A mellor axuda para Venezuela é levantar o bloqueo
As imaxes que chegan desde Venezuela tras os devastadores terremotos conmoven ao mundo. Miles de familias afectadas, infraestruturas destruídas e unha traxedia humana de enormes dimensións esixen unha resposta inmediata baseada na solidariedade internacional. Nestes primeiros momentos é imprescindible enviar equipos de rescate, persoal sanitario, maquinaria especializada, alimentos, medicinas e toda a axuda material posible para salvar vidas e atender a quen o perdeu todo.
Pero unha vez superado o primeiro momento de emerxencia, convén facerse unha pregunta fundamental: que necesita realmente Venezuela para poder levantarse e reconstruírse?
Numerosos economistas e especialistas en desenvolvemento internacional levan anos sinalando unha evidencia que demasiados gobernos occidentais prefiren ignorar: ningún país pode recuperarse plenamente dunha catástrofe se ao mesmo tempo permanece sometido a sancións económicas, bloqueos financeiros e restricións comerciais que estrangulan a súa capacidade de actuación.
Resulta difícil non percibir a contradición. Os mesmos gobernos que expresan a súa preocupación polo sufrimento do pobo venezolano son, en moitos casos, os que apoiaron medidas que limitan o acceso do país aos recursos financeiros, dificultan as súas operacións comerciais e manteñen retidos activos que pertencen ao Estado venezolano. Anúncianse axudas millonarias mentres se seguen mantendo mecanismos que privan a Venezuela de cantidades moi superiores.
A verdadeira solidariedade non consiste unicamente en enviar axuda de emerxencia. A verdadeira solidariedade consiste tamén en deixar de poñer obstáculos para que un pobo poida reconstruír o seu futuro polos seus propios medios.
Se realmente existe preocupación polo pobo venezolano, chegou a hora de levantar as sancións económicas, poñer fin aos bloqueos financeiros, devolver os activos venezolanos retidos no estranxeiro e permitir que o país poida comerciar libremente co resto do mundo. Non como un favor, senón como unha cuestión de xustiza e de respecto á soberanía nacional.
Porque a reconstrución de Venezuela non pode depender eternamente da caridade internacional. Ningún pobo quere vivir da axuda exterior. Os pobos queren traballar, producir, comerciar e decidir o seu propio destino. O que necesita Venezuela é poder utilizar os seus propios recursos para reconstruír escolas, hospitais, estradas, vivendas e servizos públicos.
A historia recente ofrece exemplos que deberían servir de advertencia. Haití recibiu enormes promesas de axuda tras as súas traxedias, intervencións internacionais, misións estranxeiras e unha constante presenza de organismos internacionais. Porén, décadas despois continúa atrapado nunha crise permanente, con institucións debilitadas, pobreza extrema e unha situación de inseguridade que impide mesmo o normal desenvolvemento da vida cotiá. A axuda chegou, pero o desenvolvemento nunca chegou realmente.
Ese non pode ser o futuro de Venezuela.
A reconstrución debe estar en mans do propio pobo venezolano. A comunidade internacional pode e debe colaborar, pero respectando sempre a soberanía nacional e facilitando que o país dispoña de todos os recursos que lle pertencen.
Por iso, ademais da axuda humanitaria urxente, hai unha esixencia política que debería escoitarse con forza en todo o mundo: abonda de sancións, abonda de bloqueos e abonda de castigos colectivos contra un pobo que acaba de sufrir unha traxedia de enormes dimensións.
Se de verdade queremos axudar a Venezuela, axudemos hoxe a quen necesita ser rescatado, alimentado e atendido. Pero mañá fagamos algo aínda máis importante: deixemos que Venezuela viva en paz, recupere o que é seu e poida levantarse por si mesma.
Porque ningún pobo se reconstrúe con discursos de compaixón mentres se lle manteñen as cadeas económicas. Os pobos reconstrúense con soberanía, con recursos e con liberdade para decidir o seu propio camiño.
André Abeledo Fernández
