates, moitas boas noticias e o comezo da reconstrución.
Porque Venezuela non necesita compaixón.
Necesita xustiza, solidariedade e a axuda de toda a comunidade internacional.
André Abeledo Fernández
