A vergonza non é devolver a nacionalidade aos saharauís, é terlla arrebatado.
Que agora se fale de dar a nacionalidade española aos saharauís non é o problema. O problema, a auténtica vergonza histórica, é que lla quitasen despois de teren traizoado, vendido e entregado a todo un pobo á ditadura da monarquía satélite e sátrapa de Marrocos. Un pobo que era español, con documentación española, e ao que o Estado abandonou á súa sorte para non incomodar os seus amos.
A Marcha Verde foi unha operación imperialista con selo made in USA.
Non houbo casualidade nin improvisación en 1975. Detrás da Marcha Verde estivo o respaldo directo dos Estados Unidos, da CIA e do inefable Henry Kissinger, un dos personaxes máis sinistros e sanguinarios da historia contemporánea, arquitecto na sombra de golpes de Estado, magnicidios, invasións e do terrorismo de Estado yankee despregado por medio mundo. Marrocos foi a peza que Washington necesitaba para asegurarse un enclave dócil fronte ao Atlántico, e España, baixo o franquismo agonizante, entregou o territorio e a súa xente coma quen entrega unha mercadoría.
Os saharauís nunca deberon perder a súa nacionalidade.
Cando o Sáhara Occidental foi ocupado ilegalmente por Marrocos, os seus habitantes eran cidadáns españois de pleno dereito. Segundo a legalidade internacional, o Sáhara Occidental segue a ser un territorio pendente de descolonización, e España conserva sobre el unha responsabilidade que non se pode lavar con comunicados diplomáticos: a de garantir un referendo de autodeterminación con todas as garantías, algo que a ditadura alauí nunca vai permitir porque sabe perfectamente cal sería o resultado.
Reparar non é xenerosidade, é xustiza
Que durante todos estes anos os saharauís non tivesen garantida a nacionalidade que lles correspondía por dereito non é un xesto humanitario pendente de conceder; é unha débeda histórica que o Estado español arrastra por covardía e complicidade co colonialismo marroquí. Non falamos de caridade, falamos de reparación.
O pobo saharauí resiste desde hai case cincuenta anos nos campamentos de Tindouf, no exilio e baixo ocupación, mentres as potencias que o traizoaron seguen a facer negocios cos seus verdugos.
A solidariedade co Sáhara Occidental non é unha cuestión de nostalxia colonial, é unha cuestión de clase e de dignidade dos pobos fronte ao imperialismo.
Free Western Sahara.
Até a vitoria sempre ✊
André Abeledo Fernández
