Votar coas tripas: cando o odio decide polo traballador
Un voto contra un mesmo.
Hai traballadores que van votar en contra dos seus propios intereses. Van votar á dereita e á ultradereita, porque o PP-VOX é o que é: ultradereita. E van facelo movidos polo odio, non pola defensa dos seus dereitos, do seu presente nin do seu futuro.
Algúns, porque tiveron un mal divorcio e agora odian as mulleres. Outros, porque nalgún momento tiveron un problema cun estranxeiro e agora son racistas. Outros, porque non saben respectar a orientación sexual doutra persoa e son homófobos. O seu voto é odio.
Do voto coas tripas, o que sae é merda.
Quen vota por odio non vota coa cabeza. Vota coas tripas e, das tripas, acaba saíndo o que sae.
É unha desgraza que alguén poida deixarse convencer con mensaxes tan simples, que non se pare a pensar cales son os seus intereses como traballador e como persoa, que non sexa quen de ver o conxunto e que non entenda que a súa experiencia persoal non é unha norma xeral, senón algo que lle pasou na vida.
A todos nos pasaron cousas. Todos tivemos problemas de parella ou con alguén próximo. Se me levo mal cun veciño, non vou odiar todos os meus veciños.
Un programa contra quen traballa.
É incomprensible que un traballador poida estar de acordo cun partido que trata de caradura a quen está de baixa por enfermidade, que trata de caradura a quen está de baixa por depresión, que entende que non debería haber salario mínimo e que quere un despedimento libre e aínda máis barato para o empresario, como se agora mesmo non o fose xa.
O Consello de Europa, a través do Comité Europeo de Dereitos Sociais, díxolle a España que a indemnización por despedimento improcedente é insuficiente e non disuade o empresario. Se ata desde Europa nos din que despedir aquí é demasiado fácil e barato, como se pode pedir que o sexa aínda máis?
Paraguai e Arxentina: o espello ao que mirar.
Fálase de que as pensións non dan para máis, de cambiar o modelo e de abrir a porta á xestión privada. Miremos a Paraguai. O presidente Santiago Peña foi destituído polo Senado e detido tras o colapso de Ueno Bank, unha entidade privada onde se depositaran fondos públicos, incluídos os do Instituto de Previsión Social, a caixa de pensións do país. Miles de xubilados viron bloqueado o seu diñeiro.
Peña nega ter cometido delito ningún, pero a imaxe é a dun país que meteu o diñeiro de todos nun negocio privado. E é o mesmo Peña do que Abascal se declarou «fanático» o 12 de xuño de 2025, no IV Encontro Rexional do Foro Madrid, celebrado en Asunción, onde se presentou como un gran admirador seu e puxo Paraguai como exemplo dos valores políticos que defende Vox. Ese era o modelo.
Miremos tamén a Arxentina, onde Milei, amigo desta mesma dereita, deixou o salario mínimo arredor dos 220 euros ao mes. Máis paro, xubilados que non chegan a fin de mes e enfermos crónicos que teñen que escoller entre mercar as súas medicinas ou comer.
É este o modelo que queremos para os nosos fillos, para os nosos avós e para os nosos pais? Un modelo de miseria para a maioría.
Catro anos dan para desmantelalo todo.
Algún dirá: «Bo, son catro anos, probo». En catro anos pódese desmantelar todo o que os nosos avós e os nosos pais conquistaron con sangue, suor e bágoas. E agora pensamos regalalo.
O odio como escusa.
Todo isto, por odio. Porque odiamos algo ou a alguén e ese odio fainos incapaces de pensar por nós mesmos.
É tremendo o fácil que lle resulta á dereita sementar odio aproveitándose de tanta ignorancia. A nosa tarefa é a contraria: explicar, organizar e lembrarlle á clase traballadora quen é o seu inimigo e quen non.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
