Marrocos, o xendarme do imperio: cando a fame dun pobo se converte en arma xeopolítica.
Camaradas,
Hai que dicilo sen eufemismos: a monarquía alauíta non é un socio, é un instrumento. Un instrumento afiado por Washington e por Tel Aviv, utilizado con precisión cirúrxica cada vez que o Estado español ou a Unión Europea se atreven a erguer a voz, aínda que sexa coa boca pequena, sobre o Sáhara Occidental ou sobre calquera outro asunto que incomode ao Majzén.
A chantaxe migratoria non é unha anomalía, é o método. Rabat abre o valado cando lle convén e péchao cando lle convén, e entre medias quedan os corpos: mozos marroquís que se lanzan ao mar ou ao arame de Ceuta e Melilla fuxindo non dun capricho, senón dunha ditadura que lles nega futuro, pan e dignidade. Esa ditadura sabe perfectamente que haberá mortos. Úsaos igual. Esa é a natureza do poder que Mohamed VI exerce sobre o seu propio pobo: un pobo convertido en munición diplomática.
E aquí chega o máis vergonzoso: nin o Goberno socialdemócrata nin a dereita nin a ultradereita sinalan quen mece ese berce. O PSOE cala porque precisa de Marrocos como xendarme de fronteiras subcontratado. E o bloque PP-VOX cala, ou peor, aplaude, porque a súa verdadeira lealdade non é con España, senón con Washington e con Netanyahu.
Feijóo, Abascal, Ayuso, Alvise: cans falderos que obedecen ao primeiro asubío de Trump, que se arrastran ante o sionismo internacional mentres din defender «a nación». Non defenden nada que non sexa a orde imperial que lles dá acubillo mediático e financiamento. Son vendepatrias con gravata.
Os mesmos que hoxe chaman «moros», onte trouxeron marroquís para matar españois
E non é casualidade, camaradas; non é nada novo. Esta dereita servil, entreguista, sempre lista para poñerse ao servizo do poder, veña de onde veña, ten un historial. A esta mesma dereita, hoxe, moléstalle o marroquí, moléstalle —como din eles con desprezo— «o mouro». Pero convén lembrar que foi Francisco Franco quen trouxo decenas de miles de soldados do Exército de África, entre eles os Regulares marroquís, para matar españois durante o golpe de Estado de 1936 que eles rebautizaron como «guerra civil». Porque iso foi: un golpe dos poderes fácticos contra a vontade democrática dun pobo que votara un Goberno de progreso, un Goberno que nin era comunista nin era anarquista, por moito que nos queiran vender esa mentira, senón que simplemente propuña unha reforma agraria, a separación da Igrexa e do Estado e escolas mixtas.
E aquel golpe non o gañaron sós. Gañárono grazas á Alemaña nazi de Hitler e á súa aviación, e á Italia fascista de Mussolini, que enviou máis de cen mil homes e armamento para someter o pobo español baixo a bota da ditadura franquista. A mesma dereita que hoxe di defender «a Patria» e «a civilización occidental» fronte ao inmigrante marroquí construíuse, historicamente, sobre o sangue traído polas tropas marroquís e sobre as armas das dúas potencias fascistas de Europa.
Traidores de nacemento: sempre o peto antes ca patria
E esa mesma dereita, á que tanto lle gusta falar do Imperio español cando convén, cala convenientemente que foi Estados Unidos quen, tras un incidente de falsa bandeira —a voadura do acoirazado Maine na Habana en 1898, cuxa causa real a historiografía segue discutindo, pero que Washington explotou sen escrúpulos como pretexto de guerra—, lle declarou a guerra ao Reino de España para arrebatarlle Cuba e Filipinas. Da historia só falan cando lles interesa e prostitúena ao seu antollo.
A lección é clara, camaradas: cada vez que esta clase oligárquica tivo que escoller entre a dignidade dun pobo e o seu propio peto, escolleu o peto. Unha e outra vez, ao longo dos séculos. Son traidores de ADN, vendepatrias de nacemento, dispostos a axeonllarse ante o poder, veña de Berlín, de Roma, de Washington ou de Tel Aviv, sempre que ese poder lles garanta o privilexio de seguir explotando o seu propio pobo.
Non podemos esquecer a historia: foi Henry Kissinger, coa maquinaria diplomática estadounidense detrás, quen facilitou o terreo para que Hassan II lanzase a Marcha Verde en 1975 e ocupase ilegalmente o Sáhara Occidental, roubando a terra e os recursos ao pobo saharauí, que hoxe segue partido entre o exilio nos campamentos de Tinduf, en Alxeria, e a represión colonial nos territorios ocupados.
A solución non é máis valados nin máis concertinas. É solidariedade internacionalista co pobo marroquí que sofre a ditadura e co pobo saharauí que sofre a ocupación. É sinalar, sen medo, a clase política que se axeonlla ante o imperio mentres finxe defender a patria, e lembrarlle a esa clase política o seu propio historial de traizón cada vez que abra a boca falando de «nación» ou de «civilización».
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
