O SIONISMO NON É UNHA VÍTIMA DA HISTORIA: É UNHA IDEOLOXÍA DE ESTADO RACISTA.
Camaradas,
Non fai falta inventar nada. Esa é a primeira cousa que hai que dicir cando se fala do sionismo como proxecto político: a realidade documentada, dita coa propia boca dos seus dirixentes históricos e actuais, xa é suficientemente brutal. Non precisamos citas apócrifas nin frases fabricadas en foros de propaganda para demostrar que o sionismo, como ideoloxía de Estado, construíuse sobre a negación sistemática da existencia, dos dereitos e mesmo da humanidade do pobo palestino.
O que din os seus propios fundadores.
En xuño de 1938, nunha reunión da Axencia Xudía, David Ben-Gurión —o home que fundaría o Estado de Israel dez anos despois— declarou sen ambaxes: *»Apoio o traslado forzoso. Non vexo nada inmoral niso.»* Non era unha frase illada nin sacada de contexto: era a formulación explícita da política de «transferencia» —eufemismo para limpeza étnica— que a dirección sionista discutía abertamente trala Comisión Peel de 1937.
Trinta e un anos despois, en xuño de 1969, a primeira ministra Golda Meir explicábao aínda con máis claridade nunha entrevista ao Sunday Times: *»Non existía tal cousa como os palestinos… Non é que houbese un pobo palestino en Palestina que se considerase a si mesmo como pobo palestino e nós viñésemos e os botásemos e lles quitásemos o seu país. Non existían.»
Isto non é retórica dun extremista marxinal. É unha primeira ministra de Israel, nunha entrevista oficial, cun rexistro completo e verificado pola propia historiografía académica occidental.
Cincuenta e catro anos despois, a mesma negación.
O que máis debería inquietarnos non é que estas ideas existisen en 1938 ou 1969. É que seguen aí, intactas, en boca dos que hoxe gobernan Israel.
En marzo de 2023, en París, o actual ministro de Finanzas Bezalel Smotrich declarou: «Non existe tal cousa como os palestinos porque non existe tal cousa como o pobo palestino.»* *»Non hai historia palestina. Non hai idioma palestino.» O público aplaudiu. Francia cualificou as súas palabras de «vergonzosas e irresponsables»; Xordania convocou ao embaixador israelí. En 2024, o mesmo Smotrich afirmaría que dous millóns de palestinos en Gaza querían «degolar, violar e asasinar xudeus» —a xustificación perfecta, coma sempre, para o que veu despois.
Itamar Ben-Gvir, hoxe ministro de Seguridade Nacional, foi condenado en 2007 por incitación ao racismo e apoio a unha organización terrorista —o movemento Kach, ilegalizado tras a masacre de 29 fiéis palestinos en Hebrón en 1994. Ten polo menos oito condenas ao longo da súa carreira. En marzo de 2026, celebrou a aprobación no parlamento israelí dunha lei que fai da pena de morte a sentenza por defecto para palestinos xulgados en tribunais militares.
A relixión posta ao servizo da supremacía.
Non é só a política. É tamén a relixión oficial convertida en xustificación teolóxica da desigualdade.
En outubro de 2010, o rabino Ovadia Yosef, entón líder espiritual do partido Shas e ex Gran Rabino sefardí de Israel, dixo no seu sermón semanal: «Os goyim naceron só para servirnos. Sen iso, non teñen lugar no mundo; só para servir ao Pobo de Israel.» «Para que se necesitan os xentís? Traballarán, ararán, colleitarán.» O público riu. O American Jewish Committee cualificou as palabras de «aborrecibles e unha ofensa á dignidade humana».
O rabino Mordechai Eliyahu, tamén ex Gran Rabino sefardí, declarou en 2005 que o tsunami que matara 230.000 persoas en Asia era un castigo divino polo apoio internacional á retirada israelí de Gaza. En 2006 chegou a dicir que o asasinato nazi de seis millóns de xudeus europeos fora un castigo polos cambios rituais do movemento Reformista.
E despois está Torat HaMelej —»A Torá do Rei»—, o libro escrito polos rabinos Yitzhak Shapira e Yosef Elitzur, que discute en detalle as circunstancias baixo as cales seica é lícito matar a non xudeus, incluíndo bebés, «porque está claro que crecerán para facernos dano». O Tribunal Supremo israelí, tras investigalo, declarou que «é difícil dubidar do enfoque racista dos autores». O rabino Dov Lior, que respaldou o libro, foi arrestado en 2011 por negarse a declarar. Cando era rabino xefe do exército israelí xa dicira: «Non existen os civís en tempos de guerra… mil vidas non xudías non valen a uña dun xudeu.»* En 2014 emitiu un ditame relixioso afirmando que a lei xudía permitía a destrución de Gaza para «exterminar ao inimigo».
O odio non se detén nos palestinos musulmáns.
En decembro de 2015, Benzi Gopstein, líder do movemento Lehava, publicou un artigo cualificando aos cristiáns de «vampiros chuchasangue» e chamando á súa expulsión de Terra Santa: «Debemos eliminar aos vampiros antes de que volvan beber o noso sangue.» A Asemblea de Bispos Católicos de Terra Santa condenou as súas palabras. En 2024, os Estados Unidos sancionaron a Gopstein e a Lehava polo seu papel no fomento da violencia colona contra os palestinos.
Cando o «político» se converte en xenocida.
