Quen vota contra o escudo social vota contra si mesmo.
Podo entender que a xente vote pensando só en defender os seus intereses, sen empatía e sen pensar nos demais. Enténdoo porque vivimos nunha sociedade onde cadaquén vai ao seu e case ninguén se detén a pensar no sufrimento alleo. E entendo, polo tanto, que un dono dos medios de produción, un membro da nobreza, un rei, un terratenente, un duque, un multimillonario ou un grande empresario voten a dereita e ultradereita. Eles si defenden os seus intereses: queren que todo sexa un negocio nas nosas vidas, incluídas a sanidade, a educación e as pensións, porque iso dá moitísimo diñeiro. É bo para eles. Non o é para a inmensa maioría da poboación.
O que non entendo.
O que non entendo é que vote así quen non é un deses grandes tenedores nin dono do sistema. Por moito salario que teñas, se vivises nun país sen sanidade pública e che diagnosticasen un cancro, non poderías pagar o tratamento, nin o teu nin o do teu fillo, sen endebedarte ata a ruína. Por ben que che vaia hoxe a vida, non sabes como che irá mañá, nin se enfermarás e non poderás seguir traballando, nin que será dos teus fillos e dos teus netos.
Por iso, aínda que só sexa por interese propio, deberías querer unha sociedade con xustiza social e cun escudo que protexa a quen sofre un accidente ou unha enfermidade. É un lugar mellor para vivir e, ademais, máis seguro: onde hai menos desigualdade, hai menos delincuencia. É lóxico. Cando non hai grandes abismos e a xente non o está pasando mal, o delito diminúe. Iso benefícianos a todos e, precisamente, todo o que beneficia á maioría é o que unha minoría quere converter en negocio.
O consumidor non é o capitalista.
Calquera traballador, autónomo ou pensionista que vota a esta xente crendo que é capitalista vive nunha grande ignorancia. O capitalista é o dono dos medios de produción, o que fabrica o diñeiro. Os demais somos consumidores e consumimos mentres teñamos diñeiro. Cando non o hai, non hai consumo.
Os modelos de Abascal.
Abascal díxonos con claridade que o seu modelo é o dos Estados Unidos ou o da Arxentina. Vexamos como se vive alí. Vexamos se un paciente oncolóxico pode pagarse o tratamento e como se chega á vellez, cando hai caixeiros de supermercado traballando con 90 anos. De verdade queremos esa sociedade? Cremos que a nós non nos vai tocar? Que ninguén da nosa familia enfermará? Que nunca nos van despedir?.
Porque esta xente pide tamén o despedimento libre e gratuíto, cando mesmo en Europa se sinala que, no Estado español, o despedimento xa é demasiado barato e que os traballadores están desprotexidos. Estamos de acordo en quedar sen ningunha protección fronte ao abuso?.
As mutuas e os médicos con incentivos.
Feijóo quere que as mutuas dean as altas. Quen coñecemos o mundo laboral sabemos que as mutuas non están para coidar a nosa saúde: están para que os traballadores traballen enfermos, para restarlle importancia ás nosas doenzas, para negar a súa orixe laboral e para aforrarlles diñeiro ás empresas. Son entidades, entre aspas, públicas, que manexan diñeiro público, pero son privadas e teñen directivos multimillonarios. Cando comecen a dar altas, canta xente lesionada terá que ir traballar?.
E o delfín de Feijóo en Galiza propón un plus económico para os médicos que dean menos baixas ou máis altas. Existe un xuramento hipocrático: a obriga do médico é coidar a saúde das persoas, non cobrar máis ou menos segundo o diñeiro que lle aforre ao Sergas e á Xunta. As nosas vidas non poden ser un negocio, nin a nosa saúde, unha carta coa que xogar. Cando o noso corpo estea roto, que se fai? Dásenos unha labazada? Agárdase a que morramos? Ou faise como co cabalo Boxer de Rebelión na granxa, que, tras traballar toda a súa vida por unha sociedade mellor, cando enferma é enviado á fábrica de cola e, ademais, vendido?.
Os verdadeiros caras duras.
Pídovos simplemente que defendades os vosos intereses. Que pensedes nos vosos fillos, nos vosos netos e nos vosos avós; xa que non vos importa ninguén máis, que vos importen eles. A saúde téñese hoxe e pérdese mañá. Todos imos enfermar e todos imos ter problemas. Unha sociedade mellor é aquela que ofrece un colchón a quen sofre un golpe.
Os desvergoñados e os caras duras non son, na súa maioría, os traballadores. Son empresarios que teñen alguén cun contrato de catro horas traballando oito, que pagan en negro, que non respectan os dereitos e que, ademais, fan competencia desleal a quen cumpre. O problema non é o migrante que traballa doce horas a tres euros a hora. O problema é o delincuente que o ten nesas condicións e que nos tería igual a nós se puidese.
Votar co nariz tapado e despois organizarse.
Se o PP, Vox, Junts, Aliança Catalana ou o PNV chegan a gobernar, dá igual que sexan a dereita catalá ou a española: o que non imos ter son dereitos nin dereito a unha vida digna. Eu non son socialdemócrata, non son do Partido Socialista e non podo nin ver a Sumar. Pero teño claro que non podo votar o meu inimigo declarado. Votarei co nariz tapado a quen me pareza menos malo e despois seguirei pensando que teremos que reorganizar as traballadoras e os traballadores para que existan organizacións que de verdade defendan os nosos intereses e non nos traizoen unha e outra vez.
Pero primeiro hai que parar a quen vén a por todo. E despois, ou os poñemos a traballar por unha sociedade mellor ou lles damos a labazada.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
