Israel non é unha democracia: é unha teocracia sionista xenocida.
Camaradas,
Hai novas que deberían paralizar a conciencia de calquera ser humano. Que un ministro con responsabilidade sobre a policía e as prisións defenda publicamente matar entre 30 e 40 persoas cada noite en Gaza non é unha anécdota macabra: é a confesión, sen disfrace, do proxecto xenocida que o sionismo executa desde hai décadas e que hoxe acada a súa fase máis descarnada.
Non falamos dun político marxinal. Falamos do titular de Seguridade Nacional dun Estado que se presenta perante Occidente como «a única democracia de Oriente Medio». Esa mentira xa non se sostén nin coa propaganda mellor financiada do planeta.
Os rabinos do exterminio.
A ese ministro acompáñao un coro de rabinos que lexitiman relixiosamente o asasinato de nenos. Un deles chegou a declarar que Gaza enteira, incluída a súa infancia, debería morrer de fame, porque considera eses menores «futuros terroristas». Outro reivindica unha «guerra total» apelando a mandatos bíblicos de exterminio, negando que exista un só civil inocente na Franxa. Un terceiro, á fronte dunha academia militar relixiosa, adoutrina soldados na idea de que hai que matar preventivamente mulleres e nenos porque «os bebés de hoxe serán os combatentes de mañá». Un cuarto leva décadas lexitimando a limpeza étnica de Cisxordania.
Isto non é fanatismo marxinal. É a teoloxía de Estado que sostén a ocupación.
O que di a ONU, sen eufemismos.
Unha Comisión Internacional Independente de Investigación de Nacións Unidas concluíu o que calquera persoa con dous ollos e unha conciencia mínima levaba meses vendo: Israel comete o crime de xenocidio en Gaza, cun patrón deliberado de destrución dirixido contra a infancia palestina, a súa continuidade biolóxica e o seu futuro como pobo. Máis de 20.000 nenos asasinados. Máis de 44.000 feridos. A fame utilizada como arma de guerra. A atención médica e neonatal desmantelada de forma sistemática.
Que o informe non sexa unha sentenza xudicial vinculante non lle resta nin un gramo de verdade. Só confirma, unha vez máis, que o dereito internacional só se aplica contra quen non ten os padriños axeitados no Consello de Seguridade.
Unha asimetría que desminte a palabra «guerra».
Chamarlle «guerra» ao que ocorre en Gaza é unha fraude semántica ao servizo do verdugo. Non hai guerra entre un exército hipertecnificado, con tanques, aviación de última xeración e o respaldo militar da primeira potencia mundial, e unha poboación civil asediada, famenta e desarmada. Hai exterminio. Hai limpeza étnica de manual, tal e como a define a Convención da ONU de 1948.
Este horror está por riba da vella división entre dereita e esquerda. É unha cuestión de humanidade elemental. E porén, o imperialismo estadounidense segue sostendo o brazo executor, mentres os seus «plans de paz» non son máis que operacións cosméticas para desactivar a protesta social e mercar tempo para que as masacres continúen sen cámaras diante.
A complicidade da socialdemocracia.
A tibieza de boa parte da socialdemocracia europea perante esta barbarie non é neutralidade: é capitulación. Ao renunciar a enfrontar o poder fáctico e o capital internacional que sostén a Israel, a vella política deixa o terreo libre para que a extrema dereita reescriba a historia ao seu antollo. O sionismo nútrese precisamente desa impunidade xeopolítica, amordazando calquera crítica baixo a acusación interesada de antisemitismo, cando o que se denuncia non é un pobo, senón un Estado e unha ideoloxía de ocupación e apartheid.
Israel abordou barcos con bandeira estranxeira en augas internacionais, secuestrou as súas tripulacións e sometéunas a vexacións, negándolles incluso medicación esencial como a insulina. Esa é a humanidade real que se agocha detrás do relato vitimista.
O paripé humanitario: cando o xenocida se disfraza de rescatista.
E por se fixese falta unha proba máis de até que punto o sionismo precisa lavar a súa imaxe con sangue alleo, aí está Colombia. Tras o terremoto de magnitude 7,4 que sacudiu o occidente do país o pasado 10 de agosto, o novo presidente colombiano, Abelardo de la Espriella, agradeceu publicamente a Netanyahu o apoio israelí, cualificando a conversa co primeiro ministro como «moi cálida e enriquecedora».
Un xesto que non é casual: Netanyahu celebrouno como o inicio dun «novo capítulo» nas relacións bilaterais, xusto despois de que Colombia recoñecese a soberanía israelí sobre os Altos do Golán.
O exército máis inmoral da historia recente, o que prefire bombardear hospitais e matar nenos antes que enfrontarse a un combatente armado, mandou a Cali unha delegación de máis de oitenta efectivos baixo o nome de «Pacto de Amigos». Pero o detalle revelador é este: a misión está operada conxuntamente polo exército israelí e a Cancillería israelí, e a súa cabeza visible, Roni Kaplan, non é rescatista senón Maior na reserva e portavoz militar en español, denunciado penalmente en Uruguai por crimes de guerra, de lesa humanidade e xenocidio.
Mentres tanto, voluntarios colombianos que levaban días escavando entre os cascallos do edificio Vanessa denunciaron ter sido apartados do operativo pola Policía tras a chegada da delegación israelí, e foron sinalados como guerrilleiros por portaren a bandeira de Palestina nas costas como xesto de solidariedade. Rescatistas de verdade, humillados por levaren un símbolo de paz, apartados por un exército de ocupación que aproveitou unha traxedia allea para se facer a foto.
Non teño confirmación verificada de cada detalle que circula —se mancharon ou non o uniforme, canto tempo estiveron realmente sobre o terreo—, e como editor destas liñas prefiro non afirmar o que non podo sostivar con fontes. Pero o documentado xa é dabondo vergonzoso: un exército sinalado pola ONU de cometer xenocidio en Gaza, usando a desgraza do pobo colombiano como decorado publicitario, mentres amordaza a quen se atreve a mostrar solidariedade con Palestina en pleno terreo de rescate.
De la Espriella súmase así á longa lista de lacaios rexionais —Milei, Noboa e compañía— dispostos a mover o rabo cada vez que o amo de Tel Aviv estala os dedos. Unha vergonza que a historia lembrará igual que lembrou o silencio perante o Holocausto: como cómplice, por acción ou por omisión, da barbarie xenocida que hoxe se comete contra Palestina.
Non podemos calar.
Romper o silencio mediático e sinalar o sionismo como unha doutrina de ocupación e apartheid non é só un acto de solidariedade con Palestina; é un deber imperativo para calquera que se reclame antifascista e defensor da xustiza social.
Israel non é unha democracia. É unha teocracia sionista e xenocida que non respecta a legalidade internacional nin os dereitos humanos. O goberno sionista e xenocida de Israel comezou a masacre e a limpeza étnica en Palestina desde a súa fundación en 1948, e o terrorismo sionista empezou a asasinar palestinos xa en 1934. Palestina leva 77 anos torturada polo sionismo israelí.
Non é necesario ser palestino nin musulmán para defender esta causa. Abonda con ser humano. E quen defende hoxe o Estado sionista e xenocida de Israel é cómplice dun xenocidio: perdeu a súa humanidade e pasou á barbarie.
A bandeira de Palestina representa a dignidade dun mundo enteiro. A de Israel, hoxe, representa a vergonza da humanidade.
Mentres sigan asasinando, a nosa pluma e a nosa voz seguirán sendo trincheira.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