En xullo de 2014, un día antes de que colonos israelís secuestrasen e queimasen vivo ao adolescente palestino Mohammed Abu Khdeir, a daquela deputada Ayelet Shaked —máis tarde ministra de Xustiza— compartiu en Facebook un texto do falecido Uri Elitzur, exxefe de gabinete de Netanyahu: «O pobo palestino declarounos a guerra, e debemos responder con guerra… Son todos combatentes inimigos, e o seu sangue caerá sobre as súas cabezas. Isto tamén inclúe agora ás nais dos mártires… Deberían irse, igual que as casas físicas nas que criaron as serpes. Se non, alí se criarán máis pequenas serpes.»
Isto escribiuse e compartiuse dende un escano parlamentario israelí. E foi compartido miles de veces con miles de «me gusta».
Cando o «rescate» tamén é propaganda: o caso de Colombia
E por se alguén pensa que isto é só historia ou política doutro continente, miremos o que pasou hai unhas poucas semanas, en agosto de 2026, en Colombia.
O 10 de agosto, un terremoto de magnitude 7,4 sacudiu o occidente colombiano: máis de 290 mortos, preto de 4.000 feridos, máis de 350 desaparecidos. Ese mesmo día —o mesmo día da traxedia—, o novo goberno de ultradereita de Abelardo de la Espriella recoñeceu a soberanía israelí sobre os Altos do Golán, territorio sirio ocupado por Israel dende 1967 e condenado pola Resolución 497 do Consello de Seguridade da ONU. Non foi casualidade: fora parte dun xiro de cento oitenta graos en política exterior que en apenas sete días levou tamén ao recoñecemento da soberanía marroquí sobre o Sáhara Occidental e á autorización de operacións militares estadounidenses en territorio colombiano, anunciadas —nin sequera polo propio goberno colombiano, senón polo secretario de Guerra dos EEUU, Pete Hegseth— nunha cimeira en Panamá.
Israel enviou a Colombia unha delegación de 82 persoas das Forzas de Defensa de Israel —rescatistas, enxeñeiros e tecnólogos militares—, encabezada por Roni Kaplan, voceiro activo do exército israelí en castelán. A delegación chegou o 14 de agosto, **catro días despois** do terremoto, cando xa remataba a fase crítica de rescate de superviventes. México, con 255 militares especializados e vinte binomios caninos preparados, quedou agardando: o goberno de De la Espriella nunca lle cursou petición formal. Tampouco a pediu ás Nacións Unidas, que confirmaron non ter recibido ningunha solicitude oficial de asistencia internacional. Colombia limitou os apoios autorizados a catro países: Estados Unidos, Israel, El Salvador e Ecuador —tres deles aliados ideolóxicos declarados do novo goberno.
O propio Kaplan foi grabado nun vídeo metido nun burato completamente limpo, sen po no traxe, sen luvas, describindo con voz grave «dez cadáveres» baixo os seus pés, nunha escenificación tan evidente que ata medios xeneralistas como *Público* a cualificaron de «pantomima». Concelleiros e deputados colombianos, entre eles Santiago Osorio, esixiron a retirada inmediata do continxente por considerar que a súa presenza —soldados en activo dun exército estranxeiro operando en territorio nacional sen aval do Senado— constitúe unha violación constitucional da soberanía colombiana. O exconcelleiro de Bogotá Carlos Carrillo resumiuno cunha frase que o di todo: «Non veñen hoxe a Colombia a axudar, veñen facer política coa dor da traxedia.»
E é iso, exactamente iso, o que levan facendo dende 1948: convertir cada traxedia allea nunha oportunidade de lavado de imaxe, mentres o mesmo exército que envía «soldados de paz» a Cali segue bombardeando Gaza. Non hai contradición niso para eles. É a mesma lóxica que percorre todo este artigo: a vida palestina non conta, e a compaixón cara ao resto do mundo é, sobre todo, unha ferramenta de relacións públicas.
A conclusión que non necesita adornos.
Non fai falta inventar citas de Menachem Begin sobre «razas de amos» —esa en concreto é apócrifa, e usala só serve para que os defensores do sionismo descualifiquen todo o demáis polo prezo dun feito comprobable. O que non é apócrifo, o que está documentado por axencias de noticias, hemerotecas, o Tribunal Supremo israelí e as propias palabras gravadas dos protagonistas, xa abonda e sobra para dicir isto con toda claridade:
O sionismo, como ideoloxía de Estado, non naceu como resposta defensiva a un pobo sen terra. Naceu, medrou e goberna hoxe sobre a negación explícita, repetida e orgullosa da existencia doutro pobo. Dende Ben-Gurión ata Smotrich, dende Golda Meir ata Ben-Gvir, a liña é continua e recoñecida polos propios protagonistas.
Máis de dez mil nenos asasinados en Gaza. Un Estado que sanciona a organizacións que chaman «vampiros» aos cristiáns pero non consegue procesar aos rabinos que xustifican matar bebés. Un ministro de Finanzas que nega a existencia dun pobo enteiro mentres celebra a pena de morte para os seus fillos.
Isto non é antisemitismo dicilo. É historia documentada. E quen tolera isto en silencio, tamén é cómplice.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
*Nota metodolóxica: todas as citas incluídas neste artigo foron verificadas contra fontes primarias e hemerotecas contrastadas —agencias de noticias (JTA, AP, Reuters), prensa internacional (Times of Israel, Haaretz, CNN, Al Jazeera, BBC), organismos oficiais (Tribunal Supremo de Israel, departamentos de Estado de varios países) e traballos académicos revisados. Descartouse deliberadamente unha cita atribuída a Menachem Begin («raza de amos») por carecer de fonte primaria verificable e ter orixe rastrexable nun texto de propaganda antisemita de 2003.*
