Dúas caras da mesma moeda ensanguentada.
Israel bombardea Gaza. Estados Unidos sostenno. Esa é a ecuación que ningún relato diplomático, ningún «plan de paz» e ningunha cumio en Florida pode maquillar. Poderán escenificar tensións, filtrar supostos enfados entre Donald Trump e Benjamin Netanyahu, deixar caer frases fereintes ante as cámaras. Pero mentres o show do desencontro ocupa portadas, as bombas seguen caendo, os nenos e nenas seguen morrendo e o veto no Consello de Seguridade segue funcionando con precisión de reloxo suízo. O teatro non interrompe a matanza; acompáñaa.
Convén non perder de vista o esencial: sen o respaldo incondicional de Washington, Israel non podería sostér nin un só día a súa ofensiva sobre Palestina. Sen Washington como escudo diplomático tampouco tería sido posible a agresión contra o Líbano nin a escalada bélica contra Irán, que arrastrou a boa parte do mundo a unha crise de consecuencias aínda por medir. Esa é a verdadeira «sociedade estratéxica»: non dúas potencias que se levan ben, senón dúas maquinarias de poder que se necesitan mutuamente para sosteren a impunidade.
Netanyahu foi sinalado por instancias internacionais por crimes contra a humanidade, e aínda así pasea por capitais occidentais protexido, condecorado, convidado a falar en parlamentos. Ese contraste —o peso simbólico dunha condena internacional fronte ao trato de socio preferente que recibe— é en si mesmo un síntoma de ata que punto a legalidade internacional se aplica de forma selectiva segundo de que lado do mapa xeopolítico se estea.
O ministro que lexitima o odio.
No propio goberno israelí, figuras como Itamar Ben Gvir personifican sen matices o rostro máis cru dese proxecto: alguén que chegou á vida pública desde a extrema dereita máis radical —tan radical que o propio exército israelí rexeitou no seu día o seu ingreso—, e que hoxe ocupa unha carteira ministerial desde a que normalizou discursos de desprezo cara a poboacións enteiras. Cando un responsable de Seguridade Nacional visita a activistas humanitarios retidos, atados no chan, e increpaos chamándoos «terroristas» por intentar romper un bloqueo con axuda humanitaria, non estamos ante un exceso verbal illado: estamos ante a política de Estado feita xesto.
Esa mesma lóxica tradúcese en lexislación: reformas que avanzan cara á pena de morte para delitos de terrorismo aplicados de forma asimétrica, con impunidade garantida para os colonos e man dura reservada en exclusiva para a poboación palestina. Non é un desliz dun goberno concreto; é a arquitectura xurídica dun proxecto colonial que precisa do medo e do castigo desigual para se sostér.
Unha desproporción que os números non permiten esconder.
Non hai eufemismo posible nin relativismo xeopolítico que sostén a comparación. Nacións Unidas e organismos como UNICEF e Save the Children verificaron máis de 20.000 nenos e nenas palestinos mortos en apenas dous anos de ofensiva israelí sobre Gaza, con decenas de miles máis mutilados ou feridos. Nese mesmo período de tempo, a guerra de Ucraína —que leva xa tres anos e medio e ocupou infinitamente máis portadas, cumios e paquetes de sancións en Occidente— acumula, segundo a propia ONU, un total de arredor de 3.000 nenos e nenas mortos ou feridos combinados desde o seu inicio en 2022.
Dito doutro xeito: na metade de tempo, o exército israelí matou moitas máis veces o número de nenos que matou a invasión rusa en Ucraína no dobre de tempo. E porén, un conflito concentra portadas, condenas unánimes e ríos de armamento para a parte agredida; o outro recibe complicidade, financiamento militar ininterrompido e o escudo do veto no Consello de Seguridade para quen agrede. Esa asimetría no trato mediático e diplomático non é casualidade: é a medida exacta de que vidas importan e cales non na xerarquía moral de Occidente.
Unha obriga que non admite neutralidade.
A ONU, non un goberno calquera, denunciou en Gaza unha *impunidade xeneralizada* e un desprezo sistemático pola vida civil palestina. Cando quen asina esa denuncia non é un país «hostil» a Israel senón o propio sistema de Nacións Unidas, a escusa da «desinformación» ou a «hipocrisía estranxeira» que repiten os voceiros israelís cae polo seu propio peso.
Fronte a isto, a neutralidade non é unha posición prudente: é unha forma de complicidade. Mirar cara a outro lado non exime de responsabilidade; repártea. A humanidade ten unha obriga moral de sostér ao pobo palestino coa mesma firmeza coa que, décadas atrás, debeu sosterse —e en moitos casos non se sostivo a tempo— fronte a outros proxectos de exterminio no século XX. Deter isto non é unha opción entre outras: é un imperativo de supervivencia colectiva, e quen hoxe sinala co dedo aos países que se atreven a criticar a Israel —España, Irlanda, Suecia entre eles— só demostran que a verdade, aínda que incómoda, segue a ser verdade.
Non se trata de antisemitismo, e quen o confunda con antisemitismo, de mala fe ou por comodidade, falta tamén á verdade. Trátase de anticolonialismo, de antifascismo, dunha defensa elemental da vida fronte a calquera proxecto —sionista, imperialista ou da natureza que sexa— que a converta nun dano colateral aceptable.
A solidariedade internacional con Palestina non é un xesto simbólico de fin de semana. É, como toda solidariedade de clase consciente, unha obriga cotiá.
André Abeledo Fernández
