Clase traballadora consciente
Son, simplemente, clase traballadora consciente.
Son fillo, neto e bisneto de traballadores. Na miña familia nunca houbo unha tradición de militancia política ou sindical. Meu pai, xa en democracia, formou parte dunha candidatura independente no Concello de Neda e exerceu como concelleiro de Cultura e Deportes. Pero na casa non medrei nun ambiente de militancia nin de debate político organizado. O que si herdei foi algo que considero moito máis importante: a conciencia de pertencer a unha mesma clase social e a dignidade de gañar a vida co propio traballo..
Meu pai traballou no estaleiro. Miña nai sacou adiante a familia desde a casa. Un dos meus avós foi canteiro; o outro, zapateiro. Como tantas familias galegas daquela época, tamén traballaban a terra, coidaban animais e sobrevivían como podían. Coñeceron a Guerra Civil, a posguerra, a fame e as privacións. Viviron nunha Galicia onde emigrar foi, para milleiros de persoas, a única oportunidade de construír un futuro mellor.
Deles non herdei cartos nin propiedades. Herdei algo moito máis valioso: o orgullo de pertencer á clase traballadora e a convicción de que ninguén debe avergoñarse de vivir do seu esforzo.
Nunca quixen ser outra cousa. Ser clase traballadora non significa resignarse á precariedade; significa defender o dereito a unha vida digna: un salario suficiente, tempo para a familia, tempo para descansar e a tranquilidade de saber que unha enfermidade ou un despedimento non te condenarán á pobreza.
Nunca sentín envexa dos iates, das mansións ou dos grandes luxos. Non é esa a vida que desexo. Para min, os cartos nunca foron un símbolo de éxito, senón unha ferramenta para vivir con seguridade e sen medo ao día de mañá. Gústame viaxar, si, pero cunha mochila ás costas. Non preciso o luxo para sentirme libre.
Na miña familia ninguén me ensinou a militar nun partido nin a afiliarme a un sindicato. A miña conciencia política non foi unha herdanza; foi unha construción. Naceu traballando, lendo, observando e preguntándome por que hai persoas que, malia esforzarse cada día, nunca conseguen saír adiante.
Co paso do tempo participei na vida sindical e tiven a honra de servir durante catro anos como concelleiro. Pero iso foi unha consecuencia das miñas conviccións, non a súa orixe.
A vida, ademais, obrigoume a mirar a realidade desde outro lugar. Unha enfermidade apartoume da miña profesión habitual e unha incapacidade permanente total reduciu os meus ingresos ata situarme por baixo do limiar da pobreza. Pasei de chegar a fin de mes con dificultades a, sinxelamente, non chegar.
Esa experiencia non me dá a razón por si mesma, pero si me permite coñecer de primeira man unha realidade que con demasiada frecuencia se analiza desde despachos, estatísticas ou roldas de prensa.
Por iso, cando critico determinadas políticas públicas, non agardo solucións milagrosas. O que esixo é que sirvan para mellorar de verdade a vida da xente. Quen vive con angustia económica aprende moi axiña a distinguir entre unha medida útil e un simple titular.
Escribo desde esa experiencia. Non falo en nome de toda a clase traballadora, porque ninguén pode facelo. Falo desde o meu lugar dentro dela, convencido de que a política só ten sentido cando mellora, de maneira tanxible, a vida cotiá da maioría social.
Non son un intelectual nin pretendo selo. Tampouco escribo para dar leccións. Escribo como un traballador que leu, que sente curiosidade por comprender o mundo e que sabe perfectamente a que clase pertence.
Son, simplemente, clase traballadora consciente.
André Abeledo Fernández
