O eixo do oprobio: cando a ultradereita volve axeonllarse ante o amo.
A historia, dicía o vello aforismo, non se repite, pero rima. E hoxe esa rima soa espantosamente familiar. Italia e Finlandia puxeron os seus exércitos ao servizo de Hitler na Segunda Guerra Mundial. Oitenta anos despois, os seus herdeiros políticos —unha Meloni con raíces fascistas sen disimulo e unha Finlandia virada cara á ultradereita— volven axeonllarse, desta vez ante o sionismo de Netanyahu e o trumpismo desbocado de Washington. Non é casualidade. É xenealoxía política.
E non falamos dunha alianza abstracta ou afastada. Falamos de algo moi concreto: son precisamente Italia e Finlandia, dentro da Unión Europea, quen con maior sanha atacaron o Estado español pola crise migratoria de Ceuta. Unha crise que non nace da nada, camaradas, senón que foi provocada deliberadamente pola monarquía satrápica de Marrocos, ese réxime feudal e corrupto que hai tempo renunciou a calquera soberanía real para converterse en xendarme rexional ao servizo dos Estados Unidos e Israel. Rabat abre e pecha a fronteira coma quen abre e pecha unha billa, segundo lle conveña aos seus amos de Washington e Tel Aviv, e utiliza a miles de seres humanos desesperados como moeda de cambio xeopolítico. E mentres España sofre as consecuencias dese chantaxe migratorio orquestrado desde fóra, son Roma e Helsinki quen se erixen en fiscais morais, sinalando co dedo o goberno español, en perfecta sincronía co guión que lles ditan os seus amos comúns.
Casualidade? Ningunha. O fascismo nunca precisou reinventar a súa esencia, só cambiar de amo. Onte era Berlín. Hoxe é Tel Aviv e Washington, con Rabat como peza subordinada do taboleiro. O racismo como programa, a sumisión ao poderoso como método, a traizón aos pobos veciños como constante: esa é a bandeira que ondean, disfrazada de rigor e de lei, quen xamais defenderon un pobo traballador.
E aquí, camaradas, temos a nosa propia colección de lacaios, dispostos a facer coro a ese ataque contra España desde dentro. Giorgia Meloni foi humillada publicamente por Donald Trump unha e outra vez, ridiculizada diante das cámaras, e aínda así segue movendo o rabo. Pero non nos enganemos pensando que é un caso illado: Santiago Abascal, Isabel Díaz Ayuso, Alberto Núñez Feijóo, Javier Milei… toda esa cuadrilla da ultradereita vendepatrias comparte o mesmo xene de sumisión, e celebra encantada cada envestida de Roma e Helsinki contra o seu propio país, con tal de danar o goberno español. Son incapaces de sostér a mirada ante o amo. Prefiren a xenuflexión permanente ante Trump e o seu lugartenente Netanyahu, cómplices ambos dunha masacre que o mundo enteiro pode ver en directo.
E como toda dereita entregada ao imperio, precisa un chibo expiatorio para sosteres o seu relato. Hoxe atópano, unha vez máis, nos inmigrantes. Úsanos como arma arrolladiza contra o Estado español, sen que lles importe un chisco a vida desas persoas enganadas, empurradas ao Mediterráneo por un réxime marroquí que as trata como munición e non como seres humanos, convertidas despois en munición política por quen xamais derramará unha bágoa pola súa morte. Esa é a covardía última do fascismo: precisa vítimas para sinalar, e fabrícaas cando non as atopa, coa complicidade dun réxime alauí que hai tempo vendeu a súa soberanía ao mellor postor imperial.
A historia non os absolverá. Nin a Meloni, nin a Orpo, nin aos seus coros ibéricos, nin ao makhzen marroquí que xoga con vidas humanas por encargo. Quedarán, coma os seus antecesores de 1945, no lixo da vergonza. Pero a nós, clase traballadora consciente, non nos abonda con agardar o xuízo da historia. Impórtanos o presente, impórtanos o pan de mañá, impórtanos a dignidade dos pobos que se negan a ser escravos, lacaios ou servos de ninguén —e moito menos de dous xenocidas que hoxe ditan a axenda desde Washington e Tel Aviv, con Rabat, Roma e Helsinki cumprindo dilixentes o seu papel de subalternos.
Fronte a esa ultradereita sumisa e vendepatrias, a resposta só pode ser unha: organización, memoria histórica e solidariedade internacionalista. Non hai patriotismo posible na xenuflexión ante o imperio. Só hai dignidade na resistencia dos pobos.
André Abeledo Fernández
