Vivenda para vivir, non para especular: a loita de clases contra os fondos voitres.
Mentres os grandes medios se empeñan en alimentar unha psicose colectiva sobre a «okupación» —curiosamente patrocinada por empresas de alarmas e fondos de investimento—, a realidade golpea con dureza as portas da clase traballadora: o acceso a un teito digno converteuse nun luxo inalcanzable.
Hai que dicilo claro e sen complexos: a vivenda debe ser un dereito, non un vulgar negocio. O sistema actual non busca aloxar persoas; busca rendibilizar ladrillos, e permitimos que os fondos voitres e os especuladores profesionais decidan quen ten dereito a un fogar e quen debe vivir coa angustia dun desafiuzamento ou dun alugueiro asfixiante.
A rúa xa non espera: Madrid énchese e Sol volve ser trincheira.
Mentres escribo estas liñas, a actualidade vén confirmar cada palabra deste artigo. Trescentas mil persoas, segundo a organización —vinte e cinco mil, segundo a Delegación do Goberno, que xa sabemos a que xogo xoga sempre que hai que contar cabezas obreiras na rúa—, encheron Madrid nunha nova manifestación para apoiar a Maricarmen e esixir ao Executivo que o decreto previsto para o martes non quede en papel mollado: renovación automática dos contratos de alugueiro, conxelación real dos prezos e prohibición efectiva dos desafiuzamentos.
Ao remate da protesta, o Sindicato de Inquilinas convocou unha acampada na Porta do Sol, o mesmo epicentro onde en 2011 naceu o 15M: «Todas a Sol a loitar, compañeiras».
Non é casualidade nin simbolismo baleiro: é a proba de que, sen presión da rúa, as institucións non se moven e de que a clase traballadora entendeu que o teito digno non llo van regalar os mercados.
A trampa do medo e a Constitución esquecida.
É indignante ver como se retorce a realidade: criminalízase a persoa vulnerable para protexer o acaparador.
A verdadeira inseguridade cidadá non é o medo a que alguén entre na túa casa mentres vas mercar o pan —relato ficticio inflado por tertulianos a soldo—; a verdadeira inseguridade é non saber se poderás pagar o alugueiro o mes que vén ou se os teus fillos poderán independizarse algún día na súa propia cidade.
Os mesmos que enchen a boca falando da «unidade de España» e do respecto á lei esquecen sistematicamente o artigo 47 da Constitución: un mandato, non unha suxestión poética, que obriga os poderes públicos a impedir a especulación.
O que vemos, porén, é unha alfombra vermella para os fondos de investimento, mentres o parque público de vivenda segue a ser unha broma de mal gusto fronte ao dos nosos veciños europeos.
Loita de clases no mercado inmobiliario.
Non estamos ante un problema técnico de oferta e demanda: estamos ante unha loita de clases.
O mercado inmobiliario é hoxe o principal mecanismo de transferencia de rendas desde o peto do traballador cara ao capital financeiro. Cando unha persoa nova dedica máis da metade do seu salario a pagar un alugueiro, non está «dinamizando a economía»: está sendo saqueada.
A esquerda progre debe deixar de mirar para outro lado con medidas cosméticas que non tocan o nervio do problema. Non abondan os parches; fai falta un control real dos prezos dos alugueiros, a expropiación do uso das vivendas en mans de grandes propietarios e bancos rescatados con diñeiro público, e a prohibición por lei dos desafiuzamentos sen alternativa habitacional.
O botín de 2008: como se regalou a vivenda social.
O desembarco masivo dos fondos voitres cimentouse tras a crise de 2008.
O Estado utilizou o diñeiro de toda a cidadanía para rescatar a banca privada e crear o banco malo, a Sareb. En lugar de utilizar ese xigantesco parque de vivendas recuperadas para construír unha rede de alugueiro social, os gobernos preferiron vender paquetes enteiros de milleiros de casas e bloques de protección oficial a fondos internacionais a prezos de saldo.
O patrimonio que debía protexer a clase obreira foi entregado como botín de guerra aos fondos de investimento neoiorquinos: Blackstone, Cerberus e compañía, operando con total impunidade grazas á alfombra vermella dos sucesivos gobernos do réxime.
O desafiuzamento invisible.
A operativa destes fondos nos nosos barrios segue un patrón de violencia económica sistemática: compran edificios enteiros habitados por familias traballadoras, agardan a que venzan os contratos e impoñen subas abusivas do 50 %, do 70 % ou do 100 %.
O obxectivo é o chamado «desafiuzamento invisible»: expulsar os veciños de toda a vida para reformar os pisos, encarecer o barrio mediante a xentrificación ou destinalos ao lucrativo negocio do alugueiro turístico.
Quen se resiste sofre acoso inmobiliario ou o desafiuzamento exprés, executado polas forzas do Estado ao servizo de intereses privados.
SOCIMI: o privilexio fiscal dos amos do ladrillo.
Este espolio conta cun blindaxe legal e fiscal insultante.
Os fondos voitres operan sobre todo a través das SOCIMI, sociedades creadas á medida que gozan dun tipo do 0 % no Imposto sobre Sociedades.
Mentres unha familia obreira paga impostos por cada produto da cesta da compra, os maiores terratenentes do país apenas tributan polos millóns que gañan espremer o salario dos seus inquilinos.
As tímidas regulacións de prezos vixentes son simples parches que estes fondos esquivan con artimañas legais, como os falsos alugueiros de tempada.
O que xa funciona en Europa.
Non se trata de ningún experimento radical: trátase de copiar o que xa funciona nos países que sempre poñemos como exemplo de éxito.
Países Baixos ou Suecia non son sospeitosos de comunismo, e alí o Estado non deixa que o mercado inmobiliario se rexa pola lei da selva. Alemaña e Austria levan décadas regulando o alugueiro e van bastante mellor ca nós.
Se cres que regular o alugueiro é cousa de países pobres, a realidade desmenteche: a lei do máis forte é a que resulta tercermundista.
As nosas propostas
Non abonda con construír máis nin con avalar con diñeiro público as hipotecas da banca. A única saída xusta é a ofensiva lexislativa contra os especuladores:
– Expropiación sen indemnización dos pisos en mans de fondos voitres e grandes propietarios.
– Prohibición absoluta dos desafiuzamentos sen alternativa habitacional real.
– Creación dun parque público de alugueiro que cubra as necesidades reais da poboación.
– Control efectivo dos prezos dos alugueiros que reduza as rendas de forma drástica.
A vivenda é o centro sobre o que se constrúen unha vida digna, a saúde mental e a estabilidade de calquera familia.
Se non somos capaces de garantir un teito á nosa xente, a nosa democracia non é máis ca unha casca baleira ao servizo do mercado.
É hora de elixir: ou o dereito á vida, ou o dereito ao beneficio dos especuladores.
A vivenda debe ser para vivir, non para especular.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
