Solidariedade con Venezuela nos momentos máis difíciles
Cando un pobo sofre unha catástrofe natural de enormes dimensións, as diferenzas políticas deberían quedar a un lado para dar paso ao máis importante: a solidariedade humana. Venezuela acaba de sufrir un terrible terremoto, unha traxedia que golpea con dureza a millóns de persoas e que chega nun dos momentos máis complexos da súa historia recente.
Porque este desastre natural non se produce nun país calquera. Prodúcese nunha nación que leva anos soportando enormes dificultades económicas, sancións internacionais, bloqueos e unha presión constante por parte dos Estados Unidos e de quen pretende dobrar a vontade soberana do pobo venezolano. Ás feridas provocadas por esas políticas de castigo colectivo súmase agora a dor dunha catástrofe que esixe reconstrución, esforzo e unidade.
Con todo, se algo demostrou Venezuela ao longo das últimas décadas é a súa extraordinaria capacidade de resistencia. Resistiu intentos de illamento, agresións políticas, campañas de desestabilización e enormes dificultades económicas. Soportou situacións que terían feito caer a moitos outros países e, malia todo, seguiu adiante.
Por iso estou convencido de que o pobo venezolano volverá erguerse. Farao porque xa o fixo antes. Farao porque demostrou unha resiliencia admirable e porque existe unha conciencia colectiva forxada en anos de loita e sacrificio. Farao porque, cando as circunstancias foron máis adversas, os venezolanos souberon responder con dignidade e valentía.
Mais a resistencia dun pobo non pode converterse nunha escusa para mirar cara a outro lado. Precisamente porque sabemos o que sufriu Venezuela, agora máis que nunca corresponde mostrar solidariedade. Corresponde apoiar a quen perdeu familiares, fogares ou medios de vida. Corresponde tender a man a unha nación que atravesa momentos extremadamente difíciles.
Ademais, non podemos esquecer o papel que Venezuela desempeñou durante anos na defensa da soberanía dos pobos latinoamericanos. Mentres moitos gobernos aceptaban sen cuestionamentos as imposicións das grandes potencias, Venezuela defendeu a idea dunha América Latina capaz de decidir o seu propio destino. Unha América Latina soberana, independente e libre de tutelas estranxeiras.
Hoxe observamos con preocupación como numerosos países da rexión volven quedar baixo a influencia de proxectos políticos aliñados cos intereses de Washington. Gobernos que, na opinión de moitos sectores críticos, representan unha nova etapa de subordinación política e económica que ameaza con devolver América Latina á condición de patio traseiro dos Estados Unidos.
Fronte a esa realidade, Venezuela continúa a ser para moitos un símbolo de resistencia e de defensa da autodeterminación nacional. E precisamente por iso pagou un prezo moi alto.
Nestes momentos, porén, o debate político debe deixar espazo a algo aínda máis importante: a solidariedade con quen sofre. As vítimas do terremoto necesitan apoio, axuda e acompañamento. Necesitan saber que non están soas.
Quero expresar, por tanto, a miña máis sincera solidariedade co pobo venezolano. Non só desde unha posición política, senón tamén desde unha convicción profundamente humana. A miña solidariedade coas familias afectadas, con quen perdeu seres queridos, con quen terá que reconstruír as súas vidas e con quen, unha vez máis, demostrará ao mundo a súa enorme capacidade para resistir e saír adiante.
Venezuela sufriu moito. Venezuela segue resistindo. E hoxe, máis que nunca, merece a solidariedade de todos os pobos do mundo.
André Abeledo Fernández
