Do Alvia á dana: a dobre vara de medir dun PP que esixe o que nunca deu
Hai unha semana, un AVE estrelábase contra un Iryo detido en Urda e deixaba decenas de mortos sobre as vías da alta velocidade. Vinte e catro horas despois, Núñez Feijóo xa esixía «responsabilidades políticas». Sen agardar pola investigación oficial, sen agardar a que arrefriasen os corpos. Quen hoxe corre a pedir cabezas é o mesmo que, cando lle tocou a el, se escondeu detrás dun maquinista.
Angrois: oitenta mortos e ningunha responsabilidade política.
O accidente ferroviario máis grave da democracia española non foi o de Adamuz nin é o de Urda. Foi o de Angrois, en Compostela, en xullo de 2013: oitenta persoas mortas nunha liña de alta velocidade. Á fronte da Xunta estaba Alberto Núñez Feijóo; en Fomento, Ana Pastor. Quen asumiu responsabilidades políticas? Ninguén. O PP sinalou como único culpable o maquinista por tomar a curva a unha velocidade excesiva e calou o esencial: que existira unha decisión política de desactivar o sistema de seguridade ERTMS.
Ese mesmo Feijóo rexeitou ata en tres ocasións que o Parlamento de Galicia abrise unha investigación política. Hoxe anuncia comisións no Senado con xesto grave. Daquela vetábaas. E as vítimas, ademais, tiveron que aturar que se lles impedise a entrada á súa propia homenaxe. Tampouco no Congreso se investigou: a ministra compareceu semanas despois, en comisión e non no Pleno, sen recoñecer un só erro. Só cando o PP perdeu a maioría absoluta se abriu a investigación parlamentaria, presidida, que ironía, pola propia Ana Pastor. En 2018, as vítimas pedíronlle que non «engadise máis dor». Cinco anos de silencio e aínda houbo que suplicar.
Mazón: un ano de escudo e complicidade.
A dana de Valencia levou por diante máis de duascentas persoas. Mentres tanto, o presidente da Generalitat pasaba horas illado nun reservado de El Ventorro, e o PP sabíao. Sabía a que hora se pagara a factura que atesouraba Génova. Sabía cando chegara realmente ao Cecopi. Sabía que mentira. E, aínda así, Feijóo sostívoo durante todo un ano; a noite mesma da traxedia aconselláballe por WhatsApp levar «a iniciativa da comunicación», que «é a clave». Non a verdade, non as vítimas: a comunicación. Só a presión popular, a rúa, acabou coa resistencia de Mazón. Non caeu pola conciencia do PP, senón pola mobilización do pobo.
O metro de Valencia, o Yak-42 e o Prestige: o mesmo guión.
Non é unha anomalía, senón un método. En Valencia, o metro descarrilou ao dobre da velocidade permitida por un erro de deseño nas balizas, e morreron corenta e tres persoas. Gobernaba o PP tanto no Concello como na Generalitat. Camps nunca recibiu as vítimas; Cotino chegou a ofrecer postos na Administración a familiares a cambio de que non se persoasen na causa; Canal 9 converteuse en altofalante da versión oficial. Fixo falta que o PP saíse do Govern, dez anos despois, para que as Cortes investigasen. Foron condenados catro directivos ferroviarios. Ningún político.
En 2003, o Yak-42: sesenta e dous militares españois mortos en Turquía, nun avión subcontratado e en mal estado, cos restos mortais mesturados e repartidos ao chou entre as familias. O Consello de Estado responsabilizou o Goberno en 2017. Cal foi o resultado? Tres mandos militares foron condenados, dous deles indultados. A Trillo, lonxe de lle pedir contas, Rajoy premiouno coa embaixada en Londres. E, no caso do Prestige, Rajoy falaba de «fíos de plastilina» mentres a costa galega se cubría de chapapote. Foi o pobo, mediante a autoxestión cidadá, quen limpou o que as administracións abandonaron.
Quen goberna para o capital non rende contas ante o pobo.
Sempre o mesmo patrón: buscar un culpable por debaixo, nunca no cadro de mandos político. Un maquinista, un operario, un mando intermedio. A responsabilidade descárgase cara abaixo e os privilexios repártense cara arriba. É o que ocorre cando se privatiza, se subcontrata e se recorta en seguridade: a vida de quen viaxa, traballa ou vive no territorio vale menos ca a conta de resultados.
Eu non pido que se cale ante o ocorrido en Urda. Pido que se investigue ata o final, con independencia e sen cortinas de fume, e que as vítimas e as súas familias estean no centro. Pero quen esixe hoxe unha dimisión en vinte e catro horas debería explicar por que en Angrois, en Valencia ou no caso de Mazón pasaron anos, houbo un Parlamento vetado e unha fila de vítimas pedindo que non se lles engadise máis dor. A memoria das vítimas non é munición de campaña: é un deber.
Hai que lembrar e hai que esixir, tamén a quen agora se viste de fiscal.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
