A política non é un xogo para quen a sufrimos.
Quero comezar cunha afirmación que non é unha pose nin unha frase bonita: para min, a política non é un xogo. Non é un pasatempo que poidamos abandonar cando deixa de resultarnos cómodo. E, desde logo, non é unha forma de vida nin un emprego ben pagado, como si o é para quen decide desde un despacho climatizado sen ter que sufrir despois as consecuencias das súas propias decisións.
Para millóns de persoas, a política é outra cousa: é chegar ou non a fin de mes, é poder pagar a vivenda, é o prezo da cesta da compra e da luz, é conseguir unha cita médica cando a necesitas, é ter unha escola pública digna, é cobrar unha pensión que chegue para vivir. A política entra nas nosas casas aínda que non queiramos; moldea a sociedade, o contorno, o presente e o futuro que lles deixaremos aos nosos fillos.
Todo ten un prezo, e ese prezo decídese por eles.
O prezo do pan, da auga, da enerxía, da sanidade ou da educación non aparece por arte de maxia: detrás de cada prezo, de cada orzamento e de cada recorte hai unha decisión política.
É o recibo da luz, é a cola do centro de saúde, é o alugueiro que sobe e o salario que non chega. Por iso nos importa a política, queiramos ou non: as decisións que outros toman sobre a nosa vida teñen consecuencias reais sobre nós e as nosas familias.
E quen di que «a política non lle interesa» xa tomou unha decisión política: a de apartarse e deixar que decidan por el. Cando deixamos que outros decidan por nós, non deixamos de facer política: simplemente permitimos que a fagan sen nós.
Conciencia de clase, non complexo de clase.
A miña conciencia de clase, e tamén o meu orgullo —porque me sinto orgulloso de ser clase traballadora—, fixéronme ter claro que os intereses do multimillonario, do señorito e do patrón non son os nosos.
Non vivimos no mesmo mundo nin temos o mesmo poder.
Uns defenden privilexios que se empeñan en chamar dereitos; nós defendemos dereitos que eles tratan de converter en privilexios: a vivenda digna, a sanidade pública, a educación de calidade, un salario digno e unha xubilación digna e, por riba de todos, o dereito a vivir con dignidade.
Non debemos sentir complexo por pertencer á clase traballadora, senón comprender a nosa forza: cando unha clase coñece os seus intereses e se organiza para defendelos, deixa de ser unha multitude de individuos illados e convértese en suxeito político.
O sistema está deseñado para que non participemos.
A política institucional está construída para que nos limitemos a votar cada certo tempo e volvamos despois ás nosas vidas, mentres outros deciden.
Acostumáronnos a delegalo todo: a defensa dos nosos dereitos, a nosa voz e a nosa capacidade de organización. E despois preguntámonos por que nada cambia.
Ese é un dos nosos grandes erros históricos: confundir a representación coa participación.
Ninguén vai defender os nosos intereses mellor ca nós mesmos se non estamos organizados para facelo.
Unha clase traballadora desorganizada e resignada é fácil de gobernar; unha clase consciente e organizada é moito máis difícil de someter.
Hai que perder o medo a ser libres.
Debemos expulsar da nosa cabeza a idea de que a maioría non quere ser libre e que só busca un amo máis xusto.
Non necesitamos amos mellores: necesitamos deixar de necesitar amos.
Ensináronnos a desconfiar da nosa propia capacidade de organización, a crer que a política é demasiado complicada e que para iso están os expertos e os dirixentes.
Ese é o verdadeiro veleno, porque unha sociedade que non confía en si mesma é unha sociedade fácil de manipular.
Temos que recuperar a confianza na nosa propia capacidade de pensar, organizarnos e decidir.
É máis fácil enganar que convencer do engano. É máis fácil enganar a xente que convencela de que foi enganada.
Doe descubrir que aceptamos como normais cousas que nunca deberiamos ter aceptado, que deixamos que outros decidisen por nós. Pero hai algo peor que descubrir o engano: seguir vivindo nel porque abrir os ollos resulta incómodo.
A clase traballadora non necesita amos máis xustos. Necesita organizarse, participar e tomar nas súas propias mans aquilo que sempre debería terlle pertencido: o dereito a decidir o seu presente e a construír o seu futuro.
A política non é un xogo. A política é a nosa vida.
E quen sufrimos as súas consecuencias temos tamén o dereito —e a responsabilidade— de decidir como queremos vivila.
¡Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
