Maricarmen: matárona os voitres e os seus cómplices.
Morreu Maricarmen. Tiña 87 anos, levaba máis de 70 na mesma casa, no barrio madrileño de Retiro, e botárona dela un 23 de setembro. Desde ese día permaneceu hospitalizada. Non volveu vivir no seu fogar e agora xa non volverá nunca.
Un crime con nome e apelidos.
Digámolo sen rodeos, porque a hipocrisía institucional xa terá tempo de falar de «traxedia» e «lamentable desenlace»: a Maricarmen non a levou o destino. Desafiuzárona uns voitres carroñeiros, deses que ven nunha casa unha cifra e nunha anciá un estorbo. E fixérono co amparo de políticos que son aínda peores, porque eles, polo menos, non disimulan que o seu negocio é a rapiña. Os outros finxen que non ven o que as súas leis e os seus votos fan posible.
Unha tortura evitable de principio a fin.
Logrouse, por fin, un acordo para que puidese volver á que foi a súa vivenda durante máis de sete décadas. Pero chegou tarde. Chegou cando o proceso xa fixera o seu traballo: unha tortura que enfermou e esgotou unha muller de 87 anos. Unha situación absolutamente evitable. Ninguén precisaba botar a Maricarmen á rúa. Alguén decidiu que facelo era legal, rendible e aceptable. Esa é a verdadeira obscenidade.
Non esquezamos con quen están.
Que ninguén se lave as mans. PP, VOX, Junts per Catalunya, Aliança Catalana e todo ese lixo ultradereitista están do lado dos voitres, sempre o estiveron e sempre o estarán. Votan contra a vivenda digna, defenden a propiedade dos fondos fronte ao dereito a un teito e logo póñense a gravata da compaixón cando o cadáver xa está frío. Son cómplices. Non hai outra palabra.
Maricarmen é un símbolo, pero antes foi unha persoa.
O seu desafiuzamento levantou unha onda de mobilizacións polo acceso a unha vivenda digna, e iso honra a quen saíu á rúa. Pero non convirtamos a Maricarmen só en bandeira. Foi unha muller cunha vida enteira entre esas paredes e roubáronlla no último treito dela. Que a súa morte non se arquive como un caso mediático máis. Cada día hai Maricarmens sen cámaras, sen manifestacións e sen acordos de última hora.
Organizarse é o único que nos queda.
Nin a caridade nin os laios nos devolverán a Maricarmen. O único que frea os voitres é a organización da clase traballadora, o sindicato de inquilinas, a plataforma de persoas afectadas, o veciño que se planta diante da porta. Eles só temen unha cousa: que o pobo se una e se negue a mirar para outro lado.
Descansa en paz, Maricarmen. E aos que te mataron, nin perdón nin esquecemento.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
