Marrocos non é un país homologable: por que o Mundial 2030 e a FIFA de Infantino son un insulto ao deporte.
Hai un límite que non deberiamos estar dispostos a cruzar nunca: usar o deporte para branquear ditaduras. Fixémolo coa Arxentina de Videla en 1978, fixémolo co Chile de Pinochet, fixémolo con Qatar hai apenas uns anos, e agora preténdese repetir a mesma operación con Marrocos. Non podemos, non debemos, seguir tolerando que un Mundial ou unhas Olimpíadas sirvan de alfombra vermella para sátrapas e asasinos de pobos.
Marrocos non é un país homologable. Non é unha democracia. É unha monarquía sátrapa da que o seu propio pobo quere fuxir, farto da opresión e duns condicións de vida que non soporta. E ese mesmo réxime, hai apenas uns días, volveu utilizar a súa propia xente —nenos, mozos, mulleres— como arma arreboladiza contra o Estado español, empurrándoos a unha fronteira para arrincar unha vantaxe política ou económica. Poñer en perigo a vida de menores como moeda de cambio xeopolítico non é un incidente illado: é a política de Estado dun réxime que agora Infantino pretende premiar coa final dunha Copa do Mundo.
Porque non falamos dun xestor deportivo. Falamos dun cortesán que se pasea de xeonllos polas cortes de todos os poderosos do planeta. Infantino reuniuse co rei de Marrocos para entregarlle esa final como quen entrega un favor de pazo. E esa xenuflexión non é nova: vimos como intentou privatizar o Mundial do xeito máis descarado, disposto a repartilo entre multimillonarios e entre a propia familia de Donald Trump para trocealo e vendelo. Vimos retirar unha tarxeta vermella por primeira vez na historia do fútbol porque Trump descolgou o teléfono. Vimos arbitraxes orientadas para favorecer a Arxentina que Infantino quería ver campioa. Vimos a selección de Irán, clasificada para o Mundial, tratada como sospeitosa permanente: sen permiso para pernoctar en solo estadounidense, obrigada a volver o mesmo día a México tras cada partido, desgastada física e mentalmente antes de pisar o campo. Vimos un árbitro somalí clasificado para dirixir partidos do Mundial ao que nin sequera se lle permitía entrar en Estados Unidos, e aquí non pasou nada. E vimos, como colofón do grotesco, como Infantino se inventou da nada un suposto «premio FIFA da paz» para regalarllo a Donald Trump: un galardón que non existía, que non existe, que non responde a ningún criterio, fabricado unicamente para facerlle a pelota ao home máis poderoso da Casa Branca.
E ese mesmo Infantino, ese mesmo aparato, é o que agora quere devolverlle a Marrocos —socio prioritario do Israel sionista e xenocida de Netanyahu, aliado estratéxico dos Estados Unidos de Trump, herdeiro da ocupación do Sáhara Occidental que Washington bendiciu coa Marcha Verde de 1975— o broche dunha final mundialista. O triángulo Washington-Tel Aviv-Rabat volve xogar as súas cartas, e o balón, unha vez máis, ponse ao seu servizo.
Camaradas, cando o deporte se pon ao servizo disto deixa de ser deporte, deixa de ser xogo, e convértese en algo directamente nauseabundo. Con Infantino tocouse teito nesa degradación. Mentres este personaxe ridículo e servil, e os seus, sigan á fronte, a FIFA é unha institución a abolir. E en Marrocos non debería xogarse nin un só partido do Mundial, e moito menos unha final.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
