Grazas, Milei: a mellor campaña contra a ultradereita fas ti
Unha visita que vén ben
A nova visita de Milei ao Estado español, coa intención de apoiar a ultradereita, o PP e Vox para que cheguen a gobernar, a verdade é que veu ben. Veu ben, sobre todo, á esquerda e a quen non queremos de ningún xeito un goberno coma o que ten Milei na Arxentina. E veu ben porque, a pouco máis dun mes das eleccións do 29 de novembro, lémbranos algo moi sinxelo: cando queiramos saber o que Abascal e Feijóo pensan facer no Estado español, abonda con mirar o que fixo Milei na Arxentina.
O que Milei fixo na Arxentina
Reducir todo o público á mínima expresión. Devaluar os salarios dos funcionarios e dos traballadores. Provocar o peche de decenas de miles de empresas e conseguir que miles de traballadores perdan o seu emprego. Deixar pacientes oncolóxicos sen tratamento, tamén nenos, e pacientes crónicos sen medicamentos, tamén anciáns. Conseguir que as pensións non cheguen xa non para levar unha vida digna, senón nin sequera para sobrevivir, e que persoas xubiladas teñan que volver traballar para poder comer todos os días. Ata o punto de que, nun dos países con máis vacas por habitante do mundo, xa se vende carne de burro en carnizarías de Chubut porque é máis barata ca a de vacún, e na televisión se debate sobre ela como alternativa á carne de sempre. Mañá dirán que coman gato, supoño.
Os datos oficiais falan por si sós: segundo o INDEC, a pobreza afecta a case un terzo da poboación arxentina (o 32,3 % no primeiro semestre de 2026, preto de dez millóns de persoas nas zonas urbanas medidas) e a case o 45 % dos menores de 15 anos. Iso é o que conseguiu Milei: levar un país pobre á miseria económica, social e intelectual, á perda de valores, de ética e de empatía.
O libertarismo como relixión do negocio
Milei é o expoñente máis claro dese libertarismo segundo o cal todo debe privatizarse e as nosas vidas son un negocio. É o mesmo personaxe que deu o seu aval nas redes sociais a un meme que se burlaba da síndrome de Down para atacar un gobernador, ata o punto de que as asociacións de persoas con síndrome de Down lle esixiron desculpas públicas. É tamén quen insulta os máis febles, aqueles a quen máis lles custa saír adiante.
Da mediocridade ao poder
Un personaxe que, de non chegar a presidente, tería vivido na máis absoluta mediocridade, que é o lugar que lle corresponde: un economista mediocre, un home sen amigos que fala co seu can morto e que só tiña a súa irmá como compañía. Saíu dese ostracismo grazas a unha crise económica e de valores, do mesmo xeito que Hitler chegou no seu día ao poder en Alemaña ou Trump chegou á presidencia dos Estados Unidos. E Feijóo e Abascal poderían chegar ao Goberno do Estado español pola mesma vía: unha crise económica e de valores que leva os pobos a cegarse e a pensar que, diante dun precipicio, a solución é tirarse. Un suicidio colectivo.
Iso só ocorre cando hai un caldo de cultivo de ignorancia, frustración e medo, e cando os medios de comunicación e as redes sociais se dedican a mentir e a espallar bulos para que personaxes tan ridículos como perigosos poidan gobernar países e tamén destruílos.
A aperta que non se atreven a darse en público
Hai que lle agradecer a Milei que viñese antes das eleccións para ensinarnos todo o que non debemos ser nin querer. Porque calquera persoa no Estado español e en Europa, aínda que sexa de dereitas, pode estar en desacordo con que quen non chega a fin de mes teña que elixir entre comer e mercar os seus medicamentos. Pode estar en desacordo con que case a metade dos nenos vivan na pobreza. E tamén con que os anciáns teñan que volver traballar porque a pensión non lles chega. Ou con que se privatice todo, incluída a auga: en Buenos Aires, o Goberno de Milei iniciou a privatización de AySA, a empresa pública que abastece millóns de persoas. Preténdese vender o 90 % das accións mediante unha concesión de 30 anos, e o decreto que abriu o proceso habilita o corte do servizo a quen non poida pagalo. Todo isto forma parte da destrución do que queda do Estado do benestar e da xustiza social para volver vivir na selva.
Hoxe non se atreven a abrazalo moito en público. Non queren a foto con el porque, co desastre que é a Arxentina, podería saírlles cara nas urnas. Ayuso, que lle concedeu unha medalla non hai tanto, recibiuno agora un momentiño, de pasada; e con Abascal, o seu amigo e colega, nin sequera houbo foto: limitáronse a falar por videochamada. Pero abrazan as súas ideas. O Partido Popular e Feijóo aplaudiron a súa vitoria. Abascal é o seu amigo e colega. E non hai tanto tempo que o propio Abascal o dixo claramente: o seu modelo é a Arxentina e os Estados Unidos. É Milei e é Trump.
O que non queremos
A maioría das persoas minimamente normais, cun mínimo de empatía e dous dedos de fronte, non queren un Milei como presidente. Iso é xusto o que non deberiamos querer para o noso país, para os nosos fillos e para os nosos anciáns. E por iso, grazas, Milei: ninguén nos explicara tan ben o que non hai que votar.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández
