Vivir coma un rei con mil euros.
Hai frases que din máis de quen as pronuncia que daquilo de que falan. Jon Echeverría, de 22 anos, cabeza de lista do PP por Gipuzkoa nas eleccións do 29N, escribiu nun chío, textualmente, que «as pensións son insostibles». Nos platós defendeu que a súa xeración está condenada a vivir peor ca os seus pais e que España vive un «inferno fiscal» no que somos «os máis saqueados de Europa». E nun vídeo difundido nas súas redes a finais de outubro foi máis lonxe: «Un xubilado cunha pensión de 1.000 euros vive coma un rei. Por culpa deles condenáronnos a vivir peor ca os nosos pais». Segundo se lle atribúe, falou tamén dun «atraco fiscal» para pagar unhas pensións que ninguén lles garante.
Dúas biografías, un mesmo despacho.
Convén mirar quen fala. Echeverría está afiliado ao PP desde os 17 anos, cursa Dereito e Economía, foi candidato á alcaldía de Zumárraga en 2023 —73 votos, o 1,58 % e sen representación— e é tertuliano habitual na televisión. O seu mundo, ata agora, é a sede do partido e o plató, e entre os seus méritos recentes, segundo recolle Público, figura ter difundido en agosto unha foto antiga de Pedro Sánchez presentada como actual. Do outro lado está Alberto Núñez Feijóo, de 65 anos, con soldo público desde 1985 e, segundo revelou elDiario.es, ata 14.750 euros mensuais en tres partidas distintas entre o Senado, o grupo parlamentario e o partido. Un é o aprendiz e o outro o mestre, pero a escola é a mesma: vivir da política e dar leccións de sacrificio a quen vive do seu traballo.
O falso inimigo.
Queren que loitemos entre xeracións para que non miremos para arriba. O avó xubilado non é o culpable de que a un mozo lle ofrezan contratos lixo, salarios de mil euros e alugueiros imposibles. Os culpables teñen nome e apelidos: quen leva décadas bloqueando a suba do salario mínimo, abaratando o despedimento, entregando a vivenda aos fondos voitre e recortando os servizos públicos mentres blindan as súas propias retribucións. Vexo isto cada día no comercio: o problema non é a idade, é a clase.
Facer malabarismos con mil euros.
Que veña Echeverría pagar a vivenda, a luz, a compra e as medicinas con mil euros. Que lle explique a unha viúva que cobra menos ca iso que vive coma unha raíña. Unha cousa é falar de sacrificios desde un despacho e outra ben distinta é facer malabarismos cada mes para chegar a fin de mes. As pensións non son un privilexio nin unha esmola: son o salario diferido de quen traballou e cotizou toda unha vida, e defendelas é defender tamén a mocidade que mañá quererá xubilarse con dignidade.
A pregunta que importa.
De verdade queredes poñer o futuro deste país nas mans de quen nunca coñeceu outra realidade que a do despacho e a nómina pública? O 29N, a clase traballadora, nova e maior, ten a palabra. Que non nos dividan: a dignidade dos nosos maiores é o espello do noso futuro.
Até a vitoria sempre!
André Abeledo Fernández

