Segundo día sen auga en Neda: «máis vale tarde, mal e arrastras que nunca».
Cando a seca é a escusa e a vergoña é real
Onte xa escribín sobre o corte de auga en Neda e sobre como a explicación da seca agochaba, en realidade, unha preocupante falta de previsión. Hoxe toca falar do segundo día sen auga, porque o problema continúa e porque o que estamos vendo resulta aínda máis grave.
Ninguén nega que exista seca. Levamos anos padecendo períodos de seca durante os meses de verán e iso é innegable.
Pero unha cousa é que exista seca e outra moi diferente que non exista previsión para afrontar as súas consecuencias.
A seca pode explicar que haxa menos auga dispoñible.
Non explica que non exista un plan de actuación.
Non explica que as solucións cheguen tarde. Non explica a falta de información concreta. E tampouco explica a falta de empatía cara ás persoas que, durante horas, quedaron sen un servizo tan básico como o abastecemento de auga potable.
Tarde, mal e a rastro
Hai que recoñecer que, aínda que tarde, parece que finalmente se empezan a facer algunhas das cousas que minimamente deberían terse feito desde o principio.
Pero chegan tarde. Moi tarde.
Á primeira hora da mañá recibín un correo electrónico da compañía encargada da xestión da auga comunicando que habería un camión cisterna para que os veciños puidesen recoller auga mentres o servizo non estivese restablecido.
Ben.
Pero o correo non indicaba onde estaría o camión nin ofrecía inicialmente unha solución específica para as persoas que non puidesen desprazarse.
E aí é onde volve aparecer a mesma pregunta:
Alguén se parou a pensar en quen vive en Neda?
Porque non todo o mundo pode coller o coche e desprazarse ata un camión cisterna.
Hai persoas maiores, persoas octoxenarias, persoas con mobilidade reducida, persoas enfermas e persoas que viven soas.
Persoas que poden necesitar auga, pero que non poden cargar varios litros, desprazarse quilómetros e facer varias viaxes para dispoñer de auga para beber, cociñar ou lavarse.
Por iso escribín precisamente sobre esa situación.
E entón, arredor da unha da tarde, chegou un segundo correo electrónico da mesma compañía.
Esta vez si se ofrecía unha solución moito máis razoable: dous teléfonos aos que podían chamar aquelas persoas que o necesitasen para solicitar que lles levasen auga aos seus domicilios.
Iso é o que había que facer.
E alégrame que finalmente se fixese.
Pero tamén hai que dicilo: chega tarde. Moi tarde.
Pasaron aproximadamente trinta horas desde que comezou o problema para chegar a unha solución que, sinceramente, debería estar prevista desde o primeiro momento.
Non facía falta ser un experto en xestión de emerxencias.
Facía falta algo moito máis sinxelo: previsión, empatía e sentido común.
Se se sabe que existe un problema de abastecemento e que pode afectar durante horas ou días á poboación, hai que pensar desde o principio non só en quen ten coche e pode desprazarse, senón tamén en quen non pode facelo.
Iso é precisamente o que significa ter un plan.
E hai algo que resulta, como mínimo, curioso
Hai outro detalle que me chama especialmente a atención.
Eu recibo eses correos electrónicos da compañía da auga.
E, con todo, eu non son usuario da traída municipal.
No meu caso, dispoño de pozo.
É dicir, recibo información sobre unha incidencia que afecta ao servizo de abastecemento aínda que non dependo dese servizo.
Pode resultar curioso.
Pero, sinceramente, non é iso o que me preocupa.
Agradezo recibir a información.
O que me importa realmente é que a información chegue a quen a necesita e, sobre todo, que as solucións cheguen ás persoas que dependen da traída para poder dispoñer de auga nas súas casas.
No meu caso, se teño un problema co meu subministro, teño outras posibilidades para intentar resolvelo.
Pero hai persoas que non as teñen.
E precisamente por iso insisto tanto na necesidade de ter empatía.
Non todo o mundo vive nas mesmas circunstancias.
Non todo o mundo ten coche.
Non todo o mundo pode camiñar varios quilómetros.
Non todo o mundo pode cargar cinco ou dez litros de auga.
Non todo o mundo pode resolver polos seus propios medios unha situación de emerxencia.
E unha Administración que coñece o seu municipio debería sabelo.
Non se trata de pedir privilexios
Que finalmente se habilitase un teléfono para solicitar o subministro de auga a domicilio é unha boa noticia para aquelas persoas que realmente o necesitan.
Pero tamén demostra algo importante: a solución era posible.
E se era posible ás trinta horas, cabe preguntarse por que non estaba prevista desde o principio.
Porque isto non vai de pedir privilexios.
Vai de garantir que as persoas que se atopan nunha situación de especial vulnerabilidade non queden abandonadas á súa sorte.
Vai de entender que unha persoa de oitenta anos non pode ser tratada como se tivese as mesmas posibilidades físicas ca unha persoa nova con vehículo.
Vai de comprender que alguén con mobilidade reducida pode necesitar unha resposta diferente.
E vai de entender que a igualdade non consiste en dicirlle a todo o mundo:
«Aí está o camión, vaia vostede buscar a auga».
A igualdade consiste en garantir que todas as persoas poidan acceder á auga, tendo en conta as circunstancias de cada unha.
A pregunta segue sendo a mesma
A situación comeza a encamiñarse minimamente.
E iso é positivo.
Pero non podemos conformarnos con que as cousas se fagan só cando o problema xa leva máis dun día enriba.
A pregunta segue sendo:
Que se vai facer para que isto non volva acontecer?
Porque a seca non desapareceu.
E o próximo verán pode volver ocorrer.
A diferenza debería estar en que, a próxima vez, ninguén teña que esperar trinta horas para que se poña en marcha unha solución que podía terse previsto desde o primeiro momento.
A seca pode ser inevitable.
A falta de previsión non o é.
E iso é precisamente o que estamos denunciando.
André Abeledo Fernández (veciño de Neda)
