A xustiza que non é igual para todos.
A xudicatura debería existir para impartir xustiza e para que a lei se aplicase por igual a calquera, sen importar apelido, cargo ou patrimonio. Esa é a teoría. A práctica, no Estado español, leva demasiado tempo desmentíndoa: os xuíces non son imparciais, están politizados e non usan a mesma vara de medir para todo o mundo. Gozan, ademais, dun poder case absoluto: fagan o que fagan, parecen inmunes e impunes ante calquera procedemento contra a súa mala praxe. E son capaces de converter en política o que debería ser, simplemente, xustiza.
O caso Peinado: un pésimo traballo cunha excelente xubilación.
O exemplo máis recente e máis burdo é o do xuíz Peinado, que non ten pase nin xustificación posible. Un xuíz que, por sorte para todos, xa se xubila, pero que, por desgraza para todos, marchará cunha excelente pensión despois de facer un pésimo traballo. Déixanos como legado un cadro vergonzoso: a muller do presidente do Goberno vai ser xulgada por un xurado popular porque el a sacou da manga. Nin sequera a Fiscalía respaldou as súas teses, unha e outra vez, mentres os xuristas expertos que revisaron a súa instrución se sonroxaron e pasaron vergonza allea.
Vergonza allea, non militancia.
E aquí convén ser claro: a maioría das persoas con dous dedos de fronte senten esa mesma vergonza allea, sen necesidade de militar no PSOE. Eu mesmo non son, nin fun, nin serei, nin votei nin votarei nunca a ese partido e, aínda así, avergóñome do que está a suceder e de como se están a facer as cousas. Non fai falta ser socialista para recoñecer un atropelo xudicial cando se ten diante.
Unha vara para golpear, non para medir.
Pola vara de medir do xuíz Peinado, todas as mulleres dos presidentes de Goberno serían presuntas delincuentes. Por esa mesma vara, a muller dun presidente debería quedar na casa, «coa pata quebrada», para non arriscarse a semellante persecución. Pero a vara de Peinado non é unha vara de medir: é unha vara para golpear, para agredir a xustiza, para facer política e soster unha ideoloxía concreta, para tentar derrubar un Goberno determinado. «O que poida facer, que faga», dixo Aznar. E está claro que o están a facer, con todos os medios ao seu alcance. Iso si, de paso, están a cargarse calquera confianza que puidese quedarlle á cidadanía na xustiza e nos xuíces deste país.
O Supremo, pau nas rodas de quen non lle gusta.
E non falamos só dun xuíz illado. O Tribunal Supremo leva tempo poñendo paus nas rodas a un Goberno que non lle gusta, facendo política e defendendo os intereses da dereita. A mesma xudicatura que, durante anos, dicía non saber quen era Mariano Rajoy, ou que miraba para outro lado ante determinados apelidos, hoxe abóndalle con «indicios» de andar por casa, ou con denuncias construídas a base de recortes de prensa e rumores, para poñer en marcha toda a súa maquinaria.
Denuncias por encargo, xuíces que se prestan.
Esas denuncias, ademais, non xorden da nada: preséntanas organizacións de ultradereita como Hazte Oír ou Abogados Cristianos, especializadas en denunciar sen fundamento, en entorpecer a xustiza e en xudicializar bulos. E logran facelo porque atopan xuíces dispostos a prestarse a esa prostitución da xustiza, a converter o bulo dun panfleto en causa xudicial mentres outras causas, con probas de verdade, se eternizan ou se arquivan.
Mentres tanto, o cárcere para quen canta ou esixe dereitos.
E nese mesmo Estado, un rapeiro está no cárcere por cantar verdades incómodas, e hai traballadores que pagan co cárcere o simple feito de esixir os seus dereitos. Así que non é de estrañar que, para a maioría da xente, a xustiza inspire máis medo que seguridade.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
