Feijóo e Abascal son dous vividores do erario que nos dan leccións de traballo.
Hai que ter a cara moi dura para dar leccións de esforzo desde un soldo público de toda a vida. E niso, Feijóo e Abascal son dous mestres.
O «cancro» das baixas.
Alberto Núñez Feijóo pasou uns anos como funcionario e de aí saltou á política, da que vive desde entón. Agora, ante os empresarios vascos, cualificou de «cancro» as baixas laborais, cuestionou que quen está enfermo cobre o mesmo e suxeriu que, por riba dunha certa porcentaxe de baixas, «hai unha enorme fraude», sen achegar un só dato. E xa nos tiña agasallado aquilo de que as vacacións están «sobrevaloradas». Unha broma, dixo logo. Para quen nunca tivo que pedir permiso para ir ao médico nin contar os días de descanso, seguro que ten graza. É o mesmo que, tras fracasar na súa investidura, se consolou con aquilo de «non son presidente porque non quero». Hai que ser xeta para presumir de que non che deron os votos «porque non quixeches».
E, falando de xetas, en Mañaneros 360, de RTVE, Feijóo dixo que a súa campaña ía dirixida aos «currantes» e «non aos xetas». Ao pronunciar a palabra, o seu propio dedo apuntou cara a si mesmo, e as redes non perdoaron o lapso. Un home que vive do diñeiro público desde hai décadas ten o valor de repartir carnés de traballador.
Preguntádelle a calquera traballador dunha cadea de supermercados, dun almacén ou dunha fábrica cantas veces foi traballar enfermo por medo a perder o emprego ou a non chegar a fin de mes. Ninguén falta ao traballo por capricho. E a iso súmase o truco dos números. Feijóo apóiase nas cifras de absentismo dunha empresa de traballo temporal, que mete no mesmo caixón as baixas médicas e os permisos retribuídos, incluídos os de nacemento e coidado de fillos, sen desagregar as causas. Unha nai ou un pai que goza dun permiso que lle recoñece a lei non é un «xeta», nin o seu permiso é «absentismo» nin «fraude». Mesturalo todo para escandalizar é facer propaganda, non política. Estar enfermo non é unha elección. O que si é unha elección é desprotexer o traballador cando máis vulnerable está, e iso é o que propón a dereita cando fala de «absentismo» para meter no mesmo saco a gripe, a depresión e o cancro de verdade.
Unha baixa médica non é faltar ao traballo sen motivo. É un parte asinado por un médico que certifica que unha persoa non está en condicións de traballar. As faltas de asistencia sen xustificación si poden sancionarse e mesmo acabar en despedimento, e as empresas non dubidan en facelo. Por iso as palabras de Feijóo son falsas: dá por feito que existe unha fraude masiva, afirma que, por riba do 4 ou do 5 %, «hai unha enorme porcentaxe de fraude» e non achega un só dato que o apoie. E son hipócritas, porque as pronuncia alguén que vive do erario desde hai décadas e quere recortar dereitos a quen se deixa a saúde no traballo. Peor aínda, sinala os médicos da sanidade pública, dos que insinúa que conceden baixas á lixeira («é moi difícil que un médico non lle dea a baixa a un colega»). Pon baixo sospeita os enfermos e os profesionais que os atenden, e retrátaos como defraudadores. Iso non é xestionar: é criminalizar.
Con que autoridade o fai? Feijóo é un político sen formación médica que pon en dúbida o criterio de quen si estudou durante anos para diagnosticar e decidir se unha persoa pode ou non traballar. E, ao falar de fraude sen distinguir, insulta os traballadores enfermos: suxire que moitos finxen unha doenza que un médico xa comprobou e certificou. Quen está de baixa non necesita que un político lle dea leccións de saúde nin que o poña no punto de mira. Necesita recuperarse.
O hostaleiro que nunca foi.
Santiago Abascal leva toda a vida vivindo da política. A súa única experiencia fóra dela foi un bar en Vitoria, unha franquía de cervexa que acabou en desafiuzamento, embargos e condenas por impagos aos traballadores da súa empresa. Quen non soubo sacar adiante un bar, que non deixou precisamente bo recordo entre os seus empregados, ofrécese agora para levar un país enteiro. E postúlase como voz dos traballadores cando aos seus lles fallou. Mal asunto para quen presume da España que madruga.
E cando chegou a Madrid da man de Esperanza Aguirre, non se puxo a traballar a pé de obra: Aguirre nomeouno director da Axencia de Protección de Datos da Comunidade, que se disolveu en 2012, e despois colocouno á fronte dunha fundación pública, a do Mecenado e o Patrocinio Social, pola que cobrou máis de 82.000 euros ao ano, malia a escasa actividade coñecida. Eses eran os chiringuitos políticos que, segundo el, había que eliminar. Falaba de recortar a Administración desde dentro, cun soldo que pagabamos entre todos.
O patriota das prórrogas.
Abascal defende recuperar o servizo militar obrigatorio. El, que encadeou tres prórrogas ata que a mili foi suprimida e nunca chegou a poñerse o uniforme para cumprir o servizo militar, aínda que lle encanta disfrazarse. Defende a familia tradicional e é un home divorciado. Moita bandeira, moita patria e, cando tocaba cumprir, sempre eran outros os que cumprían. É a coherencia de quen esixe sacrificios aos demais. El adoita dicir que pasar anos con escolta xa foi bastante mili, coma se fose o único. Houbo concelleiros, empresarios e xente corrente que traballaron igualmente ameazados, sen cargos a dedo nin soldos de luxo, e non por iso se libraron de nada.
A clase traballadora non se deixa enganar.
Entre un e outro hai un fío común: ambos falan do traballo desde a distancia de quen cobra do orzamento público mentres sinala a quen xorna. Un recórtanos as baixas e o outro véndenos a patria coma se fose un bar con franquía. Os dous coinciden no esencial: en que sexa a clase traballadora a que pague a conta.
Os dereitos de quen madruga de verdade, de quen repón andeis, de quen limpa, de quen coida e de quen carga non se negocian nin se recortan. Deféndense. Nos centros de traballo, nos sindicatos e na rúa.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
