O suicidio: Cando o sistema nos empurra ao abismo.
Por André Abeledo Fernández
Non nos enganemos: o suicidio non é un simple fallo individual, é o fracaso estrepitoso dun sistema que nos prefire medicados antes que coidados.
Mentres as institucións enchen a boca con palabras baleiras, a realidade é que once persoas quitan a vida ao día no Estado español. É unha traxedia que supera con creces as cifras dos accidentes de tráfico, pero que segue convenientemente escondida baixo a alfombra do tabú.
Como sociedade, estamos fallándolles a quen xa non ven saída. Non é que queiran morrer; é que a súa vida se converteu nun inferno insoportable e o sistema pechoulles todas as portas. O problema non é só mental, é estrutural. Como imos ter saúde mental cando o acceso a un psicólogo na sanidade pública é unha carreira de obstáculos de meses de espera? Como imos estar sanos baixo a presión da precariedade, os desafiuzamentos e un mercado laboral que nos trata como mercancía desbotable?
O suicidio é unha cuestión de clase.
Quen ten recursos pode pagarse unha terapia privada de 60 euros a sesión; quen non, queda abandonado á súa sorte cunha receita de antidepresivos na man. A falta de investimento en Saúde Mental Pública non é un erro de xestión, é unha decisión política que condena aos máis vulnerables.
É hora de deixar de silenciar a dor. Necesitamos menos minutos de silencio e máis recursos reais. Menos hipocresía política e máis xustiza social. Porque unha sociedade que non é capaz de coidar a vida da súa xente, é unha sociedade que está, ela mesma, profundamente enferma.
O suicidio é un berro desesperado fronte a unha sociedade que nos enferma.
Non podemos seguir mirando cara a outro lado. O suicidio neste país non é unha elección individual nacida do baleiro; é, ante todo, o síntoma máis cruel dunha sociedade enferma e dun sistema que nos quere produtivos, pero non sanos. Mentres os grandes titulares se perden en cifras macroeconómicas, unha epidemia silenciosa percorre os nosos barrios, levándose por diante a quen xa non poden máis.
O suicidio é a epidemia silenciada. Din que é un tabú «para evitar o efecto chamada», pero a realidade é que o silencio só serve para ocultar a vergoña dunhas administracións que dan as costas á saúde mental. É máis fácil receitar un ansiolítico en cinco minutos de consulta que contratar aos psicólogos e psiquiatras que o sistema público necesita desesperadamente.
Non se trata só de química cerebral; trátase de condicións de vida. Como non vai romperse a saúde mental dunha clase traballadora que non chega a fin de mes, que vive baixo a ameaza do desafiuzamento ou que encadea empregos precarios? O capitalismo véndenos unha felicidade de escaparate mentres nos empurra ao abismo da soidade e a desesperanza.
A maioría das persoas que deciden quitarse a vida non queren morrer, o que queren é deixar de sufrir. E ese sufrimento ten responsables políticos. A falta de investimento na Sanidade Pública é unha forma de violencia. Cada vez que se recorta en recursos sociais, estase deixando un pouco máis sós aos nosos mozos e aos nosos maiores.
É hora de romper o muro de cristal.
Necesitamos un Plan Nacional de Prevención do Suicidio dotado de recursos reais, non de boas palabras. Necesitamos unha sociedade que coide, que acompañe e que entenda que a saúde mental é un dereito, non un privilexio para quen poida pagarse unha consulta privada.
Xa abonda de hipocresía. O silencio non salva vidas; o investimento público e a xustiza social, si.
André Abeledo Fernández
