O rei está espido. Milei é un títere mediocre ao servizo de Trump e Netanyahu.
Javier Milei volve ás andadas. Desta vez non abondou con chamar o presidente do Brasil, Lula da Silva, «ladrón», «corrupto» e «presidiario». Foi máis alá, ata a burla máis rastrera: mofarse do cancro ao que se enfronta o xefe de Estado, chamándoo «calvo», como se iso fose o máis suave que lle quedaba no seu arsenal de insultos. E despois, para non deixar dúbidas sobre o seu nivel, replicou nas redes sociais a un congresista republicano que chamaba «porco» ao presidente brasileiro. Este é o nivel de estadista que temos como veciño: un home que confunde a diplomacia co patio dun colexio e que conseguiu, en poucos meses, provocar a maior crise bilateral entre Arxentina e Brasil das últimas catro décadas.
Brasil respondeu á altura: retirada do embaixador, redución do nivel de representación diplomática, un «non» categórico e con toda a razón. E Milei, en lugar de retroceder, redobrou a aposta, orgulloso do seu papel de bufón ao servizo da extrema dereita internacional que intenta colocar a Flávio Bolsonaro no poder.
Unha nova Operación Cóndor, sen tanques
Porque non se trata dun capricho illado de Milei. É a punta visible de algo maior: unha nova operación dos Estados Unidos sobre América Latina, que deixou boa parte da rexión non só aliñada con Washington, senón literalmente entregada aos intereses do trumpismo e do sionismo internacional. Gobernos axeonllados que traballan a favor dos intereses dos Estados Unidos e de Israel, de Donald Trump e Benjamin Netanyahu. Arxentina, Colombia, Ecuador, O Salvador, Honduras, Perú: países que renunciaron por completo á súa soberanía para entregala a Washington e Tel Aviv, convertidos unha vez máis en simples sucursais obedientes ás ordes que chegan desde Washington ou desde a embaixada estadounidense máis próxima.
Trump non agocha o proxecto. Xa dixo que Canadá debería ser estadounidense. Rebautizou o golfo de México como «Golfo de América». E practicamente declarou que América Latina lle pertence e que vai «recuperala». A proba está no secuestro de Nicolás Maduro para quedar co petróleo de Venezuela, e no bloqueo ilegal contra Cuba, levado un paso máis alá, nun intento deliberado de provocar un xenocidio e unha catástrofe humanitaria contra o pobo cubano.
Brasil como reserva de soberanía
Neste escenario, Brasil é a gran excepción. Non é só o país que resiste: é, sen dúbida, a maior potencia económica de América Latina, a que segue defendendo a súa soberanía e o dereito a tomar as súas propias decisións fronte á ambición estadounidense de transformar, unha vez máis, todo o continente no seu patio traseiro. A este escenario de resistencia real poderiamos sumar México, pero é practicamente todo o que queda, incluso desde o punto de vista económico.
E aquí está a ironía que ningún libertario de manual quere afrontar: o gran prexudicado pola crise provocada por Milei non é Brasil. É Arxentina. Brasil é a gran potencia rexional, cunha diferenza abismal respecto do resto do continente: unha economía tres veces maior que a arxentina, socio fundador dos BRICS, superávit comercial sostido durante dezasete meses consecutivos, motor industrial e agroalimentario de referencia mundial e un país fundamental para a maioría das economías latinoamericanas, que dependen de Brasil moito máis do que Brasil depende delas.
Arxentina é o exemplo perfecto desta asimetría. Depende de Brasil como quen depende do aire: o 13 % das súas exportacións e o 22 % das súas importacións pasan por Brasil, e case o 40 % das súas manufacturas industriais teñen Brasil como destino. Para Brasil, en cambio, Arxentina é só un número secundario, un socio comercial marxinal fronte ao peso de China e Estados Unidos. E, aínda así, a base de insultos, insinuacións e verdadeiros disparates, o presidente arxentino arrastrou o seu país a unha guerra económica contra Brasil na que ten todo que perder e absolutamente nada que gañar.
É dicir: Milei decidiu cuspir no prato do que come o seu propio pobo. Mentres Arxentina arrastra reservas internacionais negativas, un risco país polas nubes e unha dependencia estrutural do xigante veciño, o seu presidente dedícase a insultar, como un adolescente resentido, o líder do país que sostén boa parte do seu comercio exterior. Non é valentía, é irresponsabilidade histórica. Non é soberanía, é pegarse un tiro no pé multiplicado como os pans e os peixes.
E non é unha coincidencia. Milei fai exactamente o que Washington espera del. Trump xa o dixo sen ningún pudor: prefire rodearse de «perdedores» que o fagan sentirse superior; odia escoitar falar do éxito dos demais. Ese é o molde que impuxo por toda América Latina: Milei na Arxentina, pero tamén os seus equivalentes en Colombia, Ecuador, Honduras, Perú e Chile. Abascal, Meloni, Bukele, Noboa, Feijóo, Ayuso: a mesma xenuflexión, a mesma lingua lambendo botas alleas, a mesma entrega da dignidade dos pobos a cambio dunha palmada nas costas do imperio.
Ante esta realidade, o que queda é dicir a verdade. E unha das verdades é precisamente esta comparación: por unha banda, Brasil como reserva de soberanía, de valores e de dignidade fronte a esta nova Operación Cóndor; pola outra, a mediocridade absoluta dun presidente que provoca unha crise internacional con cada ataque de nervios e que demostra, con toda claridade, o que significa entregar o poder a este tipo de dirixentes.
A clase traballadora arxentina non escolleu esta humillación. Quen paga, como sempre, é quen non a provocou.
¡Ata a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
