Nin un paso atrás: contra o xenocidio, contra o sionismo de Estado e contra todo antisemitismo.
Hai palabras que o poder quere converter en tabú para que non poidamos nomear o que ocorre diante dos nosos ollos. Xenocidio é unha delas. Sionismo, outra. E a chantaxe é sempre a mesma: se criticas o Goberno de Israel, chámanche antisemita.
Pois ben: dicímolo claro e sen agochar nada. Somos antifascistas, antinazis e antisionistas. E, precisamente por iso, somos e seremos sempre inimigos do antisemitismo.
Un Goberno, non un pobo.
Convén ser precisos, porque a precisión é unha trincheira. Quen bombardea hospitais, escolas e campos de refuxiados non é «o pobo xudeu»: é un Estado cun Goberno, un exército e un proxecto político concreto.
Un Goberno de extrema dereita que sostén o seu poder mediante a guerra permanente, a colonización de Cisxordania e o castigo colectivo á poboación de Gaza. A ese Goberno xúlgase polo que fai, non polo que se lle atribúe ser. E o que fai ten nome: crimes de guerra, limpeza étnica e, segundo numerosos organismos, xuristas e ONG, xenocidio.
Sionismo non é xudaísmo.
O sionismo é unha ideoloxía política, coa súa historia, as súas correntes e as súas consecuencias e, como toda ideoloxía, pode e debe ser criticada.
O xudaísmo é unha relixión e unha cultura milenaria. Confundilos é o mellor agasallo que se lle pode facer á propaganda de Netanyahu, que precisa que cada crítica á súa política soe a odio racial.
E hai que dicilo: tamén fai ese agasallo quen, desde o noso lado, recorre á idea de que os xudeus de orixe europea «non son semitas» ou «non son xudeus de verdade». Iso non é antisionismo; é un vello mito conspirativo que serviu historicamente ao antisemitismo e que a xenética e a historia desmenten.
Non o necesitamos e non o imos usar. A denuncia do xenocidio sostense soa, con feitos, e non require negarlle a ninguén a súa identidade.
Os xudeus que din «non no noso nome»
Milleiros de xudeus e israelís saen á rúa contra a guerra. Organizacións como B’Tselem ou Jewish Voice for Peace documentan e denuncian a ocupación.
Eles lémbrannos que a liña divisoria non pasa entre xudeus e non xudeus, senón entre quen defende a dignidade de todos os pobos e quen defende o apartheid, a bomba e a impunidade.
A memoria antifascista obríganos.
Os pobos que coñecemos o fascismo —o de Franco aquí, o de Hitler en Europa— sabemos o que significa que un Estado decida quen merece vivir.
Por iso non calamos ante Gaza. E por iso non toleramos a quen, coa escusa de Palestina, ataca sinagogas, hostiga veciños xudeus ou repite vellos estereotipos.
O mesmo internacionalismo que nos fai berrar «Palestina libre» obríganos a defender todas as vítimas do odio.
Que facer.
Boicot, presión política e sindical, ruptura das relacións comerciais e militares co Estado que perpetra a masacre e solidariedade activa co pobo palestino e coas voces disidentes dentro de Israel.
Desde o sindicato, desde a rúa, desde a palabra escrita: sen complexos e sen confusións.
Que non nos paren nin a calumnia nin o medo.
Contra o xenocidio, contra o fascismo e contra todo racismo.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
