Os imprescindibles somos a clase traballadora
Camaradas:
Bertolt Brecht deixounos unha reflexión que debería estar gravada na conciencia de calquera militante: non é o mesmo loitar un día, un ano ou moitos anos que loitar toda unha vida. Os primeiros son bos, moi bos incluso, pero só quen mantén a loita durante toda a súa existencia merece o nome de imprescindible. Esa distinción non é un matiz poético; é unha definición política do que necesitamos e do que, por desgraza, escasea.
O desgaste como arma do inimigo
Desgraciadamente, a maioría das persoas cambian, cánsanse, réndense ou véndense. O sistema conta con iso, téñeo calculado: sabe que o entusiasmo da mocidade militante se esgota, que as urxencias da vida —o alugueiro, a hipoteca, o fillo que medra— acaban dobrando vontades e que abonda con ofrecer un cargo, un soldo ou unha palmadiña nas costas para neutralizar a quen onte erguía o puño.
Por iso necesitamos moito máis unha clase traballadora con ideais sólidos ca uns cantos líderes de discurso bonito e feitos escasos. Os discursos lévaos o vento; a organización de clase, non.
Responsabilidade fronte á covardía
Teñamos o valor de ser responsables. Non esquezamos que aquela xeración que non é capaz de deixar á seguinte un futuro mellor é unha xeración de fracasados e tamén de covardes. Non hai escusa que valga: nin a crise, nin o desánimo, nin a comodidade. Cada xeración que se conforma con administrar a derrota en lugar de loitar pola vitoria está hipotecando a dignidade de quen virá despois.
Os imprescindibles non son os que berran máis forte un día de manifestación nin os que mellor quedan nunha fotografía. Son os que seguen aí cando xa ninguén mira, os que non negocian a súa conciencia de clase a cambio de tranquilidade. A eses, camaradas, é aos que debemos parecernos.
Até á vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
