A CIA e a oposición sondan como converter Venezuela nunha república bananeira
O 26 de setembro de 2026 sucedeu en Venezuela algo que, contado con sinxeleza, vale máis ca mil informes de think tanks pagados polo Departamento de Estado. Unha «enquisadora» —da oposición, da CIA, tanto ten, o amo é o mesmo— chegou a unha casa a pedir permiso para facer unhas preguntas. A señora, con esa amabilidade que nin o bloqueo nin o odio mediático conseguiron arrincarlle ao pobo venezolano, deixouna pasar.
Unha enquisa que non saíu como esperaban.
Preguntáronlle que lle parecería María Corina Machado como presidenta. A señora respondeu sen dubidar que xamais votaría por esa besta, por esa traidora vendepatrias, por esa alimaña nin por ningún dos seus secuaces. Déronlle entón máis nomes: Leopoldo López, Guaidó. E aí si que se lle acabou a paciencia: ningún deses ladróns e vendidos, dixo, lle serve para nada. A enquisadora, incómoda, tentou suavizar: «Non se poña así, algún haberá». Pero a señora non é ningunha ignorante que se deixe convencer cun ton condescendente. A súa resposta foi un mazazo de claridade política: que non volvan, que fiquen onde están ou que vaian ao inferno.
Esa anécdota, camaradas, vale máis ca todas as enquisas amañadas que publican os medios da dereita para fabricar un «clamor popular» que non existe. O pobo venezolano sabe perfectamente quen lle fixo dano e quen non.
A mentira repetida mil veces.
Dicir a verdade é sempre un acto revolucionario. E hoxe, cando a mentira se converteu nunha arma das elites e nunha ferramenta de control de masas, repetida as vinte e catro horas desde os medios de desinformación e unhas redes sociais nas mans da ultradereita e do sionismo internacional, dicir a verdade esixe, ademais, valentía. A liberdade de expresión en Occidente é outra farsa: como moito, liberdade de patalear sen molestar demasiado a quen manda.
Utilizan a diario a vella receita de Goebbels, ministro de Propaganda do nazismo: unha mentira repetida mil veces convértese en verdade. Con Palestina, con Cuba, con Ucraína, con Rusia, con China, con Venezuela, levan décadas aplicando esa táctica, deformando a realidade e prostituíndo a historia ata facela irrecoñecible.
A democracia bolivariana fronte á democracia dos votos baleiros.
Hugo Chávez sempre falou de democracia protagónica, unha democracia que vai moito máis alá de votar cada cinco anos, unida á necesidade dunha unión cívico-militar de base socialista e bolivariana. O socialismo da República Bolivariana nunca pretendeu copiar ningunha experiencia allea: desde o principio, o legado do Libertador Simón Bolívar formou parte da columna vertebral do proxecto liderado por Chávez.
En ningún país do mundo se votou máis veces ca en Venezuela. Desde a vitoria electoral de 1998, o pobo venezolano volveu ás urnas unha e outra vez, e construíronse as ferramentas para que fosen os propios venezolanos, e non os oligarcas nin a embaixada dos EE. UU. en Caracas, os donos do seu destino. Democracia protagónica significa que decide o pobo, que as eleccións non son un cheque en branco que se asina cada certo tempo para que decidan outros. Chávez percorreu o país enteiro defendendo unha nova constituínte que puxese esa ferramenta tamén en mans populares.
Iso obrigaba a romper coa democracia de partidos que funciona sen pobo e só con votos, a democracia burguesa que fai crer que se decide cando, en realidade, só se elixe a quen delegarlle o poder de decisión. Nesa democracia burguesa mandan os que son donos dos partidos, gañan sempre os mesmos e goberna un poder económico ao que ninguén elixiu. Aí está, como mostra actual, a figura de Elon Musk na Casa Branca: a el non o votou ninguén e, con todo, manda como número dous de Trump. Ou como o seu xefe, que iso xa non queda tan claro.
O secuestro que en Occidente chaman operación
A suposta democracia norteamericana permítese dar leccións a Venezuela mentres sostén unha oposición que defende os intereses da oligarquía e de Washington, que a financian e deciden por ela sen contar xamais co pobo. Mentira, bulo, inxerencia, sabotaxe, chamamento ao golpe de Estado, ameaza de intervención militar, sanción, bloqueo: todo o arsenal se puxo ao servizo de derrubar a Revolución Bolivariana. E, ao final, o imperialismo cruzou a última liña vermella.
Na madrugada do 3 de xaneiro de 2026, a DEA estadounidense executou a chamada «Operación Determinación Absoluta», irrompendo en Caracas. Nicolás Maduro foi capturado xunto á súa esposa, Cilia Flores, e trasladado de inmediato a un tribunal federal de Manhattan. Fixérono de noite, con helicópteros, con armas, coa prepotencia de quen leva décadas crendo que o mundo enteiro é o seu patio traseiro. Eles chamárono operación. Nós chamámolo polo seu nome: secuestro, invasión, crime de Estado.
Ante o xuíz, Maduro mantívose firme ao afirmar que non era culpable, que seguía sendo un home decente e o presidente do seu país, e, ao saír da sala, definiuse como prisioneiro de guerra. Así fala un revolucionario que sabe que non está ante un tribunal de xustiza, senón ante o tribunal do Imperio. Secuestrar o presidente constitucional de Venezuela é secuestrar o voto de millóns de venezolanos, pisar o dereito internacional e calquera principio que Occidente di defender só cando lle convén. O propio PSUV cualificouno, con toda a razón, de secuestro.
O verdadeiro obxectivo: o petróleo.
Non nos enganemos: nunca foi a democracia, nunca foron os dereitos humanos, nunca foi o narcotráfico. Tras a captura de Maduro, o propio Trump recoñeceu que a operación buscaba, polo menos en parte, o control do petróleo venezolano, e ese mesmo venres reuniuse na Casa Branca cos xefes das grandes petroleiras. Chegou a afirmar que os Estados Unidos poderían controlar Venezuela e explotar as súas reservas durante moito máis dun ano, e que a reconstruirían de xeito moi rendible. Aí está a verdade espida, sen disfrace democrático: Venezuela como botín, o petróleo do pobo venezolano como premio de guerra.
Anunciou, ademais, que o goberno interino entregaría entre 30 e 50 millóns de barrís aos Estados Unidos, e que o diñeiro obtido quedaría baixo o seu propio control como presidente. Que alguén explique en que se diferencia iso do colonialismo máis descarado dos séculos XIX e XX. Baixo presión de Washington, a Asemblea Nacional aprobou, ademais, unha reforma da Lei de Hidrocarburos que abre a porta a empresas privadas locais e estranxeiras e liquida a participación maioritaria de PDVSA. En menos dun mes, o Imperio desmontou con helicópteros e presión de mercado o que Chávez construíra co suor e a conciencia de todo un pobo.
Curiosa ditadura, a de Venezuela.
Dicían que Venezuela era unha ditadura. Curiosa ditadura esta, na que o pobo votaba máis ca en calquera outro país do mundo, na que as decisións importantes se puñan en mans das maiorías, na que a oposición se presentaba a eleccións, tiña os seus propios medios privados para atacar o goberno, daba roldas de prensa e pedía sancións contra o seu propio pobo mentres chamaba á invasión. En calquera outro lugar do planeta estarían no cárcere por alta traizón.
Nunha ditadura de verdade, a oposición está morta, en fosas comúns, en campos de concentración ou no exilio. En Venezuela dedicábase a dar roldas de prensa. Que ditadura nin que conto! O que había era unha DEMOCRACIA con maiúsculas, fronte a unha oposición vendida e traidora que hoxe, financiada desde Washington, aplaude a intervención militar sobre o seu propio país, aplaude o secuestro do seu presidente e aplaude a entrega do petróleo venezolano ás multinacionais ianquis. Que cada quen saque as súas propias conclusións sobre quen amaba Venezuela e quen a vendeu.
Non pasarán.
A detención, o illamento e a coacción dun mandatario electo son a máxima expresión do fascismo internacional administrado polo gran capital. O obxectivo real nunca foi a democracia, senón o saqueo dos recursos naturais de Venezuela e a destrución do exemplo de dignidade que sementou Hugo Chávez. A clase traballadora global debe entender que a batalla de Caracas é a batalla de todos: onte foi Iraq, foi Libia, foi Siria; hoxe é Venezuela; mañá pode ser calquera nación que se atreva a dicir que os seus recursos son do seu pobo e non de Wall Street.
Esixir a liberación do presidente Nicolás Maduro e o respecto absoluto á lexitimidade bolivariana é hoxe o deber central do internacionalismo. Fronte á agresión imperial, a resposta só pode ser a mobilización total, a denuncia frontal e a lealdade inquebrantable cos pobos que deciden ser libres.
¡Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
