Israel non é Europa: nin no mapa, nin no fútbol, nin en Eurovisión
De cando en vez hai que dicir en voz alta o que a diplomacia occidental se empeña en murmurar ou en calar directamente: Israel non debería existir tal e como existe, porque a súa fundación non é a dun pobo que regresa á súa terra, senón a dun proxecto colonial de ultradereita construído sobre un agasallo imperial e sostido a base de roubo e sangue.
Un Estado nado do espolio, non da historia.
O sionismo político non xurdiu como un movemento de liberación, senón como unha corrente nacionalista europea de finais do século XIX que atopou no Imperio británico o seu patrocinador. A Declaración Balfour de 1917 non foi un acto de xustiza: foi Londres repartindo territorio alleo para asegurarse un enclave leal en Oriente Medio, do mesmo xeito que trazou fronteiras a regra e compás en media África e Asia. O que veu despois —a Nakba de 1948, a expulsión de centos de miles de palestinos, a ocupación militar que dura xa máis de sete décadas— non é unha guerra entre iguais. É a consolidación armada daquel agasallo colonial. Un Estado que se sostén sobre o desprazamento continuo doutro pobo non ten lexitimidade histórica: ten forza, que non é o mesmo.
Europeos de orixe, pero ocupantes de Oriente Medio.
Convén aquí ser precisos, porque o inimigo aproveita sempre a confusión. É certo que boa parte da elite sionista fundadora era de orixe europea —asquenazí, centroeuropea, rusa—. Pero a orixe étnica dos colonos non converte en europeo o territorio colonizado. Palestina está en Asia occidental, en Oriente Medio, e nin a xenealoxía dos ocupantes nin a simpatía das chancelerías occidentais cambian esa xeografía. Israel non é europeo porque o sexan os seus fundadores, igual que Sudáfrica non era Europa cando a gobernaba unha minoría branca de orixe neerlandesa e británica.
A complicidade deportiva e cultural.
Por iso non ten ningún sentido —nin deportivo, nin cultural, nin xeográfico— que Israel compita nas competicións europeas: nin na UEFA, nin en Eurovisión, nin en ningunha federación continental. Non é un capricho burocrático: é a enésima excepción que as institucións europeas lle conceden a un Estado que, en calquera outro caso, estaría suspendido, sancionado ou expulsado. A Sudáfrica botóuselle do deporte internacional durante o apartheid. A Rusia expulsóuselle das competicións europeas pola invasión de Ucraína en cuestión de días. A Israel, mentres bombardea Gaza e expande colonias en Cisxordania, séguelle reservando un asento en Europa que nin xeográfica nin politicamente lle corresponde. Esa dobre vara de medir non é casualidade: é a mesma complicidade imperial que pariu este Estado a que agora o branquea sobre un campo de fútbol ou un escenario musical.
Con Palestina, sen excepcións.
Non fai falta inventar nada: abonda con aplicar a Israel os mesmos criterios que se aplicaron a outros réximes de exclusión e ocupación. Fóra das competicións europeas, fóra do branqueamento deportivo e cultural, e solidariedade plena cun pobo palestino que resiste desde hai máis de setenta anos fronte a quen o desprazou da súa propia terra coa bendición dun imperio en decadencia.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
