O sacrificio sempre é dos mesmos.
Camaradas,
Sacrificio, si, pero o dos outros.
O PP lanzou un spot de precampaña no que eloxia o «sacrificio» da xente e, de paso, lle solta á esquerda que «non saben o que é». Hai que ter unha cara de cemento armado para dicir iso. Quen levamos case dúas décadas detrás dunha caixa, repoñendo no almacén ou facendo malabares para chegar a fin de mes sabemos perfectamente o que é o sacrificio. O que nunca vimos é un dirixente da dereita sacrificando algo que non fose o peto dos demais.
Quen sacrifica a quen.
Cando a dereita fala de sacrificio, hai que ler a letra pequena: quen se aperta o cinto é o traballador; quen agarda meses por unha consulta é o paciente da sanidade pública; quen paga un aluguer imposible é a rapaza ou o rapaz que non se pode emancipar. Mentres tanto, as grandes fortunas e as grandes empresas seguen sen que ninguén lles pida o menor esforzo. Dígano sen rubor e coa seguranza de quen cre que ninguén vai parar a pensar.
Votar contra un mesmo.
E aí está o máis doloroso: que moita xente da nosa clase lles compre o relato. Non hai nada máis absurdo que votar, movido polo odio e a ignorancia, en contra dos teus propios intereses, e iso é o que fai o «fachapobre» cando deposita a papeleta do PP ou de Vox. Ensinárono a mirar cara a abaixo, ao inmigrante, ao veciño que cobra unha axuda, ao de ao lado, para que non mire cara a arriba, onde están os que de verdade levan o que falta na súa nómina e no seu centro de saúde.
Non se trata de desprezar a ninguén. Trátase de entender que o odio é unha ferramenta e que alguén a manexa moi ben: manéxaa quen precisa que os traballadores se enfronten entre si para que non se organicen.
A resposta é organizarse.
Fronte ao sacrificio imposto, conciencia de clase. Fronte ao odio fabricado, solidariedade. Sindicato, veciñanza, organización política, rúa e urnas. Ninguén nos vai regalar nada, pero tampouco ninguén nos pode quitar a dignidade se a defendemos xuntos. Que se decaten: sabemos moi ben o que é o sacrificio e, por iso mesmo, sabemos quen o paga e quen o gasta.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
