Ceuta non é un problema migratorio: é un ataque xeoestratéxico contra a soberanía española.
Hai feitos que non admiten inocencia. E o que aconteceu en Ceuta é un deles.
Cincuenta mil, sesenta mil persoas entrando de golpe non é un fluxo migratorio. É unha operación. Camións traendo mozos marroquís desde o interior do país, vendéndolles a mentira de que en Ceuta lles agardaba unha vida mellor, non é o resultado da desesperación humana espontánea: é loxística. E a loxística, camaradas, sempre ten un mando detrás.
Ese mando non é só o rei de Marrocos, esa monarquía sátrapa que vive a maior parte do ano en París mentres o seu pobo se apodrece sen traballo, sen sanidade, sen educación e baixo represión constante. Detrás hai algo máis grande, máis perigoso: os dous actores máis nocivos que existen hoxe sobre a face da terra. Estados Unidos de Donald Trump. Israel de Netanyahu. O eixo do mal do século XXI non viste chilaba nin predica o islam político: viste traxe, fala inglés e hebreo, e asina ordes executivas.
As probas están á vista de quen queira velas.
Quen empezou a dicir, desde Washington, que España é un poder colonial cun «problema territorial» en Ceuta e Melilla? Quen, desde o contorno de Netanyahu, chegou a suxerir que Marrocos debería «recuperar» ese territorio «ocupado» polo Estado español? Casualidade que esta campaña arrincase xusto despois de que Pedro Sánchez viaxase a Alxeria —o inimigo histórico de Marrocos— para asinar un acordo gasístico que garante a España un mínimo de soberanía enerxética?
Non hai casualidade. Hai factura. Israel leva meses ameazándonos con «consecuencias» polo noso rexeitamento ao xenocidio en Palestina e polo noso apoio á creación dun Estado palestino. Pois ben, camaradas: esta é a consecuencia. Un ataque político, económico e xeoestratéxico contra o Estado español, disfrazado de crise humanitaria.
E convén lembrar por que Washington sempre acaba poñéndose do lado de Rabat cando hai que escoller bando. Non é simpatía recente. Marrocos foi o primeiro país do mundo en recoñecer a independencia de Estados Unidos fronte a Inglaterra, alá por 1777, cando nin Francia nin España se atrevían a dar ese paso. Desde entón é o aliado máis antigo de Washington no norte de África, e ese vínculo histórico —do que o propio Trump presumiu para xustificar as súas decisións sobre o Sáhara— explica por que Estados Unidos protexe a monarquía alauí por riba de calquera outra consideración, incluída a palabra dada a un socio europeo como España.
Isto xa o fixeron antes.
E non é a primeira vez que Marrocos abre a billa migratoria en Ceuta como arma de chantaxe. En maio de 2021, unhas dez mil persoas cruzaron a fronteira en só dous días, xusto despois de que España acollese por motivos humanitarios o líder da Fronte Polisaria, Brahim Ghali, doente de covid. Os propios servizos de intelixencia españois atribuíron aquela crise á vontade de Rabat de forzar a Madrid a recoñecer a súa soberanía sobre o Sáhara Occidental. E conseguiuno: en 2022, con Donald Trump empurrando desde Washington, o Goberno de Pedro Sánchez acabou respaldando o plan marroquí de autonomía para o Sáhara como solución «máis seria, realista e crible». España baixou os pantalóns entón. E agora toca ver que lle sacan con esta nova volta de parafuso.
Porque non o esquezamos: cando Marrocos invadiu o Sáhara Occidental en 1975 coa Marcha Verde, aquel territorio era unha provincia española, e quen o habitaba eran cidadáns españois. Deixáronos abandonados á súa sorte. E detrás daquela entrega estivo, unha vez máis, Estados Unidos: foi o propio Henry Kissinger quen deu luz verde a Hasán II para lanzar a Marcha Verde, coa connivencia de sectores do último franquismo, mentres a ONU e o Tribunal Internacional de Xustiza da Haia negaban calquera soberanía marroquí sobre o territorio. Medio século despois, o guión repítese: Marrocos presiona, Estados Unidos respalda a Rabat, e España acaba cedendo soberanía a cambio de tranquilidade na fronteira.
Que quede clara a xerarquía de responsabilidades.
E que ninguén se confunda, porque aquí hai que sinalar con precisión de quirófano. Isto non é, ante todo, un ataque da monarquía sátrapa marroquí. É, sobre todo, un ataque da ultradereita internacional comandada por Donald Trump, e un ataque do sionismo internacional comandado por Netanyahu. Marrocos pon a fronteira e os corpos; Washington e Tel Aviv poñen a estratexia e o obxectivo. E non é a primeira vez que nos ameazan abertamente: tanto Trump como Netanyahu levan tempo lanzando avisos contra España pola nosa posición sobre Palestina, pola nosa política exterior, por atrevérmonos a non aliñarnos automaticamente cos seus intereses.
E tampouco é a primeira vez que nos espían. Xa sabemos, porque quedou documentado, que tanto Marrocos como Israel espiaron o Goberno español co programa Pegasus, infectando o teléfono do propio presidente e de varios ministros. Unha espionaxe que, non o esquezamos, se fixo con tecnoloxía israelí e que serviu, entre outras cousas, para presionar a España na cuestión do Sáhara. Isto non é un episodio illado: é a mesma lóxica de sempre, a de dúas potencias que consideran España un vasalo ao que vixiar, presionar e dobregar cando conveña. O de Ceuta é un paso máis nese mesmo plan: un intento de tombar, desde fóra, a política exterior dun goberno que se atreveu a facer fronte ao xenocidio en Gaza e a buscar soberanía enerxética lonxe de Rabat.
E o máis vergoñento de todo isto, camaradas, é ver a dereita e a ultradereita españolas —as que máis se enchen a boca de patria, de bandeira e de soberanía— convertidas en furgón de cola deses mesmos intereses estranxeiros. Mentres Trump ameaza, Netanyahu presiona e Marrocos executa, o PP e VOX non defenden a España: entréganna. Venden o seu pobo, venden a súa soberanía, e deixan o noso destino en mans de quen hoxe son, sen dúbida ningunha, os nosos inimigos: Israel, Estados Unidos e Marrocos.
Os vendepatrias de sempre.
E como en toda operación deste calibre, aquí non faltou a quinta columna interior. O Partido Popular e VOX puxéronse, unha vez máis, ao servizo do discurso que interesa a Rabat, a Tel Aviv e a Washington. Feijóo, Abascal, Ayuso —e tamén Felipe González, que ten a súa propia mansión nesa ditadura marroquí— repiten a cantinela de que a culpa é do Tribunal Supremo por lembrar que neste país as devolucións en quente, sen control xudicial, seguen a ser ilegais.
Un Tribunal Supremo, por certo, que leva tempo demostrando que antepón a ideoloxía política á xustiza. A alguén lle estrañaría que en Rabat, en Tel Aviv, en Washington e en Génova 13 se soubese de antemán que día e a que hora ía falar o Supremo? A min non. Isto levaba tempo cociñándose. E levaba tempo agardando o momento oportuno: preto das eleccións, xusto despois de que España se atrevese a buscar soberanía enerxética fóra do guión marroquí.
Un goberno que non sinala o culpable.
O Goberno de España tampouco estivo á altura. Recoñece, si, que isto é un ataque contra a nosa soberanía. Pero non sinala os verdadeiros responsables. Entendo o medo: enfronte temos actores que asasinan mandatarios, que sequestran, que provocan guerras e calamidades sen pestanexar, que non teñen o menor reparo en enviar os seus propios cidadáns a unha morte segura no Estreito sabendo que moitos non o van conseguir e terán que volver por onde viñeron. Usar o propio pobo como arma de guerra. Iso é o que fai un réxime que non valora a vida humana, nin a dos marroquís que sacrifica, nin a dos españois aos que ameaza. Só lles importa a súa posición, o seu negocio, a súa xeopolítica.
E aínda así, Feijóo, Abascal e Ayuso seguen antepoñendo os intereses de Israel, Estados Unidos e Marrocos á soberanía e ao dereito do seu propio pobo a defenderse. Iso é ser vendepatrias con maiúsculas.
A ultradereita europea, cómplice.
Mentres tanto, Meloni —humillada unha e outra vez por Trump e sempre disposta a obedecer— e o goberno de extrema dereita finlandés piden, nada menos, que se expulse España do espazo Schengen. Unha estupidez con dúas mentiras dentro: primeiro, porque non se pode; segundo, porque Ceuta e Melilla nunca pertenceron ao espazo Schengen. Non é inxenuidade. É un ataque gratuíto, coordinado, e sucio.
A Meloni habería que lembrarlle as súas propias vergoñas con datos enriba da mesa. Segundo Frontex, entre 2021 e 2026 entraron de forma irregular por Italia 478.600 persoas, máis do dobre que as 234.760 que entraron por España no mesmo período. Con todas as súas políticas racistas e de man dura, Italia segue a ser a principal porta de entrada irregular a Europa, moi por diante de España. Isto non é unha opinión: é un dato oficial, comprobable e contrastable, ao alcance de calquera que queira mirar antes de dar leccións.
O verdadeiro inimigo non é o pobo marroquí.
Non nos podemos confundir, camaradas. O inimigo non é o mozo marroquí enganado e subido a un camión. O inimigo é a ditadura corrupta que goberna un país rico mantendo o seu pobo sen presente, sen futuro, sen traballo, sen sanidade, sen educación e baixo represión. E o inimigo é quen sostén esa ditadura porque lle interesa que siga aí: Estados Unidos, Israel, Francia e unha parte importante da ultradereita europea.
Atacáronnos coa arma máis covarde que existe: persoas inocentes convertidas en munición. Pero nós non somos Israel. Non somos Estados Unidos. Non asasinamos, non masacramos inocentes. E por iso mesmo non podemos permitir que se nos impoña un relato que exculpa os verdadeiros culpables e criminaliza as vítimas de dúas ditaduras: a marroquí que as expulsa e a do capital global que as usa como munición.
A soberanía defúndese sinalando con nome e apelidos a quen a ataca. E aquí hai nomes: Trump, Netanyahu, Mohamed VI, Meloni, Feijóo, Abascal, Ayuso. Séndoo saiban.
André Abeledo Fernández
