Milei vén a Madrid e a dereita escóndese da foto
Xa está aquí o home da motoserra. Javier Milei aterra en Madrid para participar nunhas poucas horas de conferencias ultraliberais na Universidade Rey Juan Carlos e xuntarse cos seus colegas no desmantelamento do Estado do benestar e dos servizos públicos. E a dereita española, que levaba anos presumindo da súa amizade con el, descobre de súpeto que a foto queima.
A foto que non haberá
Santiago Abascal ten compromisos de partido fóra de Madrid xusto cando Milei pisa a capital. Esa é a explicación oficial e podería ser casualidade. Pero convén facer memoria: en todas as visitas anteriores, Abascal sacou a foto con Milei. En todas. En cada encontro da ultradereita, en Madrid e nos Estados Unidos, alí estaban os dous, abrazados e sorrintes. Esta vez, curiosamente, esa foto non vai producirse.
Non podo demostrar que unha cousa sexa causa da outra; non teño probas. Pero tampouco teño dúbidas. E non hai tanto, Abascal presentaba Arxentina e os Estados Unidos como modelos a seguir. Hoxe, con Arxentina convertida nun desastre social, non quere o retrato. Moi valente para recortar dereitos alleos; moi covarde para dar a cara.
Ayuso e o silencio
A axenda de Milei, difundida polo seu propio equipo, incluía unha reunión coa presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, a mesma que no seu día lle concedeu a Medalla Internacional. Pois ben: con Milei xa en Madrid e con apenas un día de actividade en España, Ayuso non confirmou a reunión, pero tampouco a desmentiu. Desde o Goberno de Madrid, nin unha palabra. E na prensa, na radio e na televisión, nada: nin se confirma nin se desmente.
É raro, moi raro. Esta visita non se organiza dun día para outro: a propia Casa Rosada aclarou que a xira estaba prevista antes de que Sánchez adiantase as eleccións e que os encontros cos seus aliados estaban falados desde había tempo. Se de verdade se vai recibir a Milei e só vai estar un día na capital, o normal sería que se soubese, que houbese cámaras, titulares e declaracións. Que a estas horas non se dixese nada denota, ao meu xuízo, que non hai moito interese en que a visita teña repercusión.
Que mudou, entón? O único novo no calendario é que Sánchez disolveu as Cortes e convocou eleccións xerais para o 29 de novembro. Non teño probas, pero tampouco dúbidas: ao Partido Popular, coas urnas á vista, moléstalle sacarse unha foto co responsable do desmantelamento do pouco Estado do benestar que tiña Arxentina. Co vendepatrias ao servizo dos Estados Unidos e de Israel. Co home das empresas pechadas e dos traballadores despedidos, dos anciáns que non chegan a fin de mes coas súas pensións, dos recortes nos servizos públicos e da venda destes a empresas privadas. Moita medalla cando as cámaras son amigas; á hora da verdade, cálculo electoral. E branco e en botella, leite.
Un personaxe que resta votos
Hai unha razón máis simple aínda: Milei é un personaxe que non gusta. A súa imaxe entre os españois é malísima e atreveríame a dicir que a inmensa maioría da cidadanía o mira con rexeitamento. Ningún estratega electoral lle aconsellaría ao seu candidato facerse unha foto con alguén así a un mes das urnas.
A iso súmase a situación económica e social de Arxentina. A mesma dereita que aplaudiu a vitoria de Milei tenta agora tomar distancia do desastre social no que se converteu o seu modelo. Nin sequera na casa lle vai ben: na última enquisa de Giacobbe & Asociados, de finais de xullo, a súa imaxe negativa (57,2 %) superaba con folgura a positiva (33,9 %). Cando o modelo se afunde, os entusiastas de onte descobren de súpeto que tiñan outros compromisos.
Motoserra con outro nome
Que ninguén se engane coas palabras. O que Milei chama motoserra, VOX bautízao como «desregulación» no seu programa. É a mesma apisoadora de dereitos cun nome máis amable para o telexornal. E sabemos o que significa na práctica, porque o seu propio programa o di: eliminar das empresas os plans de igualdade, os protocolos LGTBI e mesmo o rexistro horario. Dígoo como delegado sindical con dezaoito anos de experiencia no comercio: quen quere borrar o rexistro horario non quere «liberar» a ninguén; quere que traballemos máis horas sen que quede constancia delas.
Para saber que ofrece o PP-VOX, mirade para Arxentina
Fogar a fogar, a economía é o punto máis débil do modelo mileísta. Segundo os datos oficiais do INDEC, hai 1,73 millóns de persoas no paro, cunha taxa de desemprego do 7,9 %, e o traballo informal mantense en niveis historicamente altos, arredor do 44 ou 45 %. O ingreso medio da poboación reduciuse arredor dun 10 % e a pobreza alcanza o 32,3 % da poboación, unha cifra que sobe ata o 44,5 % no caso da infancia. É a paz dos cemiterios aplicada á macroeconomía.
Non fai falla imaxinar o futuro que nos propoñen Feijóo, Abascal e compañía. Témolo diante: salarios que non chegan, pensións que non abondan, servizos públicos recortados e dereitos tratados coma un gasto que cómpre eliminar. Se queremos saber que nos ofrece o PP-VOX, só temos que mirar para Arxentina. Por iso lles molesta a foto: porque a foto é o espello.
Que non se escondan. Que dean a cara ante a clase traballadora e expliquen por que queren para nós o mesmo que Milei fixo en Arxentina. Nós non imos agochar nada: nin as nosas ideas, nin a nosa organización, nin a nosa loita.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
